Pierwszy urlop bez opieki rodziców: Na co zwracać uwagę w Niemczech?

Dla polskich rodziców, wychowanych w tradycyjny sposób i przyzwyczajonych do innej rzeczywistości, samodzielność niemieckich nastolatków jest trudna do zrozumienia. Prawdziwym wyzwaniem dla nich może być sytuacja, gdy ich nieletnie dziecko przyjdzie po szkole do domu i oznajmi, że chciałoby jechać na urlop bez rodziców. W tym momencie warto wiedzieć, że dla większości niemieckich nastolatków urlop razem z rodzicami to prawdziwy obciach. Polskich rodziców sytuacja ta stawia przed nie lada dylematem. Zabronić? Pozwolić? To trudna decyzja. Zabronienie wyjazdu 16- lub 17-latkowi może ośmieszyć go oczach jego niemieckich kolegów i koleżanek. A z kolei pozwolenie na samodzielny urlop to prawdziwy akt rodzicielskiego ryzyka i ogromny kredyt zaufania z ich strony. Jeżeli ufacie swojemu dziecku i uważacie, że jest samodzielne i dojrzałe emocjonalnie, to dlaczego nie? Zanim jednak ostatecznie wyrazicie zgodę na wojaże waszego dziecka, warto wiedzieć, jakie regulacje obowiązują w Niemczech oraz w docelowych krajach urlopowych. Serdecznie zapraszamy do lektury artykułu!

Urlop bez rodziców a niemieckie prawodawstwo

Samodzielny urlop osób niepełnoletnich nie jest uregulowany w niemieckim prawodawstwie. Oznacza to, że decyzja czy dziecko lub nastolatek może pojechać sam na urlop, zależy wyłącznie od rodziców. Warto też wiedzieć, że na terenie Niemiec obowiązują postanowienia niemieckiej Ustawy o Ochronie Dzieci i Młodzieży, czyli Jugendschutzgesetz. Na terenie innych krajów obowiązując specyficzne dla nich regulacje prawne.

Samodzielny urlop czy wyjazd zorganizowany przez biuro podróży?

Samodzielnie organizowany urlop z rówieśnikami to prawdziwe wyzwanie dla rodziców. Jeżeli jesteście zdania, że wasze dziecko (bez względu na jego wiek) nie jest aż tak samodzielne, to najlepszym rozwiązaniem jest wyjazd zorganizowany. W Niemczech istnieje całe mnóstwo biur podróży i agencji turystycznych specjalizujących się w organizacji wyjazdów dla dzieci i nastolatków. Oferują one różnego rodzaju wyjazdy: urlop sportowy, dla osób pasjonujących się nurkowaniem, spływy kajakowe, urlop na plaży lub wyjazdy wypoczynkowe połączone z nauką języka obcego. Jeżeli zdecydujecie się na taką ofertę i na wysłanie waszego dziecka na wyjazd zorganizowany, to na co powinniście zwrócić szczególną uwagę jako rodzice?

Przede wszystkich ważne jest, czy organizator oferuje odpowiednią dla wieku opiekę (altersgerechte Betreuung) na zasadzie 24/7 (24 godziny przez siedem dni w tygodniu), nowoczesny i bezpieczny transport, zdrowe i obfite wyżywienie oraz różnorodny i kreatywny program rozrywkowo-rekreacyjny. Jest też niezmiernie istotne, ilu opiekunów przypada na ilu podopiecznych. Idealna liczba to 1 opiekun na 10 podopiecznych. Warto także zapytać, czy opiekunowie i opiekunki mają ukończone szkolenie z pierwszej pomocy (Erste Hilfe Schulung) oraz kurs na ratownika wodnego (Rettungsschwimmabzeichen).

Vollmacht, czyli pełnomocnictwo w przypadku urlopu bez rodziców

W przypadku, gdy osoby niepełnoletnie wyjeżdżają na urlop bez opieki rodziców, w niektórych krajach konieczne jest posiadanie oficjalnego pełnomocnictwa udzielonego w formie pisemnej przez rodziców lub ich prawnych opiekunów. W zależności od kraju, dokument taki jest może być potrzebny zarówno wtedy, gdy dziecko lub nastolatek podróżuje w towarzystwie innego członka rodziny (tylko jeden rodzic, dziadkowie, ciocia, wujek) lub pod opieką organizacji (wyjazd zorganizowany przez biuro podróży, agencję turystyczną, klub sportowy, organizacje harcerskie (Pfadfinder) lub kościelno-wyznaniowe). Kraje, w których takie pełnomocnictwo podczas urlopu jest potrzebne, to Bośnia i Hercegowina, Grecja, Wielka Brytania, Chorwacja, Północna Macedonia, Słowenia i Serbia. W Bośni i Hercegowinie, Serbii, Północnej Macedonii i Grecji dodatkowo dokument ten musi uwierzytelniony (amtliche Beglaubigung), zalecane jest też posiadanie kopii metryki dziecka (Geburtsurkunde).

W przypadku wyjazdów organizowanych przez biura podróży lub agencje turystyczne rodzice nie muszą martwić się o tego typu formalności, gdyż ich załatwienie należy do usługi serwisowej organizatora.

Wiza, paszport i dokument tożsamości dla dziecka

Dzięki otwartym granicom podróżowanie na obszarze Unii Europejskiej jest niezmiernie łatwe. Tutaj wystarczy dowód osobisty, który w Niemczech otrzymują już szesnastolatki. Ale co w przypadku osób niepełnoletnich poniżej 16 roku życia, które wyjeżdżają na urlop bez opieki rodziców? W takim przypadku konieczne jest wyrobienie paszportu. W Niemczech koszt wyrobienia paszportu dla dziecka (Kinderreisepass) poniżej 12 roku życia wynosi 13 euro. Dla osób, które ukończyły 12 lat, konieczne jest wyrobienie kosztującego 37,50 euro paszportu elektronicznego (ePass). W przypadku, gdy wasze dziecko wyjeżdża na samodzielny urlop poza granice Unii Europejskiej, na przykład do Stanów Zjednoczonych, Kanady lub Chin, konieczne jest uzyskanie wizy. W przypadku organizowanych organizator wyjazdu informuje rodziców o związanych z tym formalnościach oraz składa konieczne wnioski do ambasady lub konsulatu w waszym imieniu.

Jeżeli mieszkacie w Niemczech, a wasze dziecko ma obywatelstwo polskie, to w Niemczech macie możliwość wyrobienia paszportu w jednym z polskich konsulatów.

Dziecko na wyjeździe a alkohol i papierosy

Rodzice, którzy pozwolili swojemu dziecku na wyjazd urlopowy, zazwyczaj martwią się, czy będzie mu się dobrze działo i nikt nie zrobi mu krzywdy. Druga myśl jest związana z obawą, czy dziecko (lub nastolatek) będzie umieć mądrze korzystać z danej mu wolności i odpowiednio się zachowywać. Aby chronić swoje pociechy przed niepotrzebnym ryzykiem rodzice chcieliby przede wszystkim wiedzieć, jakie regulacje dotyczące palenia papierosów i spożywania alkoholu dotyczą krajów, w których przebywają ich pociechy. Jeżeli w Niemczech spożywanie alkoholi nisko- i średnioprocentowych jest dozwolone, nie oznacza to, że jest tak też w innych krajach.

We wszystkich krajach istnieje zakaz sprzedaży wyrobów tytoniowych i zawierających nikotynę. Dodatkowo osobom poniżej 18-go roku życie nie wolno palić papierosów oraz używać innych produktów zawierających nikotynę.

Spożywanie alkoholu przez osoby niepełnoletnie na urlopie

Europa

Hiszpania i Baleary to prawdziwy raj urlopowy. W tym kontekście warto wiedzieć, że w Hiszpanii obowiązuje bezwzględny zakaz zakupu i spożywania alkoholu wszelkiego rodzaju osobom poniżej 18 roku życia. Dla nastolatków przyzwyczajonych do niemieckiej swobody kupna i spożywania napojów alkoholowych oznacza to, że na czas urlopu będą oni musieli zrezygnować z piwa, wina, win musujących i szampana. Dodatkowo niektóre regiony wprowadziły restrykcyjne przepisy dotyczące picia alkoholu w miejscach publicznych. Na przykład w Madrycie zakazana jest konsumpcja wszelkich napojów alkoholowych na ulicy i w miejscach publicznych.

Można by pomyśleć, że we Francji, znanej ze światowej produkcji wina i szampana, istnieją nawet mniej restrykcyjne przepisy niż w Niemczech. Niestety, nic bardziej mylnego. Niepełnoletni urlopowicze, spędzający wolny czas na Francuskiej Riwierze czy też w Paryżu, muszą liczyć się ze sporymi ograniczeniami. Od 2009 we Francji zostały wprowadzone bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące spożycia napojów alkoholowych oraz ich sprzedaży osobom niepełnoletnim. Osoby w wieku 16-18 lat mogą spożywać niskoprocentowe napoje alkoholowe takie, jak wino i piwo, wyłącznie wtedy, gdy znajdują się w towarzystwie rodziców lub opiekunów prawnych. Sprzedaż napojów alkoholowych osobom poniżej 18 roku życia jest zakazana.

Trzy lata później za przykładem Francji poszły Włochy. W 2012 roku w tym kraju zostały wprowadzone zaostrzone przepisy antyalkoholowe przewidujące bezwzględny zakaz sprzedaży wszelkiego rodzaju napojów alkoholowych osobom poniżej 18 roku życia. Ustawa zabrania także konsumpcji napojów alkoholowych przez osoby niepełnoletnie, nawet jeżeli znajdują się one w towarzystwie rodziców lub opiekunów prawnych. Należy także koniecznie wziąć pod uwagę, że w wielu włoskich miastach i regionach turystycznych nie wolno spożywać alkoholu w miejscach publicznych w godzinach nocnych. Za nieprzestrzeganie zakazów związanych z konsumpcją i sprzedażą alkoholu mogą grozić kary pieniężne do 2000 euro.

USA

W Stanach Zjednoczonych wolno kupować i spożywać alkohol dopiero od 21 roku życia. Zabronione jest także picie napojów alkoholowych w miejscach publicznych. Zakaz ten doprowadził to tego, że osoby, które zakupiły napoje alkoholowe, nie mogą nawet pokazywać na ulicy butelki zawierającej alkohol. To spowodowało, że sklepy pakują alkohole w specyficzne papierowe torebki w kolorze brązowym. Dodatkowo osoby prowadzące samochód muszą transportować alkohol w bagażniku, co zapobiega podejrzeniu o jego spożycie w przypadku kontroli policyjnej.

Kraje azjatyckie

W Turcji, kraju leżącym na pograniczu dwóch kontynentów, europejskiego i azjatyckiego, sprzedaż i spożycie alkoholu dozwolone jest dopiero od 18 roku życia. Dodatkowo istnieją ograniczenia związane z konsumpcją napojów alkoholowych w miejscach publicznych.

Chiny to także jedna z ulubionych destynacji urlopowych dla nastolatków szukający innego typu urlopu niż na plaży lub w górach. Jeżeli chodzi o alkohol, to jego sprzedaż jest absolutnie zakazana w stosunku do osób niepełnoletnich. Kwestia spożywania alkoholu przez osoby poniżej 18 roku życia nie jest jednoznacznie uregulowana, a prawodawstwo chińskie stwierdza, że rodzice mają obowiązek troski o trzeźwość swoich dzieci. Nie jest jednoznaczne, jakie kary grożą za nieprzestrzeganie tego zakazu.

W 2008 roku w Tajlandii został podniesiony wiek pozwalający na zakup i spożycie napojów alkoholowych z 18 na 20 lat. Istnieją też ograniczenia w konsumpcji alkoholu miejscach publicznych oraz całkowity zakaz jego spożywania w parkach i na terenie świątyń.

Co dzieje się z emeryturą osób, które wyemigrowały z Niemiec?

Lato, słońce, no i wreszcie czas dla siebie – coraz więcej seniorów cieszy się emeryturą poza granicami Niemiec. Jeśli również zastanawiacie się nad tym, powinniście wiedzieć, że może to mieć wpływ na uprawnienia emerytalne. Jeśli chcecie uniknąć przykrych niespodzianek, koniecznie przeczytajcie ten artykuł. Wyjaśniamy w nim, czy przebywanie za granicą będzie miało wpływ na wysokość emerytury, jakie aspekty podatkowe należy wziąć pod uwagę i o czym trzeba poinformować zakład ubezpieczeń emerytalnych.

Emerytura za granicą: na co należy zwrócić uwagę?

Zależy to przede wszystkim od tego, czy pobieracie emeryturę za granicą na stałe, czy tylko przez pewien czas. Jeśli spędzacie poza granicami Niemiec mniej niż sześć miesięcy w roku, nic się dla Was nie zmienia. Ubezpieczenie emerytalne będzie nadal normalnie wypłacać Wam pełną emeryturę.

Takie same zasady obowiązują, jeśli przeprowadzicie się na stałe do kraju Unii Europejskiej, Islandii, Liechtensteinu, Norwegii lub Szwajcarii. Mogą być jednak dokonane potrącenia, jeśli Wasze prawo do emerytury w Niemczech obejmuje również okresy, w których pracowaliście za granicą. Najlepiej jest przed przeprowadzką zasięgnąć porady w tej sprawie w Deutsche Rentenversicherung (pol. Niemieckie Ubezpieczenie Emerytalno-Rentowe).

Jeśli przeprowadzicie się na okres dłuższy niż sześć miesięcy do kraju nie będącego członkiem Unii Europejskiej lub do kraju, z którym Niemcy nie zawarły umowy o zabezpieczeniu społecznym, Wasza emerytura może ulec zmniejszeniu (więcej na ten temat w dalszej części artykułu).

Poinformujcie o zmianie adresu i numeru konta

Aby mieć pewność, że otrzymacie swoją emeryturę na czas, także wtedy gdy przebywacie za granicą, powinniście co najmniej dwa miesiące przed przeprowadzką poinformować Renten Service Deutsche Post lub Waszą instytucję ubezpieczenia emerytalnego o nowym adresie i danych konta bankowego (więcej na temat konta bankowego poniżej).

Co równie istotne, przeprowadzka za granicę na stałe pociąga za sobą konsekwencje podatkowe. Jednakże Niemcy zawarły z wieloma krajami tzw. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (zob. poniżej).

Pobyt za granicą może mieć także znaczenie jeśli chodzi o ubezpieczenie zdrowotne i pielęgnacyjne. Najlepiej jest zasięgnąć informacji w tej sprawie u swojego ubezpieczyciela. Z reguły Wasze dotychczasowe członkostwo będzie kontynuowane, jeśli:

  • korzystacie z państwowego ubezpieczenia zdrowotnego,
  • pobieracie tylko emeryturę z niemieckiego ubezpieczenia emerytalnego,
  • przeprowadzacie się do innego kraju UE,
  • i nie przysługuje Wam tam żadne prawo do świadczeń.

Każdego roku Renten Service Deutsche Post sprawdza, czy emeryci przebywający za granicą jeszcze żyją. W tym celu otrzymacie tzw. Lebensbescheinigung (zaświadczenie o pozostawaniu przy życiu), które możecie potwierdzić we wszystkich urzędach, zakładach ubezpieczeń emerytalnych, bankach i niemieckich placówkach dyplomatycznych za granicą. W niektórych krajach nie potrzebujecie zaświadczenia, ponieważ odpowiednie organy automatycznie informują o śmierci. Dotyczy to Austrii, Belgii, Finlandii, Izraela, Włoch, Luksemburga, Holandii, Polski, Hiszpanii, Szwecji i Szwajcarii.

Czy emerytura wypłacana seniorom przebywającym za granicą ulega obniżeniu?

Może się tak zdarzyć, jeśli Wasza emerytura w całości lub w części wynika z określonych okresów ubezpieczenia: mianowicie tzw. Reichsgebiets-Beitragszeiten (okresów składkowych ukończonych na terytorium Rzeszy Niemieckiej) poza obecnym terytorium Republiki Federalnej Niemiec lub okresów wymienionych w Fremdrentengesetz (ustawie o prawach emerytalnych nabytych za okresy składkowe za granicą), która reguluje emerytury osób wypędzonych i tzw. Spätaussiedler (przesiedleńców przybywających do Niemiec po 1 stycznia 1993 r.).

Rekompensata za te okresy jest możliwa tylko wtedy, gdy pobieracie swoją emeryturę w Niemczech, innym kraju UE, Islandii, Norwegii lub Szwajcarii.

Jeśli Wasze uprawnienia emerytalne są częściowo regulowane przez Umowę między Republiką Federalną Niemiec a Polską Rzecząpospolitą Ludową o zaopatrzeniu emerytalnym i wypadkowym z dnia 9 października 1975 r., to pobierane przez Was świadczenie również będzie niższe niż to, które otrzymalibyście w Niemczech, innym kraju Unii Europejskiej, Islandii, Liechtensteinie, Norwegii lub Szwajcarii. Więcej informacji na ten temat znajdziecie w broszurze Niemieckiego Ubezpieczenia Emerytalnego.

Renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy

Istnieją również ograniczenia dotyczące renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy zarobkowej (niem. Erwerbsminderungsrente). Jeśli przyznano Wam to świadczenie nie tylko z powodów medycznych, ale także dlatego, że nie byliście w stanie znaleźć odpowiedniej pracy ze względu na swoją obniżoną zdolność do pracy zarobkowej, stały pobyt za granicą spowoduje, że Wasza renta zostanie zmniejszona lub w ogóle nie będzie wypłacana.

Jeśli natomiast z powodów zdrowotnych nie jesteście już w ogóle zdolni do pracy, to rentę z tego tytułu otrzymacie również również za granicą i to w pełnej wysokości.

Jak wygląda sytuacja podatkowa emerytów i rencistów przebywających za granicą?

Także i w tej kwestii dużo zależy od tego, czy przebywacie za granicą tymczasowo czy na stałe. Jeśli przebywacie za granicą przez okres krótszy niż sześć miesięcy, nic się dla Was nie zmienia w kwestii opodatkowania. Nadal podlegacie nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech.

Jeśli mieszkacie na stałe za granicą, podlegacie w Niemczech ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że nie przysługuje Wam podstawowa kwota wolna od podatku. Opodatkowaniu podlega więc cały Wasz dochód. W dodatku nie możecie już korzystać z możliwości wspólnego opodatkowania małżonków i nie możecie wykazywać wydatków nadzwyczajnych, takich jak koszty leczenia.

Możecie jednak tego uniknąć, jeśli ponad 90% Waszych dochodów uzyskujecie z Niemiec i złożycie we właściwym urzędzie skarbowym wniosek o nieograniczony obowiązek podatkowy. Wówczas będziecie mogli znów skorzystać z podstawowej kwoty wolnej od podatku.

Organem właściwym do rozpatrywania spraw osób pobierających renty i emerytury za granicą jest Urząd Skarbowy w Neubrandenburgu. Wszystkie potrzebne formularze i dane kontaktowe znajdziecie na jego stronie internetowej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy oprócz emerytury osiągacie w Niemczech inne dochody podlegające opodatkowaniu – na przykład z wynajmu. Wówczas jest nim urząd skarbowy właściwy dla miejsca, w którym znajduje się nieruchomość lub prowadzona jest działalność.

Jednak to, w którym kraju będziecie zobowiązani do zapłaty podatku zależy również od tego, czy Niemcy zawarły umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania z Waszym krajem zamieszkania. Umowy te przewidują nieco inne zasady dla emerytur państwowych, prywatnych i pracowniczych. Bliższe informacje na ten temat można znaleźć na stronie internetowej Federalnego Ministerstwa Finansów.

Jakie konto bankowe jest potrzebne w przypadku pobierania emerytury za granicą?

Możecie sami zdecydować, czy ubezpieczenie emerytalne ma przekazywać Waszą emeryturę na konto w Niemczech czy za granicą. Wszystko czego potrzebuje to międzynarodowy kod banku (BIC), międzynarodowy numer rachunku bankowego (IBAN) oraz oświadczenie o płatności, na którym również bank potwierdza dane rachunku bankowego.

Koszty przelewu są wprawdzie ponoszone przez zakład ubezpieczeń emerytalnych, ale w zależności od kraju, w którym mieszkacie, możecie ponieść opłaty bankowe i straty z tytułu różnic kursowych.

Tak założysz firmę w Niemczech! Instrukcja krok po kroku

Niemcy to jedna z największych gospodarek świata. Produkt krajowy brutto Niemiec, który w roku 2024 wyniósł 4,66 mld $, jest najwyższy w całej Europie i plasuje naszych zachodnich sąsiadów na trzecim miejscu na świecie. Pozytywna koniunktura oraz stosunkowo bogate społeczeństwo sprzyjają zatem założeniu w Niemczech firmy.

Jeśli mieszkacie w Niemczech i planujecie otworzyć własny salon fryzjerski, zacząć handel internetowy, podjąć pracę jako samodzielna opiekunka do osób starszych, bądź zacząć jakąkolwiek inną pracę na własny rachunek, nie obejdzie się bez zgłoszenia własnej działalności gospodarczej.

Całość wydaje się na pierwszy rzut oka nieco skomplikowana, lecz jeśli odpowiednio podejdziecie do tematu, to nie powinno Wam to sprawić większych problemów. Jakby to powiedział Niemiec „Aller Anfang ist schwer”, czyli początki są zawsze trudne, ale o tyle większa satysfakcja, jeśli uda się zrealizować Wasze zawodowe marzenie. Aby pomóc Wam przy zakładaniu działalności gospodarczej w Niemczech, przygotowaliśmy dla Was kilka podstawowych informacji na ten temat. Zanim jednak zaczniecie je czytać,  chcielibyśmy zwrócić Waszą uwagę na poradniki, które mogą okazać się pomocne podczas zakładania w Niemczech firmy:

Kiedy jest się w Niemczech zobowiązanym do zgłoszenia działalności?

Osoby pracujące w Niemczech na własny rachunek zobowiązane są do zgłoszenia własnej działalności gospodarczej i rozliczenia się z urzędem skarbowym (niem. das Finanzamt). Wyjątek stanowią tutaj osoby wykonujące tak zwany „wolny zawód” (niem. Freiberuf), o czym więcej poniżej. Działalność gospodarczą reguluje w Niemczech ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (niem. das Einkommensteuergesetz). Paragraf 15 ustęp 2 ustawy definiuje pojęcie działalności gospodarczej. Ten stanowi, że działalność gospodarcza ma miejsce, kiedy:

  • Działalność jest wykonywana samodzielnie oraz na własną odpowiedzialność
  • Działalność ma charakter długofalowy i długoterminowy (jeśli przykładowo jednorazowo sprzedajemy coś w internecie, to czynność ta nie podlega ustawie o podatku dochodowym)
  • Obecny jest zamiar osiągnięcia zysku
  • Wykonując daną działalność bierzemy aktywny udział w kształtowaniu gospodarki rynkowej, np. sprzedając towary, bądź oferując usługi

W niektórych przypadkach działalność gospodarcza może zostać stwierdzona również wtedy, kiedy nie zostały spełnione wszystkie wyżej wymienione punkty. Należy to jednak do rzadkości.

Gdzie i jak założyć firmę w Niemczech? Instrukcja krok po kroku!

W celu zgłoszenia działalności gospodarczej w Niemczech (niem. Gewerbe) należy:

  1. W pierwszej kolejności należy się udać do urzędu ds. gospodarki (niem. das Gewerbeamt), który mieści się najczęściej w urzędzie miasta (niem. das Bürgeramt), bądź ratuszu (niem. das Rathaus). Informacje znajdziecie w internecie korzystając przykładowo z wyszukiwarki Google.
  2.  Następnie w urzędzie należy wypełnić odpowiedni formularz. Najczęściej jest tak, że urzędnik zadaje pytania dotyczące Waszej osoby (imię, nazwisko, adres, data urodzenia, itp.) oraz działalności (jakiego rodzaju jest to działalność, czym chcemy się zajmować), a odpowiedzi wpisuje w systemie na swoim komputerze. Po zapisaniu ich otrzymacie wydruk, który powinniście skontrolować (czy wszystkie informacje są poprawne?), a następnie podpisać.
  3. Na koniec należy uiścić niewielką opłatę meldunkową (około 20-30 euro w zależności od miasta). Można tego dokonać na miejscu lub przelewem, na rachunek bankowy urzędu (urzędnik Wam go wskaże, jeśli zdecydujecie się na tą formę płatności).

Podczas rejestrowania firmy w Niemczech konieczne jest okazanie ważnego dowodu tożsamości oraz ewentualnie meldunku. Wykonywanie niektórych zawodów, głównie rzemieślniczych (Handwerk), uzależnione jest od posiadania dyplomu mistrzowskiego. Listę zawodów objętych tą regulacją oraz z niej wyjętych znajdziecie tutaj:

Lista zawodów rzemieślniczych w Niemczech

Co zrobić jeśli nie posiadam dyplomu mistrzowskiego, a moje kwalifikacje zdobyłem/am w Polsce?

Jeśli posiadacie odpowiednie kwalifikacje zawodowe zdobyte w Polsce, wystarczy przedłożyć odpowiedni dokument przetłumaczony na język niemiecki, bądź jego uwierzytelnioną kopię (kopie dokumentów można za niewielką dopłatą uwierzytelnić w każdym urzędzie miasta). Regulacje tę można „obejść” przedkładając zaświadczenie o sześcioletnim doświadczeniu zdobytym w danym zawodzie. Jako potwierdzenie może służyć na przykład świadectwo pracy.

Jeśli działalność gospodarcza dotyczy któregoś zawodu z listy A (patrz powyższy link), możliwe jest jej zgłoszenie również wtedy, jeśli sami nie posiadacie odpowiednich kwalifikacji zawodowych (dyplom mistrzowski, bądź odpowiednie doświadczenie). W tym celu konieczne jest zatrudnienie osoby posiadającej dyplom mistrzowski. W przypadku firm taksówkarskich i gastronomicznych potrzebne jest dodatkowe pozwolenie (o tym poniżej).

Które niemieckie urzędy muszę poinformować o założeniu firmy?

O zgłoszeniu działalności gospodarczej informowane są automatycznie niektóre niemieckie urzędy. Należą do nich między innymi izba przemysłowo-handlowa (IHK – kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej o IHK), izba rzemieślnicza (niem. die Handwerkskammer) oraz urząd skarbowy. Przynależność do izby przemysłowo-handlowej lub rzemieślniczej jest w zależności od wykonywanego zawodu obowiązkowa i wiąże się ze składkami członkowskimi. O tym zostaniecie jednak poinformowani w osobnych pismach, przez poszczególne instytucje.

Z odprowadzania składek zwolnione są jednak firmy, których dochód roczny nie przekracza 5.200 euro oraz firmy w pierwszym oraz drugim roku działalności, jeśli ich dochód roczny nie przekracza granicy 25.000 euro (w przypadku izby rzemieślniczej w drugim roku działalności płaci się połowę składki). Po zgłoszeniu działalności gospodarczej urząd skarbowy prześle Wam odpowiedni formularz, który należy bezwzględnie wypełnić i odesłać. W niektórych przypadkach formularz ten dostaniecie od razu przy zgłaszaniu działalności. W odpowiedzi urząd skarbowy przesyła numer identyfikacji podatkowej niezbędny do rozliczenia podatkowego.

Jakie podatki płaci przedsiębiorca w Niemczech?

Osoby prowadzące własną działalność gospodarczą w Niemczech muszą obok podatku dochodowego zapłacić również podatek od działalności gospodarczej. Więcej na temat podatków dla osób zakładających w Niemczech firmę znajdziecie tutaj: Jakie podatki płaci przedsiębiorca w Niemczech?.

Oprócz tego, w temacie podatków dla firm w Niemczech, warto zapoznać się z następującym artykułem: 5 pułapek podatkowych przy zakładaniu firmy w Niemczech.

Jakie branże i zawody wymagają w Niemczech posiadania specjalnego pozwolenia?

W przypadku niektórych rodzajów działalności gospodarczej, w Niemczech wymagane jest posiadanie odpowiednich pozwoleń. Należą do nich:

  • Pośrednictwo pracy: zgodnie z niemiecką ustawą o delegowaniu pracowników, wymagana jest zgoda Krajowego Urzędu Pracy, jeśli pośrednik wysyła pracowników tymczasowych do wykonywania pracy zarobkowej.
  • Handel detaliczny: wykonywanie działalności zarobkowej w handlu detalicznym, związanym z mięsem mielonym, lekami, kręgowcami, bronią palną i amunicją wymaga uzyskania zgody.
  • Przewóz towarów: zgodnie z ustawą o przewozie towarów, przewóz towarów pojazdami, których łączna waga przekracza 3,5 tony, wymaga zgody odpowiedniego urzędu komunikacji. W przypadku transportu towarów za granicę, ale w ramach UE i państw należących do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Norwegia, Islandia i Liechtenstein) konieczna jest tzw. licencja wspólnotowa (niem. EG-Lizenz). Pozwolenia w branży przewozu towarów udzielane są tylko przy spełnieniu konkretnych wymagań. Wnioskodawca musi wykazać odpowiednie kwalifikacje zawodowe związane z wykonywaną przez niego działalnością lub przedstawić zaświadczenia zdania specjalistycznych egzaminów. Dodatkowo sprawdzana jest też jego wiarygodność i możliwości finansowe zakładu.
  • Rzemiosło (niem. Handwerk): Zgodnie z § 1 ustawy o rzemiośle, wpis do rejestru rzemieślników jest konieczny, aby prowadzić samodzielny zakład rzemieślniczy jako działalność gospodarczą. Z kolei, aby uzyskać wpis do rejestru rzemieślników niezbędny jest egzamin mistrzowski lub pozwolenie wyjątkowe. Wpis do rejestru rzemieślników nie jest potrzebny, jeśli chodzi o zakład „przemysłowy”. Cechami charakterystycznymi takiego zakładu jest np. wysoki stopień automatyzacji, produkcja ze stanami magazynowymi, ponadregionalny rynek zbytu oraz seryjny proces produkcji.
  • Przewóz osób: zgodnie z ustawą o przewozie osób, odpłatny przewóz osób pojazdami takimi jak autobusy czy samochody osobowe, wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwoleń na przewóz osób (transport liniowy, okolicznościowy) udziela organ właściwy w zależności od zasięgu tych przewozów (np. burmistrz lub prezydent miasta). Urzędy udzielające zezwoleń w transporcie wypożyczonymi  samochodami i taksówkami to wydziały komunikacyjne niższego szczebla. Firma bądź osoba zajmująca się przewozem pasażerskim (taxi, wypożyczalnia samochodów), musi udowodnić  wykorzystanie samochodów w tym właśnie celu. Może to uczynić za pomocą:

– specjalistycznego egzaminu z ramienia odpowiedniej izby przemysłowo-handlowej (niem. IHK)
– udokumentowanej, minimum trzyletniej działalności w firmie zajmującej się drogowym transportem osobowym
– specjalnego egzaminu końcowego w cenionym zawodzie, wymagającym określonych szkoleń (np. przewoźnik drogowy) albo dalszego kształcenia w tym kierunku

Z jakimi kosztami należy się liczyć otwierając w Niemczech firmę?

Każdy, kto w ramach głównego zatrudnienia prowadzi w Niemczech firmę, jest od 1.01.2009 zobowiązany do opłacania ubezpieczenia zdrowotnego. Może to być prywatne ubezpieczenie zdrowotne lub państwowe. Wysokość prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego obliczana jest przez ubezpieczalnię między innymi na podstawie aktualnego stanu zdrowia oraz wybranej taryfy. W przypadku państwowego ubezpieczenia, ceny składek ustalane są prawie w całości ustawowo. Szczegółowe informacje na temat ubezpieczeń zdrowotnych w Niemczech znajdziecie na następującej stronie: Ubezpieczenia zdrowotne w Niemczech.

Oprócz tego należy uwzględnić koszty ubezpieczenia emerytalnego, które w przypadku państwowego ubezpieczenia wynosi w bieżacym roku 2025 minimum 103,42 euro oraz maksymalnie 1.497,30 euro. Dodatkowo istnieje możliwość opłacenia ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, które aktualnie wynosi 97,37 euro.

Pozostałe wydatki, które należy uwzględnić podczas zakładania w Niemczech firmy, to koszty ponoszone na życie, reklamę czy dodatkowe ubezpieczenia, jak na przykład ubezpieczenie na wypadek niezdolności do pracy (więcej tutaj), czy ubezpieczenie od kosztów związanych z ochroną interesów prawnych (Rechtsschutzverischerung) – więcej tutaj.

Otwarcie firmy w Niemczech – jaka forma prawna?

Zgłaszając w Niemczech własną działalność gospodarczą musimy zdecydować się na konkretną formę prawną. Poniżej najpopularniejsze formy prawne oraz ich cechy charakterystyczne.

Przedsiębiorstwo jednoosobowe (Einzelunternehmer)

Przedsiębiorstwo jednoosobowe to jedna z najpopularniejszych form prawnych wśród osób prowadzących własną działalność gospodarczą w Niemczech. Forma ta zapewnia dużą swobodę w podejmowaniu decyzji, a dodatkową zaletą jest fakt, iż w większości przypadków na początek wystarczy złożyć w ramach oświadczenia podatkowego rachunek z nadwyżki przychodów (przy zyskach mniejszych niż 60.000 euro i obrocie nie większym niż 600.000 euro). Korzystając z tej formy prawnej trzeba w stosunkach handlowych zawsze podawać swoje imię i nazwisko (nazwa firmy nie wystarczy). Przy obrocie łącznym mniejszym niż 25.000 euro w poprzednim roku kalendarzowym i 100.000 euro w bieżącym, można skorzystać z regulacji dla przedsiębiorców drobnych (Kleinunternehmerregelung). Wtedy nie trzeba płacić podatku od towarów i usług (VAT), równocześnie nie można go też potrącać i odliczać. Aby skorzystać z tej regulacji, należy podczas zgłoszenia działalności gospodarczej (formularz od urzędu skarbowego – patrz wyżej) poinformować o tym urząd skarbowy. Więcej na ten temat przeczytacie tutaj: Wszystko o niemieckiej regulacji dla drobnych przedsiębiorców (Kleinunternehmerregelung)!.
Odpowiedzialność cywilna: majątek prywatny
Księgowość: rachunek z nadwyżki przychodów
Rejestr handlowy: nieobowiązkowy

Handlowiec (Kaufmann)

Zarejestrowanym handlowcem jest według prawa ten, kto prowadzi „przedsiębiorstwo utworzone na wzór handlowy”. Do tego zaliczają się sklepy, restauracje, itp. Będąc zarejestrowanym handlowcem jest się teoretycznie darzonym większym zaufaniem przez potencjalnych partnerów biznesowych, szczególnie, że w korespodencji handlowej można posługiwać się nazwą firmy.
Odpowiedzialność cywilna: majątek prywatny
Księgowość: reguła podwójnego zapisu
Rejestr handlowy: obowiązkowy

Osoba wykonująca wolny zawód (Freiberufler)

Osoby wykonujące „wolny zawód” (jeśli ten zostanie uznany jako taki przez urząd skarbowy) są traktowane podobnie jak przedsiębiorstwa jednoosobowe
Odpowiedzialność cywilna: majątek prywatny
Księgowość: reguła podwójnego zapisu
Rejestr handlowy: nieobowiązkowy

Spółka cywilna (Gesellschaft bürgerlichen Rechts)

Ta forma prawna jest opcją dla osób wykonujących „wolny zawód”, bądź prowadzących własną działalność gospodarczą, które chcą założyć firmę wraz ze wspólnikiem.
Odpowiedzialność cywilna: majątek prywatny (odpowiedzialność również za wspólnika)
Księgowość: reguła podwójnego zapisu
Rejestr handlowy: nieobowiązkowy

Spółka partnerska (Partnerschaftsgesellschaft)

Forma ta została stworzona dla osób wykonujących „wolne zawody”, jest jednak używana stosunkowo rzadko.
Odpowiedzialność cywilna: majątek prywatny (odpowiedzialność również za wspólnika, jednak gdy któryś z nich popełni błąd, ten drugi zwolniony jest z odpowiedzialności za niego)
Księgowość: reguła podwójnego zapisu
Rejestr handlowy: obowiązkowy

Spółka jawna (Offene Handelsgesellschaft)

Spółka jawna to spółka partnerska dla handlowców.
Odpowiedzialność cywilna: majątek prywatny
Księgowość: reguła podwójnego zapisu
Rejestr handlowy: obowiązkowy

Spółka przedsiębiorców z ograniczoną odpowiedzialnością (Unternehmergesellschaft)

Spólka ta, zwana również „mini spółką z.o.o.”, to stosunkowo młoda forma prawna. Jej dużą zaletą jest możliwość ograniczenia odpowiedzialności cywilnej. Jako kapitał początkowy wystarczy 1 euro. Jej wadą jest konieczność nadmienia ograniczonej odpowiedzialności, co może odstraszać potencjalnych partnerów handlowych.
Odpowiedzialność cywilna: majątek spółki
Księgowość: reguła podwójnego zapisu
Rejestr handlowy: obowiązkowy

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Gesellschaft mit beschränkter Haftung)

Ta forma prawna może być stosowana zarówno przez osoby prowadzące własną działalność gospodarczą, jak i wykonujące „wolny zawód”. Niezbędny jest kapitał zakładowy w wysokości min. 25.000 euro.
Odpowiedzialność cywilna: majątek spółki
Księgowość: reguła podwójnego zapisu
Rejestr handlowy: obowiązkowy

Jak uporządkować dokumenty handlowe w razie kontroli Finanzamt?

Zgodnie z niemieckimi przepisami, osoby prowadzące firmę są zobowiązane do rejestracji zdarzeń gospodarczych w taki sposób, aby pozwoliły odpowiedniej osobie trzeciej ocenić stan faktyczny przedsiębiorstwa. Zdarzenia handlowe i relacje pomiędzy nimi powinny pozostać czytelne. Dane na temat przedsiębiorstwa należy przechowywać nawet do 10 lat wstecz.

Na dokumencie handlowym powinny się znaleźć:
• dane kontrahenta
• informacje o produkcie i stawce podatkowej
• numer podatkowy.

Numeracja faktury ma za zadanie umożliwić identyfikację dokumentu handlowego. Faktury powinny być zapisane w taki sposób, aby wszystkie późniejsze modyfikacje były zarejestrowane w systemie. Niepoprawnie wystawione faktury, które zostały już zatwierdzone, muszą zostać anulowane (Storno).

O tym jak w Niemczech prawidłowo wystawić fakturę przeczytacie tutaj: Jak prawidłowo wystawić fakturę w Niemczech.

Jak zamknąć firmę w Niemczech?

Jak przebiega zamknięcie firmy w Niemczech opisaliśmy w osobnym artykule:

Zamknięcie Gewerby

Podatek drogowy w Niemczech – sprawdź, kiedy musisz go zapłacić!

Czy Polacy muszą płacić podatek drogowy w Niemczech?

Zagraniczne pojazdy osobowe i ich przyczepy mogą być używane w Niemczech bez podatku przez okres do jednego roku zgodnie z § 3 nr 13 ustawy o podatku od pojazdów silnikowych (Kraftfahrzeugsteuergesetz, KraftStG). Nie dotyczy to korzystania z zagranicznych pojazdów do odpłatnego transportu osób i towarów.

Pojazdy osobowe (oprócz samochodów osobowych obejmuje to również pojazdy dwu- i trzykołowe, a także lekkie pojazdy czterokołowe kategorii L, np. trójkołowce i quady oraz przyczepy kempingowe wraz z przyczepami) zarejestrowane w innym państwie członkowskim UE są zwolnione z podatku od pojazdów silnikowych podczas tymczasowego pobytu w Niemczech zgodnie z sekcją 3 nr 12 KraftStG, jeżeli pojazdy są używane przez osoby prywatne, które mają miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim UE.

Zwolnienie podatkowe nie ma zastosowania w przypadku nieprzerwanego pobytu w Niemczech przez okres dłuższy niż jeden rok.

Zwolnienie podatkowe przestaje obowiązywać przed upływem rocznego okresu również wtedy, kiedy dla pojazdu zostanie ustanowione stałe miejsce „przebywania” w Niemczech. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy pojazd jest sprowadzany do Niemiec z zagranicy przykładowo w ramach przeprowadzki. Podobnie jest w sytuacji, kiedy posiadacie w Niemczech meldunek i to tutaj znajduje się Wasz ośrodek życia.

Należy podkreślić, że to na osobach zobowiązanych do płacenia podatku drogowego w Niemczech spoczywa obowiązek uzyskania informacji kiedy, gdzie i w jakiej wysokości należy go opłacić. Kierowca nie otrzyma żadnego urzędowego powiadomienia ani ponaglenia, lecz to nie zwalnia z tego obowiązku. Dotyczy to także aut, które nie zostały przerejestrowane w Niemczech i poruszają się wciąż na polskich tablicach rejestracyjnych. Wystarczy, że posiadacie meldunek oraz zatrudnienie w Niemczech. Podczas kontroli drogowej kierujący powinien pokazać dokument potwierdzający zapłacenie podatku od samochodu na rzecz niemieckiego urzędu skarbowego. Nie chodzi tylko o otrzymanie tablic rejestracyjnych i o ubezpieczenie drogowe, ale również o kwestię podatku drogowego (niem. Kfz-Steuer).

W tym temacie polecamy również następujący artykuł: Jeździsz w Niemczech na polskich tablicach? Dowiedz się kiedy musisz przerejestrować samochód!

Za podatek drogowy odpowiedzialny jest w Niemczech Urząd Celny

Obecnie w Niemczech dopuszczonych jest do ruchu około 60 milionów pojazdów. Przy rejestracji samochodu w Niemczech musicie udzielić zgody na polecenie zapłaty i odpowiednia administracja celna pobiera wtedy podatek drogowy. Z Głównego Urzędu Celnego otrzymacie decyzję podatkową, która ważna jest dopóki nie wyrejestrujecie Waszego pojazdu. Pod numerem telefonu 0351/44 834 550 znajdziecie „centralę informacjyjną dot. podatku drogowego” (niem. zentrale Auskunft Kraftfahrzeugsteuer). Tam otrzymacie odpowiedzi na pytania dotyczące podatku drogowego przed nabyciem pojazdu. Dowiecie się wszystkiego na temat jego wyliczania, metod płatności, terminów, a także możliwości zwolnienia z podatku.

Indywidualne wnioski podatkowe składacie już jednak w Waszym rejonowym Głównym Urzędzie Celnym. Możecie tam złożyć wniosek np. o zwolnienie z podatku lub o zastosowanie preferencyjnej stawki. Jeśli jesteście ciężko upośledzeni, możecie złożyć wniosek o zastosowanie preferencyjnego opodatkowania w jednym z punktów kontaktowych Urzędu Celnego.

Jeśli natomiast chcielibyście zarejestrować lub wyrejestrować Wasz pojazd, wtedy musicie się zwrócić do Wydziału Komunikacji (niem. Zulassungsstelle). Również wtedy, gdy zmieniliście adres ze względu na przeprowadzkę.

Jakie są konsekwencje niezapłacenia podatku drogowego?

Kierowcy, którzy nie opłacą podatku drogowego w Niemczech, mimo, że są do tego zobowiązani, muszą liczyć się z wysokimi mandatami. Oprócz tego, jeśli nieprawidłowość zostanie wykryta podczas kontroli, to urząd skarbowy i służba celna mogą wysłać wezwanie do zapłaty zaległego podatku wraz z naliczonymi odsetkami. Kwoty te mogą wynieść nawet do kilku tysięcy euro. Policja ma także prawo zatrzymać dowód rejestracyjny pojazdu.

Do kiedy należy zapłacić podatek drogowy w Niemczech?

Podatek drogowy w Niemczech należy zapłacić z góry za następny rok, w terminie do 20 września, w jednej transzy. Jeśli podatek przekracza 500 euro, wtedy właściciele pojazdów mogą zapłacić go w dwóch ratach, co pół roku. Można wnioskować o taką możliwość w miejscowym Głównym Urzędzie Celnym, jednak kosztuje to dodatkowo 3%. Jeśli z kolei podatek jest wyższy niż 1000 euro, wtedy możecie go zapłacić w 4 ratach, co kwartał. W takiej sytuacji trzeba jednak doliczyć 6%.

Ulgi podatkowe i zwolnienia od podatku drogowego w Niemczech

Poza zwolnieniem od płacenia podatku drogowego dla pojazdów elektrycznych, istnieje szereg innych ulg podatkowych z tego tytułu. Ciężko upośledzeni właściciele pojazdów mogą wnioskować o całkowite zwolnienie z podatku lub o obniżenie wymiaru podatku drogowego w związku z posiadaniem pojazdu. Jeśli spełnią wymagania, wtedy płacą tylko połowę podatku drogowego.

Obniżenie wymiaru podatku drogowego o 50% ma zastosowanie, jeśli osoba niepełnosprawna ma trudności z chodzeniem i jest to oznakowane symbolem „G” w legitymacji inwalidzkiej. To samo dotyczy osób niesłyszących z symbolem „GI”. Jednak, aby dostać taką zniżkę podatkową, upośledzony musi zrezygnować z przywileju bezpłatnego korzystania ze środków komunikacji miejskiej.

Zwolnione z podatku drogowego mogą być osoby z symbolem „H” (hilflos-nieudolne), „BI” (blind -niewidomi/sehbehindert – osoby z poważnymi zaburzeniami wzroku) oraz „Ag” (außergewöhnliche Gehbehinderung – szczególne upośledzenie chodzenia). Tego typu zwolnienie z podatku drogowego dotyczy tylko pojazdu, który jest zarejestrowany na daną osobę, której przysługuje taki przywilej. Udzielenie udogodnień podatkowych odnotowane jest w części pierwszej karty pojazdu dotyczącej dopuszczenia do ruchu.

Zwolnione z podatku drogowego są autobusy oraz pojazdy wykorzystywane tylko i wyłącznie w rolnictwie.

Ile wynosi niemiecki podatek drogowy?

W celu obliczenia wysokości podatku drogowego możecie użyć naszego bezpłatnego kalkulatora niemieckiego podatku drogowego.

Podatek drogowy w Niemczech w zależności od typu pojazdu

Oldtimer – pojazdy, które zostały dopuszczone do ruchu minimum 30 lat temu i nadal są w dobrym stanie, mogą otrzymać tzw. „H-Kennzeichen”. Dla takich pojazdów historycznych przewidziany jest ryczałtowy podatek drogowy w wysokości 191,73 euro, dla motocykli 46,02 euro.

Pojazdy elektryczne – W przypadku samochodów wyłącznie elektrycznych i zarejestrowanych po raz pierwszy w okresie od 18.5.2011 r. do 31.12.2025 r. nie trzeba płacić podatku do dziesięciu lat od pierwszej rejestracji. Ponieważ to zwolnienie podatkowe jest ograniczone do 31 grudnia 2030 r., obecni nabywcy e-samochodów nie mogą już korzystać z pełnego 10-letniego okresu. Jeśli e-samochód zmieni właściciela, zwolnienie z podatku jest przekazywane dalej – aż do upływu dziesięciu lat.

Motocykle – te pojazdy są opodatkowane w zależności od pojemności silnika. Małe motory do 11 kilowatów i 125 centymetrów sześciennych nie są opodatkowane. Przy większych maszynach zapłacicie 1,84 euro za każde przekroczone 25 centymetrów sześciennych pojemności silnika.

Samochód kempingowy – jeśli pojazd może być wykorzystany w celach mieszkaniowych, wtedy zostanie zarejestrowany jako samochód kempingowy. Do podstawowego wyposażenia należą: na stałe wbudowane miejsca do spania – wliczają się w to rozłożone siedzenia, miejsce do siedzenia wraz ze stolikiem, kuchnia z miejscem do gotowania i zmywania oraz ładownia. Podatek drogowy wyliczany jest w tym przypadku wg. ciężaru pojazdu i klasy emisji substancji szkodliwych. Np. za kampera o łącznej wadze 2.700 kg w klasie emisji substancji szkodliwych S2 i o wadze do 2.000 kg, właściciel zapłaci 24 euro za każde przekroczone 200 kg, co daje 240 euro. Ponad 2.000 kg płaci kolejne 10 euro za każde przekroczone 200 kg, co daje jeszcze 40 euro. W sumie właściciel takiego kampera płaci więc podatek roczny w wysokości 280 euro.

Przyczepa – Podatek drogowy liczony jest tu wg. ciężaru: za każde 200 kg zapłacicie 7,46 euro, przy czym górna granica wynosi 373 euro. Za przyczepy z zieloną rejestracją nie płaci się podatku drogowego. Dotyczy to przyczep, które służą:
– do transportu sprzętów sportowych jak np. transport koni czy przyczepa na łódź
– do ciągników samochodowych, na które została już ustalona jakaś dopłata za przyczepę.

Samochód ciężarowy – podatek drogowy za samochód ciężarowy również obliczany jest wg. dopuszczalnego ciężaru całkowitego i zwiększa się co 200 kg. Cięższe samochody opodatkowane są progresywnie. Jeśli ciężar pojazdu przekracza 3,5 tony, wtedy wysokość podatku ustalana jest też zgodnie z klasą emisji substancji szkodliwych i z poziomem hałasu.

Korzyści podatkowe tyczą są przypisane konkretnej osobie

Nawet jeśli dana upośledzona osoba nie prowadzi sama pojazdu, to podróż uprzywilejowanym samochodem musi mieć na celu transport tej osoby z punktu A do punktu B. Korzyści podatkowe dotyczą bowiem tylko tej jednej osoby. Jeśli z jakiegoś powodu założenia, które należy spełnić aby otrzymać takie uprzywilejowanie, przestały być aktualne, należy to niezwłocznie pisemnie zgłosić w Urzędzie Celnym. W innym wypadku traktowane jest to jak oszustwo podatkowe.

Integrationskurs – czyli wszystko o kursie integracyjnym w Niemczech!

Brak rąk do pracy w Niemczech stał się zjawiskiem wręcz legendarnym, zwłaszcza po nagłośnieniu kryzysu związanego z imigrantami z Syrii i słynnego „Wir schaffen das” Angeli Merkel. Niezależnie od ogólnej oceny tamtej sytuacji, faktem jest, że szczególnie wśród rzemieślników, instalatorów i pomocników zapotrzebowanie na siłę roboczą jest ogromne. Niestety, posiadanie nawet najlepszych fachowców na nic się nie zda, jeśli znajomość języka stoi na zbyt niskim poziomie, aby porozumieć się z klientem lub chociaż przekazać wytyczne. Dlatego państwo chętnie inwestuje w naukę języka wśród ludzi, którzy wiążą z pobytem w Niemczech plany na swoją zawodową i prywatną przyszłość.

Podstawowym narzędziem w rękach Urzędu Migracji i Uchodźców (Bundesamt für Migration und Flüchtlinge) jest Integrationskurs, czyli w wolnym tłumaczeniu kurs integracyjny. Składa się on z dwóch głównych części: kursu językowego i kursu orientacyjnego, który ma przybliżyć przybyszom ogólne zasady zachodnioeuropejskiej kultury oraz podstawy życia w Niemczech.

Integrationskurs: Nauka języka z nastawieniem na praktykę

Kurs językowy jest skonstruowany w taki sposób, aby w pierwszej kolejności umożliwić uczestnikom bezproblemowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Dlatego większość materiału i ćwiczeń jest oparta na sytuacjach z życia codziennego, takich jak czytanie i pisanie listów czy maili, wypełnianie formularzy i formułowanie zwięzłych i zrozumiałych odpowiedzi, załatwianie podstawowych spraw, komunikaty w mediach, czy ubieganie się o pracę. Przed rozpoczęciem kursu kandydat odbywa tzw. Einstufungstest, który ma za zadanie ustalić aktualny poziom znajomości języka.

Jeśli ustalony zostanie poziom A1, oznacza to, że uczestnik zaczyna kurs od absolutnych podstaw (dzień dobry, nazywam się… itd.) i uczęszcza na zajęcia w pełnym wymiarze czasowym. Kurs obejmuje wtedy 600 jednostek lekcyjnych po 45 minut. W wyjątkowych przypadkach może on zostać rozszerzony do 900 godzin lekcyjnych, istnieje również intensywna wersja kursu zakładająca 400 lekcji o podwyższonym „stężeniu” materiału. Jeśli stwierdzony zostanie poziom A2, kurs rozpoczyna się od drugiej części, co oznacza redukcję godzin o mniej więcej połowę. Wyższy poziom znajomości języka oznacza, że kandydat opanował już materiał nauczany na kursie, nie ma więc potrzeby uczęszczania na część językową Integrationskurs.

Kurs ma na celu nie tylko podwyższenie zdolności praktycznych posługiwania się językiem, ale jest również przygotowaniem do Testu Języka Niemieckiego dla Imigrantów (Deutsch-Test für Zuwanderer). Test można zdać na dwóch poziomach: A2 oraz B1. Poziom B1 oznacza wypełnienie wytycznych prawodawcy, poza tym, łącznie z zaliczeniem testu „Leben in Deutschland” umożliwia ubieganie się o niemieckie obywatelstwo po siedmiu latach pobytu na terenie Niemiec – o rok szybciej niż standardowo. W przypadku uzyskania wyniku będącego poniżej poziomu A2 uczestnik otrzymuje jedynie zaświadczenie o uzyskanym wyniku, nie zostaje jednak wystawiony żaden certyfikat.

Orientierungskurs: Zasady życia w Niemczech i kulturze europejskiej

Drugą – mniejszą objętościowo, ale równie istotną – częścią kursu jest Orientierungskurs, czyli coś w rodzaju „kursu życia w Niemczech”. Podczas obejmującego 100 jednostek lekcyjnych (po 45 minut, 30 jednostek w wersji intensywnej) bloku przedstawiane są ogólne zasady obowiązujące w niemieckim prawie, wartości wyznawane i pielęgnowane przez niemieckie społeczeństwo czy dopuszczalne formy tworzenia wspólnot i związków. Nakreślony zostaje przy tym rys historyczny Niemiec, z największym naciskiem na II Wojnę Światową, nazizm oraz podział na Republikę Federalną Niemiec i Niemiecką Republikę Demokratyczną po zakończeniu wojny. Rys historyczny płynnie przechodzi w objaśnienie niemieckiej sceny politycznej wraz z najważniejszymi partiami oraz osobami pełniącymi w państwie najważniejsze funkcje.

Imigrantom z krajów takich jak Polska kurs może wydawać się, przynajmniej częściowo, stratą czasu. Polska i Niemcy mają w wielu miejscach wspólną historię, więc tematy dotyczące Hitlera, nazizmu oraz II Wojny Światowej znamy bardzo dobrze ze szkoły i regularnego funkcjonowania w polskim społeczeństwie. Należy jednak mieć na uwadze, że przybysze np. z Afryki bądź Dalekiego Wschodu posiadają na ten temat zdecydowanie mniej wiedzy – zwykle kojarzą Hitlera z nazizmem, ale nie wiedzą już, że wojna zaczęła się od ataku na Polskę.

Innymi ważnymi aspektami, o które oparty jest Orientierungskurs, są tolerancja, wolność i równość. Tutaj znowu imigrantom z Unii Europejskiej może się to wszystko wydawać oczywiste lub wręcz banalne, istnieją jednak kultury, w których np. kategoryczny zakaz bicia dzieci czy posiadania więcej niż jednej żony dalej należy do rzeczy niezrozumiałych lub przynajmniej nieoczywistych. Podobnie sprawa wygląda z równouprawnieniem kobiet.

Kurs zostaje zwieńczony testem „Leben in Deutschland” (życie w Niemczech). Obejmuje on 33 pytania zamknięte pojedynczego wyboru – jedna z czterech odpowiedzi jest prawidłowa. 33 pytania są wybierane z puli 310 pytań, których treść jest powszechnie znana i dostępna np. w Internecie. 300 pytań nie różni się na terenie całego kraju, pozostałe 10 zależą od landu, w którym przeprowadzany jest egzamin. Egzamin jest uznany za zaliczony, jeśli 15 na 33 odpowiedzi jest poprawnych – jeśli uczestnik dodatkowo ubiega się o niemieckie obywatelstwo, wymagane jest 17 prawidłowych odpowiedzi. Jako, że pytania są ogólnodostępne, zwykle największą trudność sprawia samo ich zrozumienie – jeśli nie stanowi to już problemu, kilkukrotne przeczytanie całego katalogu pytań zwykle wystarcza, aby spokojnie zaliczyć test. Pytania niejednokrotnie powtarzają się, są tylko inaczej sformułowane.

Jak uzyskać zwolnienie z kosztów za kurs integracyjny w Niemczech?

Standardowa cena kursu to 2,29 euro za godzinę lekcyjną. Jeśli weźmiemy pod uwagę 600 lekcji języka i 100 „lekcji życia w Niemczech”, koszty opiewają na 1603 euro. W szczególnych przypadkach można uzyskać zwolnienie z kosztów. Taki przywilej dotyczy np. przesiedleńców i osób pobierających pomoc socjalną (Arbeitslosengeld II, znane jako Hartz IV). Możliwe jest to również w przypadku niskich dochodów wnioskodawcy – jest to wtedy rozpatrywane indywidualnie i wymaga przedłożenia odpowiednich zaświadczeń o dochodach. Ważne jest, aby złożyć wniosek o zwolnienie z kosztów kursu jeszcze przed jego rozpoczęciem – w przeciwnym razie wniosek może być rozpatrzony jedynie od dnia jego złożenia. Za wszystkie dni kursu od jego rozpoczęcia do momentu złożenia wniosku uczestnik musi więc zapłacić sam.

Nawet, jeżeli żaden z tych przypadków nie dotyczy uczestnika kursu, może on ubiegać się o zwrot połowy kosztów po odbyciu egzaminu. Warunkiem jest udokumentowana regularna obecność na zajęciach oraz zaliczenie egzaminu w ciągu dwóch lat od wydania uprawnienia do udziału w kursie.

Co po kursie integracyjnym?

Sam Integrationskurs jeszcze nie oznacza możliwości wykonywania każdego wyuczonego zawodu. Zwłaszcza ludzie z wykształceniem medycznym, poza samym ubieganiem się o uznanie zagranicznego dyplomu, muszą wykazać się umiejętnościami językowymi na poziomie wyższym, niż oferuje to Integrationskurs. W tym celu stworzony został specjalny egzamin dla pracowników medycznych na poziomie B2/C1. Istnieje możliwość uzyskania zwrotu kosztów takiego kursu i egzaminu – należy zgłosić się do Urzędu Pracy (Agentur für Arbeit), przypadki są rozpatrywane indywidualnie. O zwrot kosztów można się również ubiegać w przypadku uczęszczania na inny kurs językowy na poziomie wyższym niż Integrationskurs. Procedura wygląda podobnie, jak w przypadku kursów języka medycznego – niemiecki Urząd Pracy rozpatruje każdy przypadek indywidualnie. Jeżeli odbycie kursu i egzaminu na poziomie B2 lub C1 zdecydowanie podwyższy szanse kandydata na uzyskanie stanowiska pracy odpowiadającego jego kwalifikacjom, z reguły wystawiany jest tzw. Berechtigungsschein, czyli dokument upoważniający do udziału w kursie i egzaminie na koszt państwa.

FSJ – Freiwilliges Soziales Jahr, czyli dobrowolny rok socjalny w Niemczech

Frewilliges Soziales Jahr, czyli dobrowolny rok socjalny, w skrócie nazywany FSJ, to wolontariat w dziedzinach socjalnych. Jest to oferta skierowana w Niemczech do młodzieży i młodych dorosłych, którzy wypełnili już swój obowiązek szkolny, a nie skończyli jeszcze 27 roku życia. Często osoby te odbywaja dobrowolny rok socjalny w celu „zabicia czasu” w oczekiwaniu na miejsce na uczelni. Inni chcą popracować jakiś czas w danym zawodzie, aby się przekonać, czy jest to rzeczywiście to, co chcieliby robić w przyszłości. Wszystkie założenia dotyczące FSJ znajdują się w Ustawie o Wolontariacie Młodzieży. W skrócie używa się określenia „FSJ-Gesetz”.

FSJ regulowane jest na poziomie landów. Obok FSJ istnieje też na szczeblu federalnym BFD, czyli Wolontariat Federalny. Powstał jako substytut dla służby zastępczej i skierowany jest również do starszych osób.

Podstawy prawne FSJ

Jak już wspomnieliśmy na początku artykułu, od 1 czerwca 2008, wszystko reguluje Ustawa o FSJ. Wolontariuszy z prawnego punktu widzenia można porównać do praktykantów. Ustawa nie zmienia tutaj nic w instytucji FSJ. Dobrowolny rok socjalny nie jest stosunkiem pracy, ale sytuacja prawna wolontariusza zbliżona jest do osoby odbywającej praktyki zawodowe. Uzupełniająco stosuje się przepisy prawa pracy, szczególnie te dotyczące stosunku pracy w okresie nauki zawodu.

Tło historyczne FSJ

Dobrowolny Rok Socjalny ma swoje korzenie w kościele katolickim i ewangelickim. Prowadzący ośrodek diakonis w Neuendettelsau i późniejszy biskup Bawarii apelował w roku 1954 do żeńskiej, katolickiej młodzieży, aby odbywała dobrowolny diakoniczny rok. Młode kobiety powyżej 18. roku życia miały świadczyć służbę w zakresie opieki nad chorymi bądź osobami starszymi. W zamian otrzymywały „kieszonkowe” oraz wyżywienie. Od roku 1961 już w całych Niemczech istniał tzw. katolicki rok dla kościoła.

W roku 1962 powołana została ze strony ewangelickiej, też w Bawarii, „służba Filadelfilska” (niem. Philadelphischer Dienst). Maturzystki mogły jeszcze przed podjęciem studiów odbyć dobrowolny socjalny rok, traktując to jako możliwość sprawdzenia się i ukierunkowania, zarówno zawodowo jak i prywatnie. Było to coś całkiem nowego. Służba socjalna istniała dotąd tylko w  formie „Zivildienst” dla mężczyzn i w dodatku była obowiązkowa. „Philadelphischer Dienst” stał się wzorem dla rok później wprowadzonego w całych Niemczech dobrowolnego roku socjalnego. Tak właśnie powstało FSJ.

Zarobki / kieszonkowe w przypadku dobrowolnego roku socjalnego

Wynagrodzenie określa się w przypadku FSJ często mianem „kieszonkowego”. Do tego dochodzi jeszcze wyżywienie, nocleg oraz zwrot kosztów dojazdu. Wysokość kieszonkowego jest bardzo zróżnicowana i zależy od placówki. Różnice zdarzają się też w obrębie jednej placówki, ale na różnych stanowiskach. Jeśli wolontariusz nie otrzyma wyżywienia i noclegu, wtedy przysługuje mu za to ekwiwalent finansowy. Niektóre placówki, jak np. przedszkola, nie są zobligowane do zapewnienia noclegu. W konsekwencji nie muszą też oferować ekwiwalentu pieniężnego.

Zakres działania w ramach FSJ

FSJ obejmuje działania w obszarze socjalnym i służącym dobru powszechnemu. Ustawa o FSJ została kilka lat temu znowelizowana i obszary działania w ramach FSJ zostały poszerzone. Od tamtej pory można też odbyć dobrowolny rok społeczny w zakresie sportu, ochrony zabytków, polityki czy kultury. Jednak w dalszym ciągu główną dziedziną pozostaje obszar socjalny.

W jakich placówkach można odbyć w Niemczech dobrowolny rok socjalny?

FSJ można przykładowo odbyć w następujących placówkach: szpital, dom opieki, dom starców, ambulatoryjna służba pielęgniarska, urząd ds. ochrony zabytków, miejsce pamięci, klub sportowy, związek sportowców, przedszkole, placówka dziennej opieki nad dziećmi, placówka dla osób z upośledzeniami, służba ratownicza lub wspólnota kościelna. W dziedzinie kultury może to być z kolei: teatr, muzeum, radiostacja, stacja telewizyjna czy stowarzyszenie ds. kultury. FSJ można też odbyć w jakimś stowarzyszeniu ds. młodzieży, w tzw. „poprawczaku”, w szkole czy w młodzieżowej straży pożarnej. Możliwe są również kombinacje kilku obszarów działania.

FSJ za granicą

Możliwe jest też odbycie dobrowolnego roku socjalnego za granicą. Jednak odkąd nie ma już obowiązkowej służby wojskowej, państwo nie wspiera tego finansowo. Wcześniej możliwe było odbycie FSJ w ramach zastępstwa za służbę wojskową. Od tej pory FSJ za granicą bardzo straciło na znaczeniu, jeśli chodzi o formę prawną. Za to Ministerstwo ds. Rodziny, Seniorów, Kobiet i Młodzieży wprowadziło międzynarodową dobrowolną służbę młodzieży jako zastępstwo za FSJ za granicą. Jednak pojęcie „FSJ za granicą” potocznie i tak uważane jest za synonim dobrowolnej służby zagranicznej.

Dobrowolny rok socjalny w dziedzinie kultury

Pod pojęciem „FSJ Kultur” rozumiany jest zupełnie standardowy dobrowolny rok socjalny, świadczony w instytucjach kulturalnych.

FÖJ – dobrowolny rok ekologiczny

Dobrowolny rok socjalny można też odbyć w ramach dobrowolnego roku ekologicznego, w skrócie nazywanego FÖJ.

FSJ kultura i edukacja

„FSJ w sferze kultury” znane jest także w niektórych landach pod określeniem „wolontariat w dziedzinie kultury i edukacji” (w skrócie FWD).

Regulacje dot. służby zastępczej

Zgodnie z § 14c Ustawy o Służbie Cywilnej, dobrowolny rok socjalny uznawany jest za służbę zastępczą.

  • 14c Ustawy o Służbie Cywilnej: „Odmawiający odbycia służby wojskowej nie muszą odbywać służby cywilnej, o ile zadeklarowali się do odbycia dobrowolnej służby zgodnie z ustawą o FSJ. Służbę należy rozpocząć najpóźniej rok po podjęciu zobowiązania oraz przed ukończeniem 23. roku życia. Mowa tu o całodziennej działalności polegającej na niesieniu pomocy przez przynajmniej 12 miesięcy włącznie z opieką pedagogiczną trwającą 25 dni i urlopem wynoszącym 26 dni.”

W związku z tym, że służba wojskowa nie została zniesiona tylko wstrzymana, to ta regulacja nie straciła mocy prawnej, ale w obecnej sytuacji jest właściwie bez znaczenia.

Awaria na autostradzie w Niemczech – oto czego należy przestrzegać!

Samochód może ulec awarii z wielu powodów: albo coś jest nie tak z elektroniką, zbiornik paliwa jest pusty, akumulator samochodu wyzionął ducha lub pękła opona. W większości przypadków dzieje się to dokładnie wtedy, gdy do przebycia zostało jeszcze kilka kilometrów, a w zasięgu wzroku nie znajduje się żaden warsztat.

Według statystyk AvD (Automobilclub von Deutschland) z 2024 r. dotyczących awarii samochodów, w 35,7% przypadków za awarię samochodu jest odpowiedzialny wadliwy akumulator. Silnik zajął na tej liście drugie miejsce z 15,2%. Niezależnie od tego, dlaczego samochód ma awarię – w pierwszej kolejności należy jednak wezwać pomoc drogową.

Kierowcy, którzy za wczasu zadbali o odpowiednie zabezpieczenie, wykupując ubezpieczenie drogowe, mają ułatwione zadanie. Wystarczy, że wykonają telefon do firmy ubezpieczeniowej i poproszą o pomoc. Jeśli chodzi o ubezpieczenie drogowe, zachęcamy z tego miejsca do zapoznania się z ofertą AvD. Przygotowaliśmy dla Was instrukcję krok po kroku: AvD – pomoc drogowa w Niemczech – tańsza alternatywa do ADAC!.

Jakie opcje mają kierowcy, którzy nie mogą skorzystać z pomocy drogowej w ramach ubezpieczenia? Tego dowiecie się z poniższego artykułu!

Co zrobić w przypadku awarii samochodu na niemieckiej autostradzie?

W przypadku awarii samochodu na niemieckiej autostradzie należy przede wszystkim:

  • Zachować spokój i w zależności od tego, czy jest to możliwe, zjechać na pas awaryjny lub do zatoczki, aby nie blokować ruchu. Następnie należy włączyć światła awaryjne.
  • Wszyscy pasażerowie przed opuszczeniem pojazdu muszą założyć kamizelki ostrzegawcze. Jeśli to możliwe powinni przejść za barierki bezpieczeństwa, aż do przyjazdu pomocy.
  • Oprócz tego należy ustawić trójkąt ostrzegawczy, aby ostrzec innych użytkowników drogi i poinformować o wystąpieniu awarii. Na drodze krajowej odległość do pojazdu powinna wynosić około 100 metrów, na autostradzie nawet 150 metrów.
  • Po znalezieniu się za barierką bezpieczeństwa, należy wezwać pomoc. Z reguły nie należy próbować samodzielnie naprawiać awarii samochodu, ponieważ można zostać szybko potrąconym przez przejeżdżające pojazdy.

Ważne: Awarii samochodu nie da się zazwyczaj przewidzieć. W związku z tym zawsze się upewnijcie, że jesteście przygotowani na sytuacje awaryjne. Kamizelki ostrzegawcze dla wszystkich osób znajdujących się w pojeździe, apteczka pierwszej pomocy, linka holownicza i w razie potrzeby latarka – w razie awarii przedmioty te mogą się okazać niezbędne. Poza tym w Niemczech istnieje obowiązek posiadania apteczki pierwszej pomocy oraz wystarczającej ilości kamizelek ostrzegawczych dla wszystkich pasażerów – ich brak jest karany mandatem w wysokości 15 euro za każde przewinienie.

Jak wezwać pomoc w razie awarii auta w Niemczech?

  • Telefony alarmowe na niemieckich autostradach: co dwa kilometry na niemieckich autostradach znajdują się zazwyczaj telefony alarmowe, z których można bezpłatnie skorzystać w celu uzyskania pomocy. Słupy z telefonami są obsługiwane przez firmę Dienstleistungs-GmbH der Deutschen Versicherer (GDV DL). Po nawiązaniu połączenia sami możecie zdecydować, co zrobicie. Jeśli posiadacie stosowne ubezpieczenie, o zdarzeniu zostanie poinformowana firma. Jeśli tak nie jest, możecie wybrać pomiędzy usługodawcami, którzy działają w pobliżu. Za ich pomoc bedziecie musieli zapłacić z własnej kieszeni.
  • NOTFON D: 0800 668 366 3 – Bezpłatny numer alarmowy jest dostępny 365 dni w roku o każdej porze dnia i nocy. Można z niego wezwać pomoc w razie awarii samochodu.
  • Ubezpiecz się na miejscu: Niektóre ubezpieczalnie dopuszczają zostanie ich członkiem nawet na miejscu awarii. W ten sposób kierowcy mogą zaoszczędzić sobie kosztów, które musieliby ponieść wzywając pomoc drogową. Jednak nie każdy oferuje taką usługę: W ADAC musicie być członkami przez co najmniej jeden dzień, aby skorzystać z pomocy. Z drugiej strony Auto Club Europa (ACE) przyjmuje w każdym momencie.

Zgubiłeś/-aś polskie dowód osobisty w Niemczech? Dowiedz się co zrobić!

W sytuacji zagubienia w Niemczech ważnego polskiego dowodu osobistego lub paszportu oraz innych dokumentów należy niezwłocznie poinformować niemiecką policję. Oprócz tego, w przypadku paszportu lub dowodu osobistego utratę należy również zgłosić w jednym z polskich konsulatów na terenie Niemiec (we własnym interesie, aby nikt nieuprawniony nie wykorzystał dokumentu w niechciany przez nas sposób).

Ważne: Utratę/kradzież dowodu osobistego lub paszportu można zgłosić w konsulacie wyłącznie osobiście! Po zgłoszeniu utraty dokument zostaje unieważniony, w związku z czym nie można się nim więcej posługiwać, nawet jeśli uda Wam się go znaleźć.

Zagubiony/ukradziony dowód osobisty w Niemczech

Każdy kto posiada polski dowód osobisty i przebywaja poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgłasza zagubienie lub uszkodzenie dokumentu w dowolnej placówce konsularnej Rzeczypospolitej Polskiej w formie pisemnej za pomocą poczty (adresy placówek konsularnych RP w Niemczech znajdziecie TUTAJ) wyłącznie poprzez wypełnienie stosownego formularza albo osobiście w godzinach urzędowania.

Zaświadczenie o utracie lub uszkodzeniu dowodu osobistego jest wydawane nieodpłatnie na żądanie. Zaświadczenie jest ważne do czasu wydania nowego dowodu osobistego, nie dłużej jednak niż przez 2 miesiące. Pamiętajcie, że zaświadczenie nie zastępuje dokumentu tożsamości!

Zagubiony/ukradziony paszport w Niemczech

Obywatele Rzeczypospolitej Polskiej przebywający w Niemczech, w przypadku zagubienia lub uszkodzenia paszportu muszą się niezwłocznie zgłosić osobiście w dowolnej placówce konsularnej RP w Niemczech w godzinach urzędowania. Poniżej znajdziecie linki do stron internetowych polskich placówek dyplomatycznych na terenie Niemiec:

Wydział Konsularny Ambasady RP w Berlinie

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Monachium

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Hamburgu

Wyrobienie nowego paszportu w Niemczech

Jeżeli po utracie paszportu lub dowodu osobistego w Niemczech pozostaniecie bez innego ważnego dokumentu tożsamości, to w wybranym konsulacie możecie wystąpić o paszport 10-letni (okres oczekiwania około 5-8 tygodni, koszt 110 euro) oraz na życzenie o paszport tymczasowy na czas oczekiwania na wydanie paszportu 10-letniego (dopłata 26 euro) albo tymczasowy na powrót do kraju, ważny przez krótki okres czasu i wydawany dla osób niezamieszkałych w Niemczech (koszt: 40 euro). Okres oczekiwania na paszporty tymczasowe to kilka dni roboczych. W przypadku osób, których paszport został wydany w ciągu ostatnich 10 lat czas ten da się często skrócić do kilku godzin. Jeśli będziecie chcieli załatwić sprawę w czasie krótszym niż 3 dni, to będziecie musieli uiścić dodatkowa opłatę w wysokości 32 euro. Więcej informacji na na ten temat znajdziecie na stronach polskich urzędów konsularnych na terenie Niemiec.

Ważne: Konsulat jest w stanie pomóc wyłącznie w sprawach paszportowych oraz dotyczących dowodów osobistych. Inne dokumenty (np. prawo jazdy) są z tej pomocy wyjęte.

Zgubiona/ukradziona karta bankomatowa w Niemczech

Kartę bankomatową należy niezwłocznie zastrzec w banku, w którym została wydana. Można to zrobić telefonicznie (większość banków oddaje do dyspozycji bezpłatna infolinię) albo osobiście w banku.

Transport zwłok z Niemiec do Polski – najważniejsze informacje!

Z roku na rok rośnie liczba zgonów Polaków, które miały miejsce za granicą. Według statystyk najczęściej ma to miejsce w Niemczech i Wielkiej Brytanii. Przyczyn takiego stanu jest wiele: ukryte choroby, morderstwo, a także coraz częściej – wypadki przy pracy i samobójstwa.

Jakie formalności należy dopełnić, aby nasi bliscy mogli zostać pochowani w Polsce? Jakie są wymagane dokumenty i kto może zająć się transportem zwłok z Niemiec do Polski, na te i inne pytania udzielamy odpowiedzi w poniższym artykule.

Poszukiwania krewnych za granicą

Pierwszym krokiem, jeśli dana osoba przebywała za granicą sama jest kontakt z rodziną lub znajomymi w Polsce. W momencie gdy policji nie uda odnaleźć się takich osób to sprawa zostaje przekazana  odpowiedniemu konsulatowi, a ten za pośrednictwem polskich urzędów, kontaktuje się z rodziną zmarłego by  poinformować o miejscu, okolicznościach i przyczynie śmierci (zazwyczaj w 90% przypadków jest również przeprowadzana sekcja).

Niezbędne formalności związane z transportem zwłok

Standardowa procedura zgodna z niemieckim prawem w przypadku pochowania zwłok lub kremacji wymaga, aby miało to miejsce w ciągu 96 godzin. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy zwłoki mają być transportowane poza granice Niemiec. Gdy śmierć nastąpi w niemieckim szpitalu, to należy poprosić o międzynarodowy akt zgonu, oraz poinformować szpital, że zwłoki będą wywożone z Niemiec. Dzięki temu unikniemy przekazania zwłok do prywatnego, niemieckiego zakładu pogrzebowego, za który trzeba dodatkowo płacić.

Warto wiedzieć, iż zasiłek pogrzebowy, taki jaki znamy z polskich realiów, w Niemczech został zniesiony na początku lat dziewięćdziesiątych. Jeśli zmarły lub rodzina nie miała dodatkowego ubezpieczenia, to nie przysługuje jej żaden zasiłek. Gdy rodzina lub spadkobiercy nie byli w stanie pokryć kosztów pochówku, mieli niskie dochody, to mogą wystąpić o zasiłek na pokrycie kosztów pochówku. Gdybyśmy nie zlecili pochówku firmie pogrzebowej to państwo niemieckie zrobi to za nas pokrywając koszty, jednakże potem będzie się dochodzić zwrotu tych kosztów od spadkobierców.

Organizacja transportu zwłok: samodzielnie czy zlecona firmie?

Jeśli chcemy uniknąć podwójnych kosztów to warto znaleźć polski zakład pogrzebowy, który świadczy takie usługi transportu. Wtedy też zakład pogrzebowy będzie działał w naszym imieniu – dajemy mu pisemne upoważnienie.

Wszystkie formalności możemy załatwiać również na własną rękę. Całkowity koszt uzyskania wymaganych dokumentów, przygotowania zmarłego i transportu zwłok z Niemiec to wypadkowa miejsca, z którego i do którego będzie przewożone ciało denata, i może się wahać w granicach od 5 do ponad 6 tysięcy zł. Dalsze koszty mogą być związane z wyborem droższej trumny i ewentualnie dalszego pochówku w Polsce.

Samodzielne sprowadzanie zwłok z Niemiec

Gdy zdecydujemy się na samodzielne sprowadzenie zwłok z Niemiec, to będziemy musieli załatwić kilka bardzo istotnych dokumentów. Od razu wyjaśniamy, iż prawo do sprowadzenia zmarłego ma jego najbliższa rodzina, a więc: małżonek, dzieci, wnuki, prawnuki, rodzice, dziadkowie, pradziadkowie, a także rodzeństwo, ciotki, stryjowie.

Pierwszym krokiem, jaki musimy zrobić, aby przewieźć zwłoki z innego kraju – np. z Niemiec, będzie wystąpienie z wnioskiem o zgodę starosty/prezydenta miasta na transport ciała do Polski. Wniosek musi zawierać zarówno dane wnioskodawcy: imię i nazwisko, miejsce  zamieszkania, numer  i seria dowodu tożsamości, jak i osoby zmarłej: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, ostatnie miejsce zamieszkania, a także środek transportu, którym ciało zostanie przywiezione do kraju.

Istotne jest, aby pamiętać dołączyć do wniosku przetłumaczony na język polski akt zgonu lub inny dokument urzędowy, poświadczający śmierć lub jej przyczynę. Jeśli przyczyna zgonu nie została określona, musimy także dostarczyć zaświadczenie, które jednoznacznie wyklucza możliwość nastąpienia zgonu z powodu choroby zakaźnej. Tłumaczenie powinno zostać wykonane przez tłumacza przysięgłego.

Wydanie takiej decyzji nic nas nie będzie kosztować. Ponadto starosta/prezydent na wydanie zgody ma maksymalnie trzy dni. Terminowość obowiązuje także rodzinę zmarłego, gdyż transport zwłok musi zostać załatwiony najpóźniej po trzech dniach od momentu wydania pozwolenia.

Po uzyskaniu zgody starosty/prezydenta miasta musimy starać się o zgodę na przetransportowanie zwłok od konsula, mającego swoją placówkę na terenie kraju, w którym nastąpił zgon bliskiej osoby. Wnioskując o zgodę musimy dołączyć kilka dokumentów. A są to mianowicie:

  • odpis zupełny aktu zgonu,
  • pozwolenie wydane przez starostę/prezydenta miasta,
  • zaświadczenie lekarskie, które jednoznacznie wyklucza możliwość śmierci na skutek choroby zakaźnej, czy epidemii (co ważne, zaświadczenie to nie jest konieczne w przypadku transportu prochów zmarłego),
  • jeżeli bliski zmarł w wyniku wypadku, zabójstwa, czy samobójstwa, konieczne będzie także zezwolenie policji lub sądu na wywiezienie zwłok z kraju.

Za wydanie przez konsula pozwolenia na transport zwłok do Polski trzeba zapłacić. Jeśli transport odbywa się na terenie państw należących do Unii Europejskiej to kwota ta wynosi ok. 50 euro.

Jeśli załatwianiem formalności zajmuje się zakład pogrzebowy, to musi on także dołączyć zaświadczenie zapewniające o tym, że zwłoki zostały włożone do metalowej trumny, zawierającej na dnie warstwę substancji chłonnej o grubości co najmniej 5 cm, a trumna metalowa została dokładnie zalutowana i włożona do drewnianej skrzyni w taki sposób, aby nie mogła się w niej poruszać.

Urna czy trumna?

Polskie rodziny zazwyczaj decydują się na przewóz ciał, a ewentualna kremacja odbywa się już na miejscu w Polsce. Jest to spowodowane niższymi kosztami pogrzebu. Jeśli już zakład pogrzebowy przewozi prochy zmarłego w urnie to składając dokumenty do konsulatu musi także złożyć zaświadczenie, iż urna jest z metalu i zawiera wyłącznie prochy osoby zmarłej. Należy zwrócić uwagę, aby metalowa urna, dokładnie zalutowana, znajdowała się w drewnianej, szczelnej skrzynce.

Transport zwłok samolotem

Transport zwłok może odbywać się także drogą lotniczą, jednakże niektóre linie stawiają wiele warunków, które muszą zostać spełnione, zanim zgodzą się na przewóz trumny, czy urny  na  pokładzie. Przedstawiciele linii lotniczych mogą poprosić nas o pokazanie niezbędnych dokumentów, np. aktu zgonu, pozwolenia konsula na wywóz ciała, czy zaświadczenia o balsamowaniu zwłok. Często też wymaga się, żeby na pokładzie tego samego samolotu leciała osoba, która zleca przewóz zwłok. Koszt takiego transportu samolotem jest uzależniony m.in. od: wagi zmarłego, kraju docelowego transportu.

Fakty i liczby

Konsulat Generalny w Monachium wydał w latach 2011-2013 kolejno 140, 152 i 144 zezwolenia na przewóz zwłok do Polski. W samym Berlinie wydaje się ich miesięcznie do 30. Szacuje się, iż na terenie całych Niemiec takich przypadków transportu zwłok do Polski może być ok. tysiąca.

Personenbeförderungsschein: Wszystko na temat licencji na przewóz osób w Niemczech!

Licencja na przewóz osób (niem. Personenbeförderungsschein, w skrócie P-Schein) jest dokumentem niezbędnym do prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób. Jest to również dodatkowe zaświadczenie, które poza podstawowy prawem jazdy muszą posiadać taksówkarze, pracownicy prywatnych firm transportowych, czy kierowcy karetek. Za jego brak w wyżej wymienionych zawodach grożą surowe kary. Licencja na przewóz osób nie jest zatem dodatkową kategorią prawa jazdy, ale dodatkowym dokumentem, który uzyskuje moc prawną jedynie w połączeniu z ważnym prawem jazdy. Szczegółowo opisuje to paragraf 48 Rozporządzenia o prawie jazdy (niem. Fahrerlaubnis-Verordnung, w skrócie FeV).

Taksówka, karetka, przewóz osób – kiedy potrzebna jest licencja na przewóz osób w Niemczech?

Osoby korzystające z samochodu w celach prywatnych – na przykład w przypadku wspólnego przejazdu lub wyjazdu na wakacje ze znajomymi – nie potrzebują licencji na przewóz osób. Jest ona wymagana w Niemczech jedynie od kierowców zawodowych. Nie dotycz to jednak tylko taksówkarzy, mimo że z pewnością stanowią największą grupę w branży przewozów pasażerskich. Poza nimi licencję na przewóz osób muszą posiadać:

  • Kierowcy karetek, w przypadku użycia służbowego – koszty przejazdu karetki pokrywają pacjenci lub ich ubezpieczenie.
  • Kierowcy przewożący osoby prywatne – na przykład kierowcy limuzyn lub samochodów wynajmowanych wraz z kierowcą.

Poniższe grupy zawodowe stanowią wyjątki i wykonując poniższe czynności, nie muszą posiadać licencji na przewóz osób:

  • Kierowcy karetek pogotowia dla instytucji wojskowych i rządowych, m.in. sił zbrojnych, policji, karetki zagranicznych instytucji państwowych (dla państw będących stronami Paktu Północnoatlantyckiego).
  • Kierowy karetek służby cywilnej, straży pożarnej lub innych, uznanych przez państwo służb ratowniczych.
  • Osoby posiadające prawo jazdy kategorii D lub D1 (kierowcy autobusów).

Jak uzyskać licencję na przewóz osób w Niemczech?

Taksówkarz i inne osoby zajmujące się przewozem osób odpowiadają za bezpieczeństwo swoje i wszystkich swoich pasażerów. Dlatego też, aby uzyskać w Niemczech tzw. P-Schein należy spełnić konkretne wymagania:

  1. Prawo jazdy – zasadniczo każdy, kto che otrzymać licencję na przewóz osób musi posiadać prawo jazdy uznane w Niemczech (§ 48 ust. 4 nr 1 FeV). Dozwolone są także prawa jazdy wydane przez inne kraje członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Posiadacze prawa jazdy kategorii B (lub równoważnego), aby wnioskować o P-Schein muszą mieć prawo jazdy co najmniej dwa lata. Jeśli wniosek dotyczy przewozu pacjentów (niem. Krankenstransport) – wystarczy rok stażu jako kierowca. Wszystko to oznacza, że licencja na przewóz osób jest ważna jedynie w połączeniu z istniejącym prawem jazdy kat. B.
  2. Minimalny wiek – osoby ubiegające się o P-Schein muszą mieć ukończone 21 lat – wyjątek stanowi prowadzenie karetek pogotowia, gdzie aby otrzymać licencję wystarczy ukończone 19 lat (§ 48 ust. 4 nr 2 FeV).
  3. Zaświadczenie o niekaralności – niezbędnym wymogiem dla osób, które chcą pracować w branży przewozu pasażerskiego, jest świadomość niezwykłej odpowiedzialności tego zawodu i swojego przygotowania. Kandydaci muszą to udowodnić przedstawiając policyjne zaświadczenie o niekaralności (§ 48 (4) nr 2a FeV). Tego typ zaświadczenie można uzyskać w Federalnym Rejestrze Centralnym Federalnego Urzędu Sprawiedliwości w Bonn. Następnie należy przesłać zaświadczenie do odpowiednich organów, odpowiedzialnych za wydawanie licencji na przewóz osób. Jeżeli w zaświadczeniu z sądu znajdują się wpisy o uprzednich wyrokach skazujących można otrzymać odmowę wydania P-Schein. Wniosek o wydanie zaświadczenia o niekaralności można również złożyć na stronie Federalnego Urzędu Sprawiedliwości w Bonn. Do aplikacji niezbędne będą:
  • Formularz zgłoszeniowy zawierający: imię, nazwisko, nazwisko panieńskie, miejsce i datę urodzenia, obywatelstwo i adres zameldowania;
  • Skan dowodu osobistegu lub paszportu (przód i tył);
  • Potwierdzenie przelewu lub inny dokument poświadczający dokonanie opłaty za wydanie zaświadczenia o niekaralności w wysokości 13 euro.
  1. Sprawność psychiczna i fizyczna (świadectwo zdrowia) – aby uzyskać licencję na przewóz osób należy także udowodnić swoją sprawność psychiczną i fizyczną (§ 48 (4) nr 3 FeV). W badaniu uwzględniane są między innymi: stan zdrowia, aspekty psychologiczne, odporność na stres, zdolność koncentracji, uważność i zdolność szybkiego reagowania. Podobnie jak osoby posiadające praco jazdy kategorii C i D, zawodowi kierowcy z licencją na przewóz osób muszą regularnie, co pięć lat dostarczać zaświadczenie o stanie zdrowia. Choroby i problemy zdrowotne, które mogą uniemożliwić zdobycie P-Schein to na przykład:
  • Choroby serca i układu krwionośnego, a także wrodzone wady serca. Wyjątek stanowią osoby po odbyciu skutecznego leczenia (np. rozrusznikiem serca).
  • Cukrzyca (wyjątek stanowią osoby, które mogą skutecznie kontrolować chorobę za pomocą leków).
  • Choroby układu nerwowego – z wyjątkiem wrodzonych i wyleczonych uszkodzeń.
  • Padaczka – z wyjątkiem osób z bardzo niskim ryzykiem napadów.
  • Zaburzenia psychiczne (psychozy, schizofrenia, mania, depresja).
  • Uzależnienie od alkoholu, narkotyków lub innych substancji psychoaktywnych.
  • Zaburzenie zmysłu równowagi.

Badanie wzroku odbywa się dodatkowo (z użyciem okularów korekcyjnych, jeśli są one konieczne). Dodatkowo kierowcy karetek muszą ukończyć kurs pierwszej pomocy.

O P-Schein można ubiegać się jedynie przedstawiając wszystkie niezbędne dokumenty. Następnie właściwy organ rozpatruje wniosek. W tym czasie należy zmierzyć się z największym wyzwaniem – egzaminem. Najważniejszym aspektem jest zdany test znajomości terenu (§ 48 ust. 4 nr 7 FeV).

Dokumenty niezbędne do ubiegania się o licencję na przewóz osób w Niemczech

Aby móc ubiegać się w Niemczech o licencję na przewóz osób należy przygotować następujące dokumenty:

  • Ważne prawo jazdy kategorii B od co najmniej 2 lat (kierowcy karetki od roku);
  • Minimalny wiek 21 lat (kierowcy karetki 19 lat);
  • Zaświadczenie o niekaralności;
  • Świadectwo zdrowia;
  • Zaświadczenie o dobrym stanie wzroku;
  • Test znajomości terenu;
  • Kierowcy karetki: kurs pierwszej pomocy.

Test znajomości terenu – na czym polega?

Aby uzyskać w Niemczech licencję na przewóz osób należy zdać test ze znajomości terenu, który udowodni, że kandydat bez problemu porusza się po określonym obszarze bez konieczności korzystania z mapy, urządzeń nawigacyjnych itd. Dla taksówkarzy niezwykle ważne są atrakcje turystyczne istotne dla danego regionu. Zazwyczaj można je znaleźć w katalogu specjalnie przygotowanym do nauki do testu ze znajomości terenu. Zazwyczaj obejmuje on ok. 1000 możliwych zabytków i innych miejsc. W teście należy wskazać miejsca i lokalizacje na mapie np.

  • Konkretnych ulic i placów;
  • Sądów;
  • Posterunków policji;
  • Szpitali;
  • Domów opieki;
  • Hoteli;
  • Ambasad;
  • Zabytków i atrakcji turystycznych;
  • Teatrów;
  • Muzeów.

W teście należy również udowodnić, że posiada się wystarczającą wiedzę na temat natężenia ruchu w danej okolicy, tak aby móc znaleźć najszybszą i najkrótszą trasę do miejsca docelowego – również w przypadku korków lub innych przeszkód drogowych. Na test można zapisać się dopiero w momencie, gdy wszystkie inne wymagane dokumenty zostaną złożone w odpowiednim urzędzie.

Jaki jest koszt uzyskania licencji na przewóz osób w Niemczech?

Orientacyjne koszty uzyskania licencji na przewóz osób w Niemczech kształtują się następująco:

  • Koszt ubiegania się o licencję: 40-50 euro,
  • Koszt wydania zaświadczenia o niekaralności: 13 euro,
  • Świadectwo zdrowia (nieobjęte ubezpieczeniem zdrowotnym): ok. 80-150 euro,
  • Świadectwo zdrowia po egzaminie na przedłużenie prawa jazdy: około 70 euro,
  • Koszt egzaminu ze znajomości terenu: około 50 euro.

W sumie koszt wyrobienia licencji na przewóz osób w Niemczech może wynieść około 300 euro.

Jak długo ważna jest licencja na przewóz osób w Niemczech?

Podobnie jak w przypadku prawa jazdy kategorii C i D, P-Schein ważny jest jedynie 5 lat, dlatego też po tym czasie należy odnawiać licencję. Aby ją przedłużyć należy przedstawić następujące dokumenty:

  • Aktualne świadectwo zdrowia;
  • Aktualne badanie wzroku.

Pierwszym warunkiem przedłużenia licencji jest fakt, że w ciągu pięciu lat nie miały miejsca żadne sytuacji i incydenty, które nadużyłyby zaufania społecznego wobec kierowcy. Mogą to być np. zarzuty oszustwa lub wyroki skazując za przestępstwa. W przypadku naruszenia i niespełnienia określonych wymagań organy mogą cofnąć licencję na przewóz osób przed upływem jej ważności.

Kary za przewóz osób bez licencji w Niemczech

Poniższa przedstawione zostały kary, jakie mogą otrzymać kierowcy za przewóz osób bez posiadania licencji. Właściciele pojazdów, którzy udostępniają swoje samochody (np. taksówki) osobom bez licencji również mogą obawiać się kary.

  • Przewożenie osób i brak posiadania przy sobie licencji na przewóz osób. Kara: 10 euro.
  • Licencja na przewóz osób nie została okazana na żądanie osoby przeprowadzającej kontrolę. Kara: 10 euro.
  • Licencja na przewóz osób nie została zwrócona natychmiast po odebraniu prawa jazdy kierowcy. Kara: 25 euro
  • Przewożenie osób bez egzaminu na znajomość terenu. Kara: 35 euro.
  • Przewóz osób bez odpowiedniego pozwolenia. Kara: 75 euro i 1 punkt karny.