W porównaniu do innych krajów zachodnioeuropejskich, Niemcy wypadaja całkiem dobrze, jeśli chodzi o integrację muzułmańskich migrantów. Taki jest wynik badań fundacji Bertelsmann, w których porównano sytuację muzułmanów, przybyłych do Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Francji oraz Wielkiej Brytanii przed rokiem 2010. W badaniach rozpatrzono cztery kategorie: praca, kompetencje językowe, wykształcenie oraz kontakty społeczne.

Odsetek pracujących muzułmanów jest najwyższy w Niemczech

W przypadku integracji na rynku pracy, Niemcy wypadają najlepiej spośród wszystkich przebadanych krajów. Prawie 60 procent muzułmanów pracuje na pełnym etacie, a 20 procent na pół etatu, co jest zbliżone do średniej krajowej. Również kwoty dotyczące bezrobotnych są coraz bardziej zbliżone do tych krajowych.

Nieco trudniej mają w Niemczech głęboko wierzący muzułmanie. Ci znajdują pracę odpowiadającą ich kwalifikacjom bardzo rzadko oraz zarabiają znacznie mniej, niż niepraktykujący muzułmanie. Pod koniec roku 2015 w Niemczech żyło 4,7 mln muzułmanów. 40 procent z nich mówi o sobie, że są wierzący.

W Wielkiej Brytanii, praktykujący muzułmanie wykonują podobne zawody, jak ci nie praktykujący, biorąc pod uwagę takie same kwalifikacje zawodowe. „Muzułmanie mieszkający w Wielkiej Brytanii, zyskują najwidoczniej na prawie równości, które stawia islam na równi z innymi religiami” – zauważa Yasemin El-Menouar, ekspertka ds. islamu w fundacji Bertelsmann. Przykładem jest choćby istniejąca od prawie 10 lat regulacja, która zezwala brytyjskim policjantkom na noszenie hidżabu.

Odestek muzułmanów dorastających z językiem niemieckim wynosi 73 procent

Badania Bertelsmann wykazały oprócz tego, iż 73 procent dzieci muzułmańskich migrantów dorasta z językiem niemieckim jako pierwszym językiem. Odestek ten wzrasta z generacji na generację. Pośród wszystkich muzułmańskich migrantów, jedna piąta deklaruje język niemiecki jako pierwszy język.

Również we Francji, Wielkiej Brytanii, Austrii oraz Szwajcarii kompetencje językowe ulegają poprawie z generacji na generację.

Aż 36 procent niemieckich muzułmanów kończy edukację w wieku 17 lat

We Francji jedynie 11 procent muzułmanów kończy edukację w wieku 17 lat. W Niemczech jest ich o wiele więcej, bo aż 36 procent. Naukowcy podają jako powód różne systemy szkolnictwa: We Francji dzieci uczą się dłużej w tych samych klasach, a migranci znają często bardzo dobrze francuski, ze względu na przeszłość kolonialną. Wysoki współczynnik zdobycia wykształcenia nie chroni jednak francuskich muzułmanów przed ponadprzeciętnym bezrobociem.

„Międzynarodowe porównanie pokazuje, że to nie religia decyduje o powodzeniu integracji, lecz ogólne warunki państwowe, ekonomiczne i społeczne” – mówi Stephan Vopel, ekspert fundacji Bertelsmann ds. społecznych.

Muzułmanie chętnie spędzają wolny czas z osobami innych wyznań

85 procent przebadanych w Szwajcarii muzułmanów podaje, iż w czasie wolnym utrzymuje często lub bardzo często kontakty z osobami innych wyznań. Również w Niemczech i Francjii odsetek ten jest stosunkowo wysoki i wynosi 78 procent. Nieco rzadziej mają miejsce tego typu kontakty w Wielkiej Brytanii (68 procent) i w Austrii (62 procent).

96 procent niemieckich muzułmanów podaje, iż czuje więź z Niemcami.

Muzułmanie nadal nieakceptowani w Europie

Badania „Muzułmanie w Europie – zintegrowani lecz nie akceptowani” pokazują również, jak duża jest niechęć wobec muzułmanów. Na pytanie „Kogo niezakaceptowalibyście jako sąsiada” we wszystkich pięciu krajach największy odsetek badanych opowiedział się przeciwko muzułmanom. Dopiero w dalszej kolejności wymieniano rodziny z dużą ilością dzieci, pracowników sezonowych, homoseksualistów, żydów, ludzi o innym kolorze skóry, ateistów i chrześcijan.

Jedynie niechęć Brytyjczyków do wielodzietnych rodzin osiągnęła porównywalnie zły wynik, który wyniósł 28 procent. W Niemczech 19 procent badanych opowiedziała się przeciwko muzułmanom jako sąsiadom.

Jak słusznie zauważa Wojciech Cejrowski, wielu Polaków wstydzi się za granicą swoich korzeni. Jest to o tyle smutne, że nie mamy większych powodów, żeby się tego wstydzić. Możemy się poszczycić wspaniałą historią i wieloma osiągnięciami na arenie międzynarodowej.

Wojciech Cejrowski opisuje jak widzą nas, Polaków, na całym świecie. Posłuchajcie sami:

https://www.youtube.com/watch?v=2gmUhLXjtdo

Firma Bahlsen, producent popularnych ciastek Leibniz Butterkeks, zapowiedziała ujednoliconą recepturę na wszystkie rynki dystrybucji. Do tej pory na spożywcze rynki Europy Wschodniej, zamiast droższego, prawdziwego masła, jako zamiennik stosowany był tani, znacznie szkodliwszy olej palmowy. Zawartość masła była znikoma, a jedynym argumentem na jego znikomą obecnością był przepis oraz fakt, iż firma musiałaby zmienić nazwę produktu, jeśli nie zawierałby on masła. W przeciwnym razie, dopuściłaby się ona oszustwa.

Zmiana strategii

Zgodnie z zapowiedziami Bahlsen, produkcja ciastek z prawdziwym masłem rozpoczęła się 1 Lipca. Decyzja firmy spowodowana jest niewątpliwie rosnącą świadomością społeczeństw takich krajów jak Polska, Węgry, Czechy czy Słowacja, na temat jakości towarów tam oferowanych, a które to składem, a często również mniej sprawiedliwą ceną, odbiegają znacząco od swoich oryginalnych odpowiedników.

żródło: Süddeutsche Zeitung

Oficjalny komunikat prasowy firmy Bahlsen;

„Wysoka jakość produktów oraz konsument i jego preferencje zawsze były i są w centrum uwagi firmy Bahlsen. Dlatego podążając za zmieniającymi się trendami, podjęliśmy decyzję o zmianie strategii dla marki Leibniz. Odnotowaliśmy bowiem, że jednym z elementów procesu globalizacji jest rosnące oczekiwanie wobec producentów, aby produkty, niezależnie od rynku, na którym są dostępne, wytwarzane były według tych samych receptur. W związku z tym zdecydowaliśmy, by ciastka Leibniz na wszystkich rynkach, na które dostarczamy produkty pochodzące z naszego zakładu w Skawinie, miały tę samą recepturę jak na rynkach krajów zachodnioeuropejskich. Już wkrótce Leibniz według oryginalnej niemieckiej receptury pojawi się w sprzedaży zarówno w Polsce, jak i innych krajach Europy Środkowo Wschodniej”

żródło: Bahlsen Polska

Pozytywny wyjątek

Wcześniej, ciastka znane jako typowo niemieckie, niemieckimi właśnie dopiero się stały. Wprawdzie lepiej późno niż wcale, lecz podchodząc do sprawy obiektywnie, należy pochwalić firmę Bahlsen za stosunek do klienta. Przejrzysta polityka bez wymijających tłumaczeń o potrzebach dostosowania się do konkretnego rynku, jest sama w sobie pozytywną reklamą w konsumenckim środowisku. Zwłaszcza na tle innych producentów, dla których mieszkańcy Europy Wschodniej są ciągle mniej wymagającymi klientami.

Sprawa składu jak i jakości produktów, zdobyła publiczny rozgłos wiosną tego roku. Stało się to za sprawa rządów oraz organizacji społecznych w takich krajach jak Węgry, Bułgaria, Czechy oraz Słowacja. W Polsce, prócz połowicznego zainteresowania tematem przez media, nie były przeprowadzane i publicznie publikowane żadne testy i śledztwa.

Węgry

Urząd do spraw kontroli żywności na Węgrzech wziął pod lupę 24 produkty spożywcze, nie różniące się niczym innym jak tylko krajem, w którym zostały zakupione (Austria/Węgry). Jak podejrzewano, wyniki jakościowo-porównawcze produktów dostępnych w węgierskich sklepach okazały się gorsze od ich austriackich odpowiedników. Nie były to produkty niszowych firm, które dopiero walczą o uznanie klienta, a rzec można starych wyjadaczy z ugruntowaną pozycją na rynku, między innymi Nutella od Ferrero i wafle marki Manner.

„Uważam to za obecnie za jeden z największych skandali” – podsumował węgierski minister János Lázár.

Bułgaria

W podobnym tonie wypowiedział się również szef bułgarskiej agencji ds. bezpieczeństwa żywności, Lubomir Kulinski „Duże zachodnie firmy sprzedają w Bułgarii żywność gorszej jakości niż na Zachodzie; panują podwójne standardy, inne wobec zachodniego rynku niż wschodnioeuropejskiego” Słowa te były z kolei skutkiem bułgarskiego raportu, z wynikami analiz grupy artykułów żywnościowych tych samych marek, sprzedawanych w supermarketach w Bułgarii, Austrii oraz Niemczech. Testy zostały przeprowadzone w pięciu niezależnych laboratoriach i wykazały, że około 20% artykułów ma inny, znacznie „uboższy” skład na domowym, w tym wypadku bułgarskim rynku.

„Chodzi o identyczne produkty, sprzedawane w trzech krajach pod tą samą marką handlową” – zastrzegł Kulinski.

Jak się również okazało, połowa z przebadanych produktów jest proporcjonalnie droższa w Bułgarii, aniżeli na Zachodzie. Podobnie jak podczas „węgierskich testów” wyniki dotyczyły wyrobów czekoladowych, soków, nabiału, kiełbas i odżywek dla dzieci, z tą różnicą, że nie podano ich nazwy.

Czechy i Słowacja

Podobne praktyki mają miejsce również w tych krajach. Wyniki testów naukowców, jak również podniebienia naszych południowych sąsiadów nie pozostawiają złudzeń.

„Światowi giganci wychodzą z założenia, że ludom zza dawnej żelaznej kurtyny, można opychać byle barachło” – skomentowała czeska eurodeputowana Olga Sehnalova.

„Nie może być Europejczyków pierwszej i drugiej klasy” – premier Słowacji, Robert Fico.

Bardziej ostro, skomentował sprawę Czeski Minister rolnictwa, nazywając kraje które otrzymują towar gorszej jakości „Śmietnikiem Europy”

Jak dotąd, władze Europejskie nie podchwyciły opinii wcześniej wymienionych krajów, a spawa nie trafiła na publiczną wokandę. Obecnie żadne europejskie przepisy nie zabraniają koncernom zróżnicowanej produkcji na podstawie tego, na jaki rynek mają trafić. Z prawnego punktu widzenia jest to sprawa czysto etyczna.

Mój komentarz tego jest taki:

Różnice były, są i raczej nic nie zapowiada by się skończyły. Można nawoływać do działania nasz rząd, media, pisać jak ten podobne artykuły, by bardziej nagłaśniać sprawę, lecz nie uważam, aby samo „gadanie” miało znaczący wpływ na producentów. Pomoże co najwyżej uświadomić, a też nie wszystkich, jeszcze niewtajemniczonych, w będące faktami różnice.

Popyt i podaż

Każdy z nas ma wpływ na to nieodzowne prawo rynku. Jeśli mimo świadomości gorszego składu i wyższej ceny, towar ląduje w naszym koszyku, to nikt w zarządzie producenta nie wpadnie na pomysł, aby dodatkowo inwestować w niego lepszymi składnikami. Jesteśmy odpowiedzialni tylko za nasze własne zakupy, działając, często nieświadomie jak wyrocznia przy każdym ich robieniu. Jeśli towar jest „słaby” i bliżej mu do podróbki niż oryginału, nie kupujmy. Uważam, że nie warto wspierać byle jakiej jakości, gdy się o tym wie. Rynek sam by się zweryfikował z takim naszym podejściem.

Często zdarza się, że cudze, pięknie rozreklamowane chwalimy, a swojego niestety nie znamy. Wiele lokalnych, bądź po prostu mniejszych firm, nie posiada takich środków na marketing jak światowe koncerny, co nie znaczy, że ich produkty są gorsze. Dlatego warto czasem przeczytać etykietę „niemieckich” ciastek, porównać ją z mniej znanym odpowiednikiem i kupić po prostu lepszy produkt. Oczywiście każdy z nas ma swoje wymagania, lecz nie dajmy nabierać się specom od marketingu. W większości przypadków, w zamian za fałszywe poczucie posiadania czegoś lepszego i znanego, tracimy pieniądze i a często również zdrowie.

Reasumując, bagażnik wypchany jedzeniem z biedronki, nie zawsze jest tak opłacalny, jak nam się to może wydawać. Co z tego, że po przeliczeniu (a i nie zawsze) tańszy, jeśli zamiast mięsa otrzymamy zmielone ścięgna i kości. Często porównuję, prowadząc własne „śledztwa” dla wiedzy i ciekawości. Zwróciłem uwagę, że często „uganiamy” się za forsą, stawiając ją na pierwszym miejscu, oszczędzając na tańszym, lecz jakościowo gorszym jedzeniu, potem wydając te pieniądze, by je z powrotem odzyskać.

PS. Zdrowie, od którego ważniejszych jest kilka kartonów proszku do prania, które zabierzemy w drodze powrotnej do Polski.

Zarówno Polska, jak i Niemcy to republiki. Ustroje polityczne to dość skomplikowane tematy, którymi na co dzień nikt nie zawraca sobie głowy. Mimo to, spróbuję opowiedzieć Wam o tym w prosty i przystępny sposób, tak abyście bez problemu mogli zrozumieć różnice pomiędzy niemieckimi landami oraz polskimi województwami. Na wstępie skupię się jednak na systemach politycznych obydwu krajów, a dopiero w dalszej części artykułu opiszę różnice pomiędzy podziałem administracyjnym panującym w Polsce oraz w Niemczech.

System polityczny Polski

Jak jasno określa Konstytucja z 1997 roku, Polska jest państwem demokratycznym i jednolitym. Nasz ustrój oparty jest na równowadze, sprawiedliwości społecznej i podziale władzy pomiędzy:

• dwuizbowy parlament (Sejm i Senat, które stanowią władzę ustawodawczą)
• Radę Ministrów i Prezydenta (władza wykonawcza)
• sądy i trybunały (władza sądownicza)

Trójstopniowy samorząd zarządzający to gmina, powiat i województwo. Wcześniej, za czasów PRL, sprawami, za które teraz odpowiadają samorządy terytorialne, zajmowano się centralnie. Teraz obowiązki rozdzielone są na 16 województw.

Przykład; kiedyś (przed rokiem 1989) o paszport staraliśmy się (tak, to dobre słowo) u władzy najwyższych, dokładnie w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. Dziś, cała procedura prowadzona jest na szczeblach władzy lokalnej, w urzędach wojewódzkich.

System polityczny Niemiec

W RFN, w roku 1947, zamiast Konstytucji, która tego czasu, jeszcze bardziej pogłębiłaby rozbicie Niemiec, stworzono Ustawę Zasadniczą (Grundgesetz). Według niej Niemcy są państwem demokratycznym i socjalnym, a przyświecają im zasady praworządności i federalizmu. Podział władzy prezentuje się następująco;

• Parlament, czyli; Izba związku (Bundestag) oraz Rada Związkowa (Bundesrat); władza ustawodawcza)
• Kanclerz (Bundeskanzler), która kieruje rządem federalnym/centralnym (Bundesregierung); władza wykonawczaNiemiecki prezydent pełni przede wszystkim rolę reprezentacyjną.

Niemieckie Landy, a Polskie województwa

Jeśli chodzi o podział administracyjny, to jak dobrze wiecie, w Polsce mamy do czynienia z województwami. W Niemczech ich odpowiednik to landy, tłumaczone również jako kraje związkowe (Bundesländer). Różnica administracyjna polega na tym, że każdy z krajów związkowych posiada własną konstytucję, urzędy sądownicze oraz parlament, który wywodzi się z wyborów. Z naszej, Polaków perspektywy, są to małe państwa w dużym kraju.

Decentralizacja była jednym z głównych punktów planu zwycięzców II Wojny Światowej wobec Niemiec. Miało to zapobiec ponownej centralizacji polityki wewnętrznej kraju, co (w założeniu) miało się przełożyć na słabą politycznie oraz ekonomicznie pozycje Niemiec w skali międzynarodowej na przyszłość. Jeśli chodzi więc o podział administracyjny, to Niemcom bliżej do Stanów Zjednoczonych Ameryki, aniżeli do Polski. Potoczne było nawet określanie landów jako „states” przez amerykanów.

Przykład: mieszkając w miasteczku na granicy landu, nie załatwimy nic w urzędzie w mieście po drugiej stronie granicy, nawet jeśli dzieli go od naszego miejsca zamieszkania 5 kilometrów. Warto o tym pamiętać i czytać regulacje zakładając przykładowo jednoosobową firmę w Niemczech (Gewerbe).

Amerykańska demokracja podłożem niemieckiego ustroju?

Warto nadmienić, że zarówno doświadczenia historyczne, jak i narodowe tradycje miały zdecydowany wpływ na ustroje obu krajów i ich kształtowanie. Niemiecki system polityczny w porównaniu do Polskiego stoi na głębokim i solidnym fundamencie, gdyż został stworzony przez Aliantów tuż po zakończeniu II wojny światowej. Kreował się na podstawie demokratycznych zasad, przez których pryzmat był przez wiele lat ściśle i konsekwentnie przestrzegany. Był to warunek przyszłej integracji z krajami Zachodu, ale również bezwzględne odcięcie się od wojennej przeszłości. Dzięki temu demokracja, jak i ludzka świadomość demokratycznego ustroju, dojrzewała w Niemczech przez wiele lat, nigdy nieskażona komunistyczną propagandą.

My jako naród na rozwój demokratycznego toku myślenia mieliśmy zdecydowanie mniej czasu. Taką szansę dostaliśmy „niestety” dopiero na przełomie lat 80/90 wraz z końcem komunizm. Można zadać jedynie pytanie, czy bez nadzoru, pozostawieni sami sobie, ją wykorzystaliśmy?