Ehegattensplitting: jak zaoszczędzić w Niemczech na podatkach dzięki wspólnemu rozliczeniu małżonków?

Jak można zmniejszyć obciążenia podatkowe? Wielu mieszkańców Niemiec zadaje sobie to pytanie nie tylko przy okazji składania rocznego zeznania podatkowego. Małżeństwa i zarejestrowane związki partnerskie mają tę przewagę, że mogą wspólnie rozliczać się z podatków i czerpać z tego tytułu korzyści finansowe. Oto odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące wspólnego opodatkowania małżonków.

Co oznacza termin Ehegattensplitting?

Ehegattensplitting to możliwość wspólnego rozliczenia podatku przez małżonków lub osoby pozostające w zarejestrowanych związkach partnerskich. Korzyść podatkowa, którą dzięki temu uzyskują, jest tym większa, im większa jest różnica w ich dochodach. Urząd skarbowy oblicza podatek tak, jak gdyby oboje małżonkowie lub partnerzy zarabiali tyle samo.

Procedura jest następująca: małżonek lub partner, który zarabia znacznie więcej, jest przypisywany do klasy podatkowej III, a ten, który zarabia mniej – do klasy podatkowej V. Jeśli dochody nie są bardzo zróżnicowane, oboje partnerzy mogą również wybrać klasę podatkową IV. Dzięki takiemu przypisaniu do klas podatkowych, można oszczędzać przez cały rok na podatku od wynagrodzenia.

Ehegattensplitting w zeznaniu podatkowym: małżonkowie lub partnerzy życiowi, którzy składają wspólne zeznanie podatkowe, zaznaczają na pierwszej stronie formularza pole „Zusammenveranlagung” (wspólne rozliczenie podatku). Ich dochody są wówczas sumowane na potrzeby obliczenia podatku.

Jak obliczyć podatek?

Ehegattensplitting składa się z trzech etapów: najpierw ustala się podlegający opodatkowaniu dochód obojga partnerów, a następnie dzieli się go na pół. W drugim kroku oblicza się podatek dochodowy należny od połowy zsumowanego dochodu. W ostatnim kroku obliczony podatek dochodowy jest podwajany – wynikiem jest kwota podatku, który małżeństwo musi zapłacić.

Nawet jeśli jeden z partnerów nie pracuje zawodowo, dla celów podatkowych uwzględniane są dwie podstawowe kwoty wolne od podatku. Ponadto, małżeństwa i zarejestrowane związki partnerskie mogą wzajemnie kompensować swoje zyski i straty. Jeśli chcą, mogą również rozliczać się indywidualnie, tzn. zrezygnować z opcji wspólnego opodatkowania.

Nawet jeśli w swoim zeznaniu podatkowym zaznaczyliście, że chcecie dokonać wspólnego rozliczenia, możecie odwołać swoją decyzję do czasu uprawomocnienia się decyzji podatkowej. Dotyczy to również sytuacji, gdy decyzja w sprawie partnera jest już prawomocna. Natomiast odwołanie dokonane przez jednego z partnerów w przypadku indywidualnego opodatkowania jest skuteczne tylko wtedy, gdy także drugi z partnerów złoży takie odwołanie.

Grundfreibetrag, czyli podstawowa kwota wolna od podatku, jest to minimum socjalne, które nie jest opodatkowane. Osoby samotne zarabiające mniej niż 11 784 euro nie muszą płacić podatku dochodowego. Dla małżeństw lub zarejestrowanych związków partnerskich podstawowa kwota wolna od podatku wynosi 23 568 euro (wg stanu na 2024 r.). Podatek jest naliczany tylko od dochodów przekraczających te limity. Podstawowa kwota wolna od podatku jest uwzględniana automatycznie.

Splittingtabelle – porównanie wysokości należnego podatku w przypadku wspólnego rozliczenia podatku i rozliczenia indywidualnego

Dochód do opodatkowania (w euro)Podatek naliczony w przypadku rozliczenia indywidualnegoPodatek naliczony w przypadku rozliczenia dokonanego wspólnie z małżonkiem/partnerem
10.00036 euro0 euro
20.0002.266 euro72 euro
30.0005.901 euro2.020 euro
40.0008.333 euro4.532 euro
50.00011.994 euro10.182 euro
60.00016.063 euro10.182 euro
70.00020.263 euro13.320 euro
80.00024.463 euro16.666 euro
90.00028.663 euro20.222 euro

Na przykład, jeśli za punkt wyjścia przyjmiemy dochód w wysokości 50.000 euro, osoba rozliczająca się indywidualnie zapłaci 11.343 euro podatku dochodowego według stawki podstawowej. Jeśli ten sam dochód jest rozliczany wspólnie przez małżonków lub osoby pozostające w zarejestrowanych związkach partnerskich, urząd skarbowy zażąda łącznie 6.560 euro według stawki podatkowej za rok 2023.

Kalkulator podatku dochodowego: za pomocą kalkulatora podatku dochodowego Federalnego Ministerstwa Finansów można obliczyć podatek dochodowy za rok 2024 oraz za lata ubiegłe (od 1958 r.). Przy pomocy kalkulatora obliczycie dochód do opodatkowania zarówno dla osób samotnych, jak i dla małżeństw lub związków partnerskich.

Jakie zasady obowiązują w przypadku zarejestrowanych związków partnerskich?

W maju 2013 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny (niem. Bundesverfassungsgericht, BVerfG) uznał za niekonstytucyjne pozbawienie zarejestrowanych związków partnerskich możliwości skorzystania z Ehegattensplitting (2 BvR 909/06). Prawo do wspólnego rozliczenia podatku obowiązuje z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2001 r., tj. od dnia wprowadzenia ustawy o związkach partnerskich (niem. Lebenspartnerschaftsgesetz).

Jakie zasady obowiązują w przypadku osób niezamężnych?

W Niemczech nie ma możliwości życia w zarejestrowanym związku partnerskim jako mąż i żona. Jest to zarezerwowane dla par homoseksualnych. Z punktu widzenia podatkowego dla par heteroseksualnych oznacza to: albo weźmiecie ślub, albo nie będziecie mogli skorzystać z możliwości wspólnego opodatkowania małżonków. Pary żyjące bez ślubu znajdują się zatem w gorszej sytuacji pod względem podatkowym niż pary małżeńskie osiągające takie same dochody.

Witwensplitting (Gnadensplitting) – jakie zasady obowiązują w przypadku śmierci jednego z partnerów?

W przypadku śmierci partnera, można zdecydować się na wspólne rozliczenie podatkowe w roku, w którym ona nastąpiła i w roku następnym. Aby jednak móc skorzystać z tzw. Witwensplitting (inaczej Gnadensplitting), w chwili śmierci muszą być spełnione kryteria uprawniające do wspólnego rozliczenia podatku. Oboje małżonkowie lub zarejestrowani partnerzy muszą mieszkać w Niemczech i nie mogą pozostawać w trwałej separacji.

Pozostały przy życiu partner wprawdzie wybiera w zeznaniu podatkowym rozliczenie indywidualne dla osób samotnych, ale w tym przypadku urząd skarbowy w drodze wyjątku i po raz ostatni stosuje taryfę wspólnego opodatkowania małżonków (tzw. Splittingtarif).

Jakie zasady obowiązują w przypadku separacji i rozwodu?

W przypadku separacji nie ma już podstaw do wspólnego rozliczenia podatku. Począwszy od roku kalendarzowego następującego po tym, w którym doszło do separacji, byli partnerzy muszą zacząć rozliczać się indywidualnie. Inaczej jest w przypadku, gdy oboje partnerzy podjęli próbę pojednania, w tym ponownego zamieszkania razem. Wówczas, nawet jeśli podjęta próba zakończyła się niepowodzeniem, nadal mogą oni wspólnie rozliczyć się z podatku za rok, w którym znów zamieszkali razem.

Jeśli jeden z partnerów ponownie zawrze związek małżeński w tym samym roku, w którym orzeczono rozwód, były partner może i tak skorzystać z preferencyjnej stawki podatku w rozliczeniu za ten rok, nawet jeśli składa zeznanie podatkowe już indywidualnie (tzw. Sondersplitting).

Jakie zasady obowiązują w przypadku par żyjących na odległość?

Małżonkowie, którzy żyją na odległość, np. z przyczyn zawodowych, mogą przy składaniu zeznania podatkowego skorzystać z możliwości wspólnego opodatkowania małżonków. Tak orzekł Sąd Finansowy w Münster (sygn. akt: 7 K 2441/15).

Dlaczego Ehegattensplitting jest przedmiotem krytyki?

Podatnicy, którzy żyją w związkach nieformalnych, są pozbawieni korzyści podatkowych wynikających z mechanizmu Ehegattensplitting. Ponadto, procedura wspólnego opodatkowania małżonków ma negatywny wpływ na ekonomiczną niezależność kobiet, ponieważ w niektórych przypadkach nie ma sensu, aby w ogóle chodziły do pracy.

Wreszcie, korzyść podatkowa jest największa w przypadku dużych różnic w dochodach. Ze względu na fakt, że to głównie kobiety pracują mniej lub w ogóle nie pracują zawodowo, Ehegattensplitting stwarza warunki dla małżeństw, w których kobieta jest na utrzymaniu męża. Tym samym rośnie również ryzyko finansowe dla kobiety, które może zrealizować się w przypadku rozstania z partnerem.

Ponadto krytycy zarzucają, że Ehegattensplitting nie jest odpowiednim środkiem wspierania rodzin, ponieważ korzystają z niego również osoby bezdzietne.

Dodatkowe pieniądze dla studentów w Niemczech: Begrüßungsgeld

Dzisiaj kolejny artykuł z cyklu: oszczędzanie, dodatki pieniężne – tym razem dla studentów!

Begrüßungsgeld – dodatkowy zastrzyk finansowy dla studentów w Niemczech!

Każdego roku, w październiku na niemieckich uczelniach zaczyna się nowy semestr. Dla tysięcy nowych studentów oznacza to nowe wyzwanie w życiu, któremu muszą sprostać. Rozpoczęcie studiów w innym mieście zwiaząne jest jednak z wieloma nowymi wydatkami. W Niemczech z pomocą przychodzą Rady Miast, które oferują nowo przyjezdnym studentom jednorazową zapomogę w kwocie od 75 do 250 euro. Mowa tutaj o tak zwanym Begrüßungsgeld. To sympatyczny gest dla żaka, który dopiero wkracza w dorosłość i ma wiele wydatków.

Gdzie szukać informacji?

Begrüßungsgeld – na tej stronie znajdziecie tabelkę, która przedstawia, jakie miasta w Niemczech oferują taką pomoc i ile ona wynosi. Oprócz tego warto szukać informacji na swojej konkretnej uczelni i w swoim mieście, gdyż ogólne warunki przyznawania zapomogi mogą się zmieniać z roku na rok.

Warunkiem koniecznym otrzymania wsparcia jest zameldowanie się w danym mieście (tutaj instrukcja instrukcja krok po kroku), rejestracja na uczelni i wypełnienie formularza np. dla Bremen.

Wiek emerytalny w Niemczech: Odpowiedzi na często zadawane pytania!

Kiedy będę mógł/mogła przejść na emeryturę w Niemczech? To pytanie nurtuje wiele osób. Tak naprawdę jednak odpowiedź na nie jest prosta: wszystko zależy od roku urodzenia. Podczas gdy osoby urodzone przed 1947 rokiem mogły w Niemczech przechodzić na emeryturę w wieku 65 lat, dla osób urodzonych w 1964 roku lub później standardowy wiek uprawniający do przejścia na emeryturę to 67 lat.

Przez osiągnięcie wieku emerytalnego należy rozumieć ukończenie odpowiedniego roku życia, który uprawnia do zaprzestania aktywności zawodowej oraz otrzymywania pełnego świadczenia emerytalnego. Jednak w praktyce na emeryturę można przejść w Niemczech przed lub po osiągnięciu wieku warunkującego wypłatę emerytury w pełnej wysokości.

Jak duże są w Niemczech potrącenia, które trzeba zaakceptować decydując się na przejście na wcześniejszą emeryturę? Co jeśli przejdzie się na nią np. kilka miesięcy po osiągnięciu wieku emerytalnego? Czy wówczas otrzymuje się dodatek do emerytury? I czy w Niemczech planowane jest dalsze podnoszenie wieku emerytalnego? Oto odpowiedzi na najważniejsze pytania!

Wiek emerytalny w Niemczech

Nie istnieje ogólna odpowiedź na pytanie, kiedy można w Niemczech przejść na emeryturę. Aby móc pobierać świadczenie w pełnej wysokości, należy osiągnąć określony wiek. Tzw. Regelaltersgrenze zależy od tego, w którym roku się urodziliście.

Osoby urodzone przed 1 stycznia 1947 roku osiągnęły wiek emerytalny po ukończeniu 65 lat. Dla kolejnych roczników wynosi on od 65 do 67 lat. Z kolei wszystkie osoby urodzone w 1964 roku i w latach następnych osiągną wiek emerytalny dopiero mając ukończone 67 lat.

Poza tym istnieje jeszcze jeden ważny warunek: aby w ogóle otrzymać emeryturę w Niemczech trzeba przez co najmniej pięć lat płacić składki na ustawowe ubezpieczenie emerytalne.

Czy w Niemczech można przejść na emeryturę przed osiągnięciem określonej granicy wieku?

Tak, w Niemczech istnieje możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę. Trzeba jednak pogodzić się wówczas z tym, że świadczenia będą dużo niższe. Za każdy miesiąc przejścia na emeryturę przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego potrąca się 0,3 procent kwoty świadczenia. Jeśli przejdziecie na emeryturę rok przed nabyciem uprawnień do pełnych świadczeń emerytalnych, będziecie musieli zaakceptować potrącenie w wysokości 3,6 procent – i to na stałe.

Potrącenia te mogą wynieść maksymalnie 14,4 procent. Taka sytuacja miałaby miejsce, gdybyście przeszli na emeryturę cztery lata przed osiągnięciem normalnego wieku emerytalnego. Nie przewidziano możliwości jeszcze wcześniejszego przejścia na emeryturę.

Prawo do emerytury bez potrąceń przysługuje tylko osobom, które opłacały składki przez co najmniej 45 lat (tzw. Rente für besonders langjährig Versicherte). Powszechnie określa się ją jako emeryturę w wieku 63 lat (niem. Rente mit 63).

Osoby, które opłacały składki przez co najmniej 35 lat, ale mniej niż 45 lat, również mogą przejść na wcześniejszą emeryturę (tzw. Rente für langjährig Versicherte). Jednak w przeciwieństwie do emerytury w wieku 63 lat, muszą pogodzić się z potrąceniami.

Czy kobiety mogą w Niemczech przejść na emeryturę w wieku 60 lat?

Nie, zasadniczo nie jest to już możliwe. Do 2017 roku kobiety w Niemczech mogły przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat – przy czym również musiały pogodzić się z dużymi potrąceniami. Wymagało to od nich spełnienia trzech warunków:

  • rok urodzenia przed 1952 r.
  • co najmniej 15 lat opłacania składek
  • 10 lat opłacania składek po ukończeniu 40. roku życia.

Ten model przestał już jednak obowiązywać. Obecnie nie istnieją już żadne specjalne zasady dla kobiet, jeśli chodzi o przechodzenie na emeryturę.

Jak obliczyć swój wiek emerytalny?

Aby ustalić, kiedy najwcześniej można przejść w Niemczech na emeryturę i od kiedy otrzyma się świadczenie w pełnej wysokości, najlepiej skorzystać z naszego kalkulatora, który można znaleźć tutaj. Wystarczy wpisać swoją datę urodzenia i odpowiedzieć na pytania dotyczące niepełnosprawności i zatrudnienia w górnictwie. Może to bowiem mieć wpływ na ustawowy wiek emerytalny.

Kalkulator emerytalny pokaże wówczas zarówno najwcześniejszą możliwą datę przejścia na emeryturę z potrąceniami, tj. cztery lata przed osiągnięciem standardowego wieku emerytalnego, jak i ustawowy wiek emerytalny, po osiągnięciu którego jest się uprawnionym do pobierania świadczenia w pełnej wysokości.

Za pomocą kalkulatora można również obliczyć wysokość emerytury. W tym celu należy podać dodatkowe informacje, które znajdują się w informacji rentowo-emerytalnej (niem. Renteninformation).

Trzeba jednak zaznaczyć, że informacje dotyczące wieku emerytalnego i wysokości świadczeń emerytalnych wynikające z obliczeń dokonanych przy pomocy kalkulatora emerytalnego nie są prawnie wiążące. Zarówno sytuacja prawna, jak i osobista sytuacja życiowa mogą ulec zmianie. Może to mieć również wpływ na wysokość Waszej emerytury.

Czy można przejść na emeryturę również po pewnym czasie od osiągnięcia wieku emerytalnego?

Tak, jest to możliwe. Po osiągnięciu ustawowego wieku emerytalnego można nadal pracować i płacić składki. W tym przypadku otrzymuje się dodatek do emerytury. Ten wynosi 0,5 procent za każdy miesiąc pracy po osiągnięciu wieku uprawniającego do przejścia na emeryturę. Jeśli więc pracowalibyście o rok dłużej, otrzymalibyście świadczenie powiększone o 6 procent.

Czy scenariusz podniesienia wieku emerytalnego w Niemczech do 70 lat jest realny?

Tak, to o czym mówi się w polityce od lat, czyli sukcesywne podnoszenie standardowego wieku emerytalnego do 70 lat lub więcej, może stać się rzeczywistością. Istnieją dwa główne powody takiego stanu rzeczy:

  1. Zmiany demograficzne: oczekiwana długość życia w Niemczech wzrasta, natomiast wskaźnik urodzeń spada od lat. W rezultacie na większą liczbę emerytów przypada coraz mniejsza liczba osób płacących składki na rzecz systemu emerytalnego.
  2. Niedobór wykwalifikowanych pracowników: już teraz często brakuje fachowców z różnych branż. Zmiany demograficzne pogłębiają ten problem. Aby sobie z tym poradzić, konieczne może być podwyższenie standardowego wieku emerytalnego.

Ewentualne podniesienie wieku emerytalnego będzie jednak dotyczyło wyłącznie osób urodzonych po 1964 r.

BAföG, czyli wszystko co musicie wiedzieć o pożyczce dla uczących się w Niemczech!

Skrót BAföG oznacza Bundes­ausbildungs­förderungs­gesetz, czyli Federalną Ustawę o Wspieraniu Kształcenia. Dzięki BAföG, każdy – niezależnie od swojej sytuacji socjalnej czy gospodarczej – ma szansę na odpowiednie wykształcenie. Wsparcie kształcenia dotyczy nie tylko studentów, ale też uczniów. Co istotne – niemieckie obywatelstwo nie jest tutaj niezbędne. W poniższym artykule powiemy Wam, jak i gdzie można wnioskować o wsparcie kształcenia i ile można otrzymać na ten cel.

Jak i gdzie można składać wnioski o środki na pożyczkę dla osób uczących się w Niemczech w ramach BAföG?

Wniosek o BAföG należy złożyć pisemnie w urzędzie odpowiedzialnym za wsparcie kształcenia (czyli dofinansowanie edukacji). Obowiązkowo trzeba użyć odpowiednich formularzy (§ 46 BAföG), które znajdziecie tutaj: www.bafög.de. Wniosek może złożyć osoba zainteresowana, która ukończyła 15. rok życia lub jej opiekun prawny (§ 36 Kodeksu Socjalnego – SGB I). Oto urzędy, które są odpowiedzialne za wspieranie kształcenia:

  • Dla osób studiujących będzie to dział spraw studenckich uniwersytetu, w którym zostali immatrykulowani (§ 45 ustęp 3 BAföG), niem. Studentenwerk
  • Dla osób kształcących się w szkołach wieczorowych, akademiach zawodowych lub podczas robienia Ausbildungu będzie to Urząd Wspierania Kształcenia (Amt für Ausbildungsförderung) w rejonie, w którym znajduje się miejsce kształcenia (§ 45 ustęp 2 BAföG)
  • Dla wszystkich pozostałych osób będzie to Urząd Wspierania Kształcenia Zarządu Miasta w miejscowości zamieszkania rodziców (§ 45 ustęp 1 wers 1 BAföG)
  • W określonych, wyjątkowych sytuacjach, np. jeśli rodzice już nie żyją, będzie to Urząd Wspierania Kształcenia w rejonie, w którym osoba kształcąca się ma stałe miejsce zamieszkania (§ 45 ustęp 1 wers 2 BAföG)
  • Dla kształcących się, którzy nie mają stałego miejsca zamieszkania w Niemczech i których rodzice uprawnieni do opieki też nie mają stałego miejsca zamieszkania w Niemczech, będzie to Urząd Wspierania Kształcenia, w którego rejonie leży miejsce kształcenia (§ 45 ustęp 1 wers 3 BAföG).

Ile wynosi kwota pożyczki dla osób kształcących się w Niemczech?

Wysokość niemieckiej pożyczki dla osób kształcących się BAföG zależy od potrzeb danej osoby. Nie chodzi tu jednak o jej faktyczne potrzeby, a bardziej o „potrzeby abstrakcyjne”, czyli to, czego w oczach ustawodawcy uczeń/student w danej sytuacji życiowej potrzebuje na dalsze kształcenie. Dodatkowo wysokość tej kwoty zależy też od tego, o jakie miejsce kształcenia chodzi i czy osoba kształcąca się mieszka jeszcze z rodzicami.

Po ustaleniu zapotrzebowania odlicza się od tej wartości dochody i majątek osoby ubiegającej się o pożyczkę, dochody jego małżonka lub oficjalnego partnera życiowego oraz jego rodziców. Jest to wykonywane dokładnie w tej kolejności. Przy czym nie należy utożsamiać dochodów z wynagrodzeniem netto czy brutto. Dochody wyliczane są bowiem zgodnie z §§ 21, 22 i 24 BAföG. Od tego obliczonego dochodu odejmuje się kwoty wolne od podatku, dozwolone przez BAföG (§§ 23, 25 BAföG).Pozostała kwota to właśnie ten właściwy dochód.

Podsumowując:

Kwota dofinansowania, jaką można otrzymać w ramach pożyczki, to zapotrzebowanie wyliczone zgodnie z przepisami BAföG, minus dochody i majątek osoby wnioskującej oraz minus dochody i majątek jej/jego małżonka oraz rodziców.

Czy pożyczkę BAföG trzeba spłacić?

Nie, uczniowie nie muszą spłacać pożyczki wypłacanej w ramach BAföG. W przypadku studentów wygląda to nieco inaczej. Ci muszą bowiem zwrócić mniej więcej pięćdziesiąt procent wartości pożyczki, ale nie więcej niż 10.000 euro. Spłatę należy zacząć na około pięć lat po ukończeniu studiów. W tym wypadku otrzymuje się z urzędu odpowiednie pismo informacyjne. BAföG jest najczęściej spłacany w ratach, których minimalna wysokość wynosi 105 euro miesięcznie. W przypadku, kiedy dana osoba nie dysponuje wystarczającymi dochodami, spłata pożyczki może zostać przesunięta w czasie.

Warto przeczytać

Oprócz tego zachęcamy do przeczytania artykułu dotyczącego Begrüßungsgeld, czyli jednorazowego zastrzyku finansowego dla studiujących w Niemczech: Pieniądze dla studentów: Begrüßungsgeld

Rozliczenie podatku w Niemczech: jakie koszty można odliczyć prowadząc podwójne gospodarstwo domowe?

Część osób pracujących w Niemczech decyduje się na prowadzenie dwóch gospodarstw domowych. Jedno z nich znajduje się z dala od miejsca pracy, drugie zaś w bliskiej jego okolicy, co pozwala na codzienne dojazdy do pracy. Jakie wymagania muszą być spełnione, aby móc rozliczać podatkowo podwójne gospodarstwo i jakie koszty można odliczyć od podatku?

Najważniejsze wymagania

Aby urząd skarbowy zaakceptował prowadzenie podwójnego gospodarstwa domowego, należy spełnić kilka najważniejszych wymagań:

  • Drugie gospodarstwo potrzebne jest ze względów zawodowych, takich jak zmiana pracy.
  • Główne mieszkanie znajduje się na tyle daleko od miejsca pracy, że codzienne dojazdy byłyby nieopłacalne (powyżej 50 km lub czas podróży dłuższy niż godzina).
  • Drugie mieszkanie jest blisko miejsca pracy (mniej niż 50 kilometrów lub czas jazdy mniej niż godzinę).
  • Główne gospodarstwo stanowi centrum życia rodzinnego i towarzyskiego, a drugie stanowi jedynie ułatwienie w życiu zawodowym.
  • Osoba rozliczająca dwa gospodarstwa domowe powinna płacić minimum 10 procent kosztów bieżących w swoim głównym miejscu zamieszkania.

Wskazówka: warto zaznaczyć, że drugie mieszkanie nie powinno być większe niż główne miejsce zamieszkania. Można również udokumentować podróże do domu za pomocą dziennika kierowcy (niem. Fahrtenbuch). Aby zwiększyć szanse na uznanie podwójnego gospodarstwa, można przedstawić dokumenty potwierdzające przynależność do lokalnych klubów lub stowarzyszeń – wskazuje to bezpośrednio, że centrum życia znajduje się w głównym miejscu zamieszkania. W przypadku osób żyjących w związku małżeńskim urząd skarbowy zazwyczaj łatwo uznaje, że głównym miejscem zamieszkania jest miejsce zamieszkania współmałżonka.

Jakie koszty można odliczyć od podatku?

Prowadzenie dwóch gospodarstw domowych może zapewnić przyzwoity zwrot podatku. Ponieważ w zeznaniu podatkowym można uwzględnić część kosztów drugiego gospodarstwa domowego jako wydatki związane z dochodami (niem. Werbungskosten). Podstawą prawną tego jest ustawa o podatku dochodowym (EstG). Koszty związane z dochodami podlegające odliczeniu obejmują:

  • Koszty zakwaterowania (szczegóły niżej)
  • Koszty wyposażenia i artykułów gospodarstwa domowego
  • Koszty przejazdów i podróży do głównego miejsca zamieszkania
  • Koszty przeprowadzki

Są to wydatki, które zazwyczaj pojawiają się regularnie, co miesiąc. Nie ma znaczenia, czy mieszkanie jest wynajmowane, czy osoba, która ją rozlicza, jest właścicielem nieruchomości. Można także uwzględnić umeblowany pokój, pokój hotelowy (bez śniadania), hotel pracowniczy, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymagań.

Wielkość mieszkania również nie ma znaczenia dla odliczenia, pod warunkiem, że znajduje się ono w Niemczech. Jeśli drugie gospodarstwa domowe znajduje się za granicą, można odliczyć koszt zakwaterowania tylko wtedy, gdy mieszkanie nie jest większe niż 60 metrów kwadratowych.

Koszty zakwaterowania obejmują:

  • wynajem,
  • dodatkowe koszty takie jak ogrzewanie, prąd i woda, wywóz śmieci,
  • koszty sprzątania,
  • koszty prowadzenia przestrzeni specjalnych, takich jak ogród lub miejsce parkingowe dla samochodu,
  • abonament RTV w Niemczech (niem. Rundfunkbeitrag),
  • podatek od drugiego domu i podatek od nieruchomości,
  • ubezpieczenie mieszkania i budynku,
  • dla właścicieli również amortyzacja kosztów akwizycji, kosztów remontów, natychmiastowych kosztów utrzymania i odsetek od zadłużenia.

Jak obliczyć wysokość kosztów?

Koszty zakwaterowania można odliczyć jedynie do wysokości 1000 euro miesięcznie, jednak nie ma górnego limitu na wyposażenie mieszkania i przedmioty niezbędne w każdym gospodarstwie domowym. Są to na przykład takie sprzęty jak lodówka, pralka, łóżko, szafa, stół, lampy, kuchenka, naczynia, meble łazienkowe czy zasłony.

Bez szczegółowych kontroli urzędy uznają nawet 5000 euro kosztów wyposażenia drugiego domu. Każdy, kto wykazuje wyższe koszty, powinien być w stanie je udokumentować. Jeżeli koszty jednego sprzętu nie przekraczają 952 euro brutto, to bez problemu od razu można odliczyć pełną kwotę. W przeciwnym razie koszty będzie trzeba rozłożyć na szacowany czas użytkowania i odliczyć tylko część. W przypadku mebli taki okres użytkowania może wynosić nawet 13 lat.

Koszty transportu

Koszty podróży są również częścią podlegających odliczeniu kosztów dodatkowych związanych z zarządzaniem dwoma gospodarstwami domowymi. I to nie tylko te związane z przeprowadzką, ale także koszty wyjazdów do głównego miejsca zamieszkania, tzw. wyjazdy rodzinne do domu.

Jednak w przypadku podróży do rodziny można je uwzględnić tylko raz w tygodniu. Za rok rozliczeniowy 2023 za każdy kilometr od dwudziestego pierwszego kilometra można odliczyć 38 centów.

Transport przeprowadzkowy można rozliczyć na dwa sposoby – wyliczyć rzeczywiste, poniesione koszty przeprowadzki, albo policzyć 38 centów za każdy kilometr (lub 30 centów za kilometr w przypadku odległości mniejszej niż 21 km). W przypadku korzystania z publicznego transportu, zamiast prywatnego samochodu również można wybrać pomiędzy zryczałtowaną opłatą za przejazd a rzeczywistymi kosztami podróży.

Koszty przeprowadzki

Przeprowadzka wiąże się również z kosztami, które możesz odliczyć od podatku. Obejmuje to nie tylko wydatki na wynajem samochodu przeprowadzkowego, pomocników do przeprowadzki i pudeł, ale także wszystkie koszty, które pracownik ponosi, szukając drugiego domu – na przykład na pośrednika i ogłoszenia.

Jak udowodnić prowadzenie podwójnego gospodarstwa domowego?

Aby urząd skarbowy uznał podwójne gospodarowanie, należy przede wszystkim być w stanie udowodnić, że drugie mieszkanie jest w rzeczywistości tylko drugorzędnym mieszkaniem – i że nadal główne miejsce zamieszkania znajduje się gdzie indziej. Pytań pojawia się mniej w przypadku małżeństw. W takim przypadku urząd skarbowy zazwyczaj bez problemu uznaje, że ​​głównym miejscem zamieszkania jest miejsce zamieszkania współmałżonka.

Z drugiej strony osobom samotnym, które odwiedzają swój główny dom mniej niż dwa razy w miesiącu, przydadzą się członkostwa w lokalnych klubach i stowarzyszeniach jako dowód.

Aby odliczyć koszty użytkowania mieszkania, należy także posiadać rachunki za media i umowę najmu. Warto podkreślić, że uznanie podwójnego gospodarstwa jest ważne bezterminowo – tj. na cały okres zatrudnienia.

Czy prowadzenie podwójnego gospodarstwa się opłaca?

Każdy przypadek jest inny i ciężko jednoznacznie odpowiedzieć kiedy prowadzenie podwójnego gospodarstwa jest opłacalne. W końcu nie chodzi tylko o to, czy korzystniejsze finansowo jest przeniesienie się do drugiego domu w pobliżu nowego miejsca pracy, niż ponoszenie kosztów podróży. Chodzi też o jakość życia i relacji rodzinnych.

Jednak niezwykle ważnym czynnikiem jest także wzrost wynagrodzenia, które może nastąpić po zmianie pracy. Jednak oszczędności w podatkach nie powinny być decydującym czynnikiem podczas podejmowania tak ważnych, życiowych decyzji. Aby dokładnie obliczyć możliwości odliczenie kosztów podatkowych, warto zwrócić się o pomoc do specjalisty.

Czy imigranci mogą brać udział w niemieckich wyborach?

Wybory do Bundestagu: kiedy można głosować jako imigrant?

W Niemczech żyje wielu imigrantów, nie posiadających jeszcze niemieckiego obywatelstwa. Jednak kształtują oni ten kraj tak samo, jak kraj kształtuje ich. W związku z tym ich życie zależy w pewnym stopniu od decyzji posłów Bundestagu i przedstawicieli gmin. Oni z kolei mają wpływ na decyzje przedstawicieli narodu. W związku z tym nasuwa się pytanie, czy imigranci nie powinni brać udziału w wyborach do Bundestagu, Landtagu oraz w wyborach przedstawicieli gmin. Czy wszyscy żyjący w Niemczech powinni mieć wpływ na swoją przyszłość, niezależnie od tego, czy to Niemcy, Włosi, Turcy czy Chińczycy? Czy w Niemczech istnieje coś takiego jak prawo do głosowania dla cudzoziemców?

Czy imigranci mają w Niemczech prawo do głosowania?

Imigranci nie posiadający obywatelstwa niemieckiego zasadniczo nie mogą brać udziału w wyborach w Niemczech. Wynika to z artykułu 20 ustęp 2 GG (Grundgesetz, czyli Ustawa Zasadnicza – podstawowy akt prawny w niemieckim systemie prawnym). Jest tam zapis, że władza państwowa znajduje się w rękach narodu, a przez naród rozumie się osoby posiadające niemieckie obywatelstwo. Tę zasadę rozszerza o kraje związkowe i gminy, artykuł 28 ustęp 1 punkt 2 GG. Zgodnie z przytoczonymi przepisami prawnymi, kto nie posiada niemieckiego paszportu, nie może wybierać posłów do Bundestagu ani Landtagu oraz przedstawicieli gmin. Zostało to potwierdzone przez Federalny Trybunał Konstytucyjny, czyli Bundesverfassungsgericht decyzją z dnia 30.10.1990, nr sprawy 2BvF 2/89; 2 BvF 6/89; BvF, czyli Bundesamt für Verfassungsschutz – Federalny Urząd Ochrony Konstytucji.  

Czy to samo dotyczy cudzoziemców z Unii Europejskiej?

Dla cudzoziemców z UE żyjących w Niemczech jest pewien wyjątek. Bowiem zgodnie z artykułem 28, ustęp 1, punkt  3 GG, także osoby, które posiadają obywatelstwo jednego z krajów członkowskich UE, mogą brać udział w wyborach gminnych i okręgowych. Ta regulacja wynika z europejskiego Prawa Wspólnotowego. Jednak w wyborach do Bundestagu czy Landtagu takie osoby nie mogą brać udziału.

Czy istnieją inne możliwości współdziałania?

Cudzoziemcy spoza UE, jak już wspomniano, nie mogą brać udziału w wyborach. Nie mogą też brać udziału w referendum, niezależnie od tego, czy ma ono miejsce na szczeblu federalnym czy regionalnym. Jednak mimo to istnieją pewne możliwości, aby brać udział w kształtowaniu życia społecznego Niemiec. Można się np. angażować politycznie w związkach zawodowych, stowarzyszeniach lub inicjatywach obywatelskich.

14 lutego – dzisiaj obchodzimy Światowy Dzień Bułki z Metką!

14 lutego to nie tylko Walentynki. To także Światowy Dzień Bułki z Metką!

Światowy Dzień Bułki z Metką

Surowe, posiekane, przyprawione mięso na bułce, doprawione cebulą: bułki z metką są popularne zarówno jako śniadanie, jak i obfita przekąska. I tak jest od początku XX wieku. Aby uhonorować ten przysmak, wprowadzono tak zwany Światowy Dzień Bułki z Metką. Jest on obchodzony co roku 14 lutego.

Jak długo istnieje Światowy Dzień Bułki z Metką?

Światowy Dzień Bułki z Metką istnieje od 2018 roku – przynajmniej pierwsze wydarzenie mające na celu uhonorowanie mięsnej przekąski odbyło się tego dnia. Nie wiadomo, dlaczego wybrano 14 lutego, czyli Walentynki.

Czy surowe mięso stanowi zagrożenie dla zdrowia?

Surowe mięso jest produktem łatwo psującym się, ostrzega Federalne Stowarzyszenie Inspektorów Żywności w Niemczech (BVLK). Dlatego też należy się z nim odpowiednio obchodzić. Oznacza to, że łańcuch chłodniczy nie powinien być przerywany, a produkt powinien być przechowywany, przygotowywany i spożywany szybko. Może to zapobiec zakażeniu salmonellą (salmonellozą) lub bakteriami E. coli.

BVLK zwraca uwagę również na to, że jeśli na opakowaniu widnieje napis „do pieczenia”, konsumenci nie powinni spożywać mięsa w stanie nieprzetworzonym.

źródło: t-online.de

Niemcy: za niedozwolone stroje karnawałowe grozi nawet 10.000 € kary

Karnawał w Niemczech to okres szaleństwa i szalonej zabawy, ale czy wiedzieliście, że niektóre przebrania są w Niemczech zakazane? Jak daleko można się więc posunąć wybierając strój karnawałowy? Lepiej spojrzeć do kodeksu karnego, ponieważ są tu pewne ograniczenia.

Za co grozi grzywna?

Wybierając strój karnawałowy należy się wcześniej dobrze zastanowić. Ograniczenia dotyczą bowiem np. noszenia atrapy broni. Ani noszenie, ani posługiwanie się taką atrapą broni nie jest dozwolone w miejscach publicznych. Każdemu, kto naruszy to wykroczenie administracyjne, grozi w Niemczech grzywna w wysokości do 10 000 euro, jak stanowi paragraf 42a niemieckiej ustawy o broni.

Ostrożność zalecana jest również w przypadku noszenia mundurów. Tutaj musi być rozpoznawalne, że to tylko kostium. Jeśli podobieństwo do oryginalnego umundurowania służbowego jest zbyt duże, zgodnie z art. 132a Kodeksu Karnego, może dojść do przestępstwa przez nadużycie tytułów zawodowych i insygniów.

Symbole prawicowych ekstremistów są również zakazane

Zabronione jest również przebieranie się za Adolfa Hitlera. Przestępstwo to zagrożone jest karą grzywny lub pozbawienia wolności do lat trzech. Tego samego można się spodziewać w przypadku noszenia symboli prawicowych ekstremistów, takich jak swastyka, „WP” (White Power, hasło Ku Klux Klanu), „SGH” (Sieg Heil) czy „B&H” (Blut und Ehre, hasło ruchu młodzieżowego Hitlerjugend). Są one uznawane za podburzające i niezgodne z konstytucją.

Przy wyborze stroju nie należy również pokazywać zbyt dużo ciała. W przeciwnym razie istnieje ryzyko, że czyjś wygląd będzie podpadał pod czyny ekshibicjonistyczne lub powodowanie uciążliwości publicznej. Grozi za to kara grzywny lub pozbawienia wolności do roku – tak wynika z artykułów 183 i 183a Kodeksu Karnego.

Ponadto należy powstrzymać się od szerzenia paniki swoimi przebraniami. W związku z tym lepiej unikać przebierania się za dżihadystów lub terrorystów.

Oberwałeś cukierkiem podczas parady karnawałowej w Niemczech? Zapomnij o odszkodowaniu!

Niemieckie parady karnawałowe słyną nie tylko z oryginalnych przebrań ich uczestników, ale również z tego, że podczas ich trwania w tłum rzucane są słodycze. Najczęściej jest to robione na oślep i może się zdarzyć, że jakiś cukierek albo batonik wyląduje przykładowo na naszej głowie. Być może ktoś z Was zadaje sobie w tym momencie pytanie, czy w takiej sytuacji należy się odszkodowanie?

Jak się okazuje było to już rozstrzygane w ostatnich dekadach przez kilka niemieckich sądów. W 1994 roku Sąd Okręgowy w Trewirze orzekł, że widzowie na paradach karnawałowych powinni spodziewać się rzucania w tłum drobnych słodyczy. Jest to społecznie akceptowane i dlatego dozwolone. Powódka, która została uderzona w głowę kawałkiem cukierka i zraniona, wyszła więc z sali sądowej z pustymi rękami (LG Trier, wyrok z 7 lutego 1995 r., sygn. akt: 1 S 150/94).

W innej sprawie przed Sądem Rejonowym w Akwizgranie kobieta została uderzona w głowę pudełkiem czekoladek i doznała rany, która musiała być leczona w szpitalu. Również w tym przypadku sąd odrzucił roszczenie o odszkodowanie, ponieważ kobieta od początku akceptowała ryzyko obrażeń, uczestnicząc w paradzie (AG Aachen, wyrok z 10.11.2005 r., sygn. akt: 13 C 250/05).

Również Sąd Okręgowy w Kolonii nie okazał litości w przypadkach obrażeń spowodowanych przez latające słodycze: W 2010 r. kobieta, która została uderzona w głowę tabliczką czekolady podczas kolońskiej procesji z okazji karnawału i doznała poważnego urazu oka, złożyła pozew. Sędziowie uznali wprawdzie uraz za „godne pożałowania nieszczęście”, ale nie byli w stanie stwierdzić żadnego bezprawnego zachowania i odmówili roszczenia o odszkodowanie (AG Köln, Urt. v. 07.01.2011, Az.: 123 C 254/10).

Źródło: Perzgląd wyroków niemieckich sądów

Kiedy w Niemczech można zostać zwolnionym z dopłat za zabiegi i środki medyczne?

Jakie warunki trzeba spełnić, aby w Niemczech zostać zwolnionym z dopłat w przypadku choroby?

W Niemczech są w tym wypadku uwzględniane tylko ustawowo przewidziane dopłaty za zalecane przez lekarzy zabiegi i środki medyczne. Pacjenci życzący sobie lepszej opieki niż państwowa, muszą za nią zapłacić dodatkowo. Z dopłat dodatkowych za lepszą opiekę, nie można zostać zwolnionym. Dotyczy to zarówno prywatnych dopłat w przypadku sztucznego zęba jak i indywidualnych świadczeń zdrowotnych (niem. individuelle Gesundheitsleistungen, w skrócie IGeL). Przy czym warto wiedzieć, iż koszty ponoszone w ramach IGeL można odpisać od podatku jako „obciążenie nadzwyczajne” (niem. außergewöhnliche Belastungen).

W Niemczech funkcjonuje pojęcie osobistej granicy obciążenia na dopłaty (niem. persönliche Belastungsgrenze). Ma ona zapewnić, aby pacjenci nie musieli wydawać więcej, niż pozwalają na to ich środki finansowe. Granica ta wynosi 2% rocznych dochodów brutto przeznaczonych na koszty utrzymania i w przypadku małżeństw dotyczy całego gospodarstwa domowego – niezależnie od tego, czy mają zawarte ubezpieczenie rodzinne, czy też dana osoba jest ubezpieczona indywidualnie. W wyliczeniu uwzględniane są też wpływy dzieci ubezpieczonych wspólnie, tzn. rodzinnie. Pary nie będące małżeństwem liczone są osobno. Osobista granica obciążenia wyliczana jest co roku na nowo. Dla osób przewlekle chorych obowiązuje 1% dochodów brutto.

W praktyce oznacza to, iż w zależności od sytuacji, będziecie musieli pokryć samodzielnie dopłaty na leki i zabiegi w wysokości 2% lub 1% dochodów brutto.

Osoby przewlekle chore

Osoba przewlekle chora to taka, która przez rok lub dłużej przynajmniej raz na kwartał jest poddawana badaniom lub opiece lekarskiej. Przykładowo osoby chore na cukrzycę przynajmniej raz na kwartał muszą mierzyć sobie poziom cukru. Ponadto osoba taka musi spełniać przynajmniej jedno z następujących wymagań:

  • pacjent wymaga opieki na poziomie 2 lub 3 (niem. Pflegestufe 2 lub 3). Przejście z „Pflegestufe” na nowe poziomy opieki (Pflegegrad) nie zostało jeszcze uwzględnione przez wytyczne G-BA (niem. Gemeinsamer Bundesausschuss – gremium zajmujące się sprawami dotyczącymi zdrowia) dotyczące przewlekle chorych
  • z powodu choroby występuje stopień upośledzenia min. 60% lub obniżenie zdolności do pracy w przynajmniej 60%
  • konieczne jest kontynuowanie opieki lekarskiej (np. terapia lekami czy zaopatrywanie chorego w jakieś środki lecznicze) i bez takiej terapii stan pacjenta by się pogorszył.

Aby zostać zakwalifikowanym jako osoba przewlekle chora, osoba ubezpieczona musi przedłożyć w kasie chorych odpowiednie zaświadczenie lekarskie, w którym lekarz podaje nazwę choroby i potwierdza terapię, na jaką pacjent powinien uczęszczać.

Jedynie przewlekle chore dzieci i młodzież poniżej 18 lat, wymagające opieki stopnia 2 lub 3 oraz osoby z min. 60%-owym upośledzeniem lub obniżeniem zdolności do pracy, nie muszą przedstawiać takiego zaświadczenia. Nie muszą oni też udowadniać konieczności uczestnictwa w danej terapii.

Jeśli w przypadku późnego przewlekłego zachorowania chcielibyście skorzystać ze zredukowanej granicy obciążenia (z 2% na 1%), musicie się zgłosić do lekarza, który odbędzie z Wami rozmowę na temat wad i zalet badań wcześnie wykrywających raka piersi, wątroby i szyjki macicy. Ta regulacja dotyczy wszystkich kobiet urodzonych po 1 kwietnia 1987 i mężczyzn urodzonych po 1 kwietnia 1962. Kobiety i mężczyźni po osiągnięciu pewnego wieku muszą się udać w przeciągu dwóch lat na takie konsultacje lekarskie. Przy konsultacjach dotyczących wczesnego wykryciu raka szyjki macicy wiek ten wynosi 20 lat, a przy raku wątroby i piersi jest to 50 lat.

Osoby ubezpieczone, które cierpią na ciężkie psychiczne choroby albo są ciężko psychicznie upośledzone nie potrzebują tych konsultacji lekarskich. Dotyczy to też osób, które cierpią już na jedną z wymienionych chorób.

Wyliczenie osobistej granicy obciążenia

Granica obciążenia wyliczana jest dla wszystkich osób żyjących we wspólnym gospodarstwie domowym. Można też wyegzekwować kwotę wolną od podatku. „Głową rodziny” jest zazwyczaj małżonek, a pozostali członkowie mogą być włączeni przez osoby pracujące z rodziny. Ponadto bierze się też pod uwagę dzieci – aż do ukończenia 19. roku życia jest to niezależne od ich statusu ubezpieczeniowego. Po 19. urodzinach muszą posiać ubezpieczenie rodzinne.

W roku 2023 obowiązują następujące kwoty, które są uwzględniane przy obliczaniu granicy obciążenia:

  • 6 111 euro na małżonka
  • 8 952 euro na każde dziecko

Przykład obliczenia granicy obciążenia:

Roczne dochody brutto męża: 30 000 euro
Roczne dochody brutto żony: 25 000 euro
Łączne roczne dochody brutto: 55 000 euro

Kwota wolna od podatku małżonka: 6 111 euro
Kwota wolna od podatku za dwójkę dzieci: 170 904 euro (8 952 euro/1 dziecko)
Kwota wolna od podatku łącznie: 20.337 euro

Roczne dochody brutto minus kwoty wolne od podatku=dochody wyjściowe rodziny
= 55 000 euro – 24 015 euro = 30 985 euro

2%-owa granica obciążenia: w tym wypadku należy samodzielnie uiścić dopłaty do kwoty: 619,70 euro
1%-owa granica obciążenia: w przypadku przewlekle chorych dopłaty do kwoty w wysokości: 309,85 euro

Granica obciążenia dla odbiorców pomocy społecznej, zasiłku dla bezrobotnych (Bürgergeld) i środków zapewniających podstawowe utrzymanie (niem. Grundsicherung)

Jeśli pobieracie któreś z wyżej wymienionych świadczeń ze względu na wiek lub ograniczone możliwości zarobkowania, wtedy jako podstawę obliczeniową dla całej wspólnoty rodzinnej przyjmuje się podstawową stawkę świadczeń socjalnych tego członka rodziny, który otrzymuje największe finansowe wsparcie. Wyżej wymienione kwoty wolne od podatku nie mają tutaj zastosowania.

Obliczenie granicy obciążenia dla odbiorców pomocy społecznej, zasiłku dla bezrobotnych i świadczeń podstawowych

Podstawowa stawka świadczeń socjalnych głowy gospodarstwa domowego: 502 euro miesięcznie (6 024 euro rocznie)

2%-owa granica obciążenia: dopłaty do kwoty w wysokości 120,48 euro
1%-owa granica obciążenia: w przypadku osób przewlekle chorych dopłaty do kwoty w wysokości 60,24 euro

Jeśli wiecie już przed początkiem kolejnego roku kalendarzowego, że przekroczycie granicę obciążenia, możecie z góry zrobić przelew do kasy chorych. W ten sposób unikniecie sytuacji, że za dużo zapłacicie w trakcie roku i dopiero później skorzystacie ze zwolnienia z dopłat. Jednak musicie to dobrze przemyśleć i przeliczyć, bo raczej się nie zdarza, żeby odzyskać wpłaconą zbyt dużą zaliczkę lub nawet jej część.

Wniosek o zwolnienie z dopłat

Jeśli w trakcie roku kalendarzowego osiągniecie z Waszymi dopłatami granicę obciążenia osobistego, możecie złożyć w kasie chorych wniosek o zwolnienie z dalszych dopłat. Miejcie na uwadze, że kasa chorych Was nie powiadomi, jeśli osiągnięcie Waszą indywidualną granicę obciążenia. Dlatego ważne jest, aby samemu pilnować dopłat i przechowywać wszystkie rachunki.

Razem z wnioskiem musicie złożyć w kasie chorych wszystkie oryginalne rachunki odnośnie dopłat i kopie zaświadczeń o dochodach. Liczą się wszystkie prawnie ustanowione dopłaty wszystkich członków rodziny, których również się uwzględnia przy wyliczaniu granicy obciążenia. Jeśli wniosek o zwolnienie z dalszych dopłat zostanie zaakceptowany, wtedy otrzymacie decyzję i do końca roku nie musicie już wnosić dopłat. Nadwyżki dopłat zostaną Wam zwrócone.

Inaczej wygląda sytuacja w przypadku ubezpieczonych, u których lekarz potwierdzi chorobę przewlekłą i gdzie nie ma szans na poprawę stanu zdrowia (np. osoba wymagająca stałej opieki). Takie osoby dostarczają zaświadczenie o długotrwałej terapii w kasie chorych, w celu zwolnienia z dopłat.