Mobbing w miejscu pracy: jeśli Was to spotka, znajdźcie sprzymierzeńców

Mobbing w miejscu pracy ma wiele twarzy, ludzie mogą być systematycznie szykanowani, dyskryminowani, obrażani lub wykluczani. Zwykle dzieje się to przez dłuższy okres czasu i może być inicjowane przez pojedyncze osoby lub całe grupy. Można również rozróżnić mobbing na poziomie społecznym i mobbing na poziomie zawodowym. Co mogą zrobić osoby dotknięte tym zjawiskiem i jak powinny się zachować?

Mobbing w miejscu pracy może odnosić się zarówno do sfery osobistej, jak i zawodowej.

Mobbing odnoszący się do sfery osobistej

  • Osoba jest traktowana jak powietrze, obrażana, dyskryminowana lub oczerniana.
  • Może również dochodzić do niszczenia lub ukrywania rzeczy osobistych.

Mobbing odnoszący się do sfery zawodowej

  • Powątpiewa się w możliwości danej osoby, podważa je. Krytyka jest nieobiektywna.
  • Osoba otrzymuje bezsensowne zadania lub takie, które jej uwłaczają, albo nie przekazuje się jej ważnych informacji.

Co się stanie, jeśli nie zostaną podjęte żadne środki zaradcze?

Według niemieckiego związku zawodowego ver.di (Vereinte Dienstleistungsgewerkschaft; pol. Zjednoczony Związek Zawodowy dla Sektora Usług), mobbing w miejscu pracy często przebiega w czterech fazach, które zazwyczaj kończą się wycofaniem się osoby dotkniętej tym zjawiskiem.

  • sytuacja konfliktowa: obarczanie winą i pierwsze ataki osobiste
  • coraz częstsze szykanowanie lub atakowanie prowadzące do stopniowej utraty poczucia własnej wartości
  • niepewność, dezorientacja: zdarzają się błędy, problemy z koncentracją; ewentualne konsekwencje wynikające z prawa pracy, na przykład upomnienie, przeniesienie lub groźba zwolnienia
  • wycofanie się osoby dotkniętej mobbingiem: konsekwencją może być zwolnienie, przeniesienie lub wypowiedzenie za porozumieniem stron – cel mobbingu został osiągnięty

Bossing czy stuffing? Co to ma wspólnego z mobbingiem?

Jeśli ataki pochodzą od osoby na stanowisku kierowniczym, określa się to mianem bossingu. Jeśli natomiast jest na odwrót i to szef pada ofiarą mobbingu, to mówi się o zjawisku stuffingu – informuje Gert Groppel z działu prawnego Federacji Niemieckich Związków Zawodowych (niem. Deutscher Gewerkschaftsbund, DGB) w rozmowie z Niemiecką Agencją Prasową (dpa) z ubiegłego roku. Według niego pracownicy mogą być też ofiarą mobbingu np. ze strony klientów.

Ogólnie rzecz biorąc, mobbing może mieć konsekwencje zdrowotne, możliwe są na przykład zaburzenia snu, kołatanie serca, bóle głowy i brzucha, a nawet depresja czy zmiany osobowości.

Mobbing? Trzeba szybko coś z tym zrobić!

Jeśli uważacie, że jesteście ofiarami mobbingu, powinniście zwrócić się do zaufanych osób. Opowiedzcie im o zaistniałej sytuacji. Możecie również udać się do rady pracowniczej lub zakładowej, jeśli taka istnieje w Waszej firmie, i omówić całą sprawę, aby upewnić się, czy rzeczywiście można mówić o mobbingu. Następnie możecie wspólnie wypracować rozwiązania. Ważne jest, aby prowadzić notatki. Zapisujcie, jakie ataki na Was miały miejsce, kiedy i jak się z tym czuliście.

  • Kiedy uznacie, że jesteście na to gotowi, spróbujcie porozmawiać bezpośrednio z osobami, które Was dręczą. Postarajcie się zachować przy tym obiektywizm i rozwiązać sytuację konfliktową.
  • Zwróćcie się o pomoc do przełożonych – a jeśli to z ich strony doświadczacie mobbingu, to do rady pracowniczej lub zakładowej.
  • Obserwujcie sytuację i starajcie się zachować zdolność do działania. Jeśli nic nie zrobicie, nie będziecie mogli dłużej wykonywać swojej pracy, m.in. ze względów zdrowotnych.

Jeśli jesteście świadkami mobbingu w miejscu pracy

Jeżeli zauważycie, że współpracownicy są ofiarą mobbingu, spróbujcie pomóc poszkodowanym. Pierwszym krokiem może być na przykład poinformowanie ofiary o sytuacji, jeśli ta nie jest jeszcze tego świadoma. Zaoferujcie swoją pomoc. Porozmawiajcie ze współpracownikami, którzy jeszcze nie wiedzą o problemie i zapewnijcie daną osobę, że jesteście gotowi ją wesprzeć. Nie należy jednak podejmować dalszych kroków bez zgody osoby zainteresowanej – radzi Uwe Leest, przewodniczący zarządu stowarzyszenia Bündnis gegen Cybermobbing e. V., w wywiadzie dla portalu monster.de.

Długotrwale bezrobotni w Niemczech: przyczyny, szanse, wskazówki dotyczące ubiegania się o pracę

Długotrwałe bezrobocie – to brzmi jak najwyższy wymiar kary bez możliwości zwolnienia warunkowego. Wiele osób długotrwale bezrobotnych uważa, że nie ma szans, nie ma wyjścia lub nie potrafi znaleźć sposobu na powrót do aktywności zawodowej. Trzeba przyznać, że im dłużej trwa bezrobocie, tym trudniej znaleźć pracę. Powrót na rynek pracy nie jest jednak czymś niemożliwym, wręcz przeciwnie: dzięki odpowiednim strategiom nawet osoby długotrwale bezrobotne mają szanse powrócić do aktywności zawodowej. Oto jak się za to zabrać w Niemczech…

Długotrwałe bezrobocie w Niemczech

Pod pojęciem „długotrwale bezrobotni” kryją się osoby, które pozostają bez pracy dłużej niż rok i są zarejestrowane jako „bezrobotne” w Federalnej Agencji Pracy (niem. Bundesagentur für Arbeit). W 2021 roku długotrwałe bezrobocie dotyczyło około 1 mln osób, niespełna 37 proc. wszystkich bezrobotnych.

Około 16 proc. długotrwale bezrobotnych znajduje nową pracę po upływie 12-24 miesięcy. 7 proc. podejmuje zatrudnienie po 24-36 miesiącach, a 4 proc. po 36-48 miesiącach. Problematyczna jest grupa tych, którzy szukają pracy dłużej niż 48 miesięcy (9 proc.): im znacznie trudniej jest powrócić do aktywności zawodowej.

Przyczyny długotrwałego bezrobocia

Długotrwałe bezrobocie szczególnie często dotyka starszych pracowników w wieku powyżej 55 lat. Wiek jest jedną z najczęstszych przeszkód w zatrudnieniu. Starsi ludzie czasami szukają pracy w Niemczech dłużej niż dwa lata. Ogólnie rzecz biorąc, więcej jest długotrwale bezrobotnych mężczyzn niż kobiet. Ponad połowa z nich nie posiada formalnych kwalifikacji zawodowych. Niskie kwalifikacje są zatem drugim najczęstszym powodem borykania się z problemem długotrwałego bezrobocia.

Inne przyczyny to ciężkie lub przewlekłe choroby, problemy z narkotykami i alkoholem oraz słaba znajomość języka. Wszystko to są czynniki wysokiego ryzyka, które mogą utrudnić powrót na rynek pracy.

Jakie konsekwencje pociąga za sobą długotrwałe bezrobocie?

Według badań przeprowadzonych przez Christophera J. Boyce’a z University of Stirling, długotrwałe bezrobocie ma ogromny wpływ na psychikę i osobowość. Osoby, które pozostawały bez pracy przez kilka miesięcy lub lat stały się mniej sympatyczne i towarzyskie, straciły chęć do naprawdę ciężkiej pracy i były mniej otwarte na nowe doświadczenia.

Prawdą jest, że niektórzy ludzie lepiej radzą sobie z kryzysami życiowymi, inni gorzej. Ale wyniki badań pokazują, jak ważne jest zadbanie o to, by zatrzymać spiralę negatywnych zjawisk, jaką może wywołać długotrwałe bezrobocie. Gdy upłynie długi czas, agencje pośrednictwa pracy mogą już nie być w stanie pomóc i może okazać się, że lepszym pierwszym krokiem na drodze do wznowienia aktywności zawodowej będzie terapia.

Osoby długotrwale bezrobotne nie są bez szans

Prawdą jest, że im dłużej ktoś jest bezrobotny, tym mniejsze są jego szanse na powrót na rynek pracy. Ale jednocześnie faktem jest, że dotyczy to tylko niewielkiej części osób długotrwale bezrobotnych. Zdecydowanej większości udaje się powrócić do aktywności zawodowej.

Według agencji pośrednictwa pracy w Niemczech, największe możliwości dla osób długotrwale bezrobotnych tkwią w następujących branżach i zawodach:

  • usługi ochroniarskie
  • dozorcy
  • sprzątanie
  • ogrodnictwo i kształtowanie krajobrazu
  • call center
  • służba zdrowia i pomoc społeczna

Także praca tymczasowa daje wiele możliwości. Perspektywy pozostania w danej firmie na stałe są często lepsze niż się wielu osobom wydaje.

Porady dla osób długotrwale bezrobotnych

Istnieje wiele wskazówek i strategii, które osoby długotrwale bezrobotne mogą wykorzystać, aby zwiększyć swoje szanse na zatrudnienie.

Sieć kontaktów

Osoby bezrobotne często mają niewielką sieć kontaktów lub nie mają jej wcale. A przecież zapewnia ona dostęp do ukrytego rynku pracy, który jest dwukrotnie większy niż oficjalny rynek pracy. Jeśli chcecie zwiększyć swoje szanse przy ubieganiu się o pracę, musicie przede wszystkim nawiązać kontakty i stać się aktywni lub bardziej widoczni w serwisach społecznościowych specjalizujących się w kontaktach zawodowo-biznesowych, takich jak Linkedin czy Xing. Także targi pracy stwarzają dobre okazje do nawiązania kontaktu z pracodawcami.

Dokształcanie

Wiek i niskie kwalifikacje to dwie główne przyczyny długotrwałego bezrobocia. O ile nie możemy nic poradzić na to, że czas upływa i przybywa nam lat, o tyle możemy coś zrobić w kwestii naszych kwalifikacji. Zastanówcie się, które zawody i sektory gospodarki są dla Was interesujące i na jaką wiedzę i kompetencje jest tam zapotrzebowanie. Warto zdobyć lub odświeżyć te umiejętności poprzez kursy dokształcające lub przekwalifikowanie się. Można uzyskać na ten cel dofinansowanie z agencji zatrudnienia. Federalna Agencja Pracy i urzędy pracy zapewniają wsparcie w poszukiwaniu pracy i powrocie do aktywności zawodowej. Niektóre formy pomocy są skierowane stricte do osób długotrwale bezrobotnych.

Wolontariat

Koniecznie bądźcie aktywni – także po to, by przeciwdziałać wyżej wymienionym zmianom psychicznym. Wolontariat nie tylko wzbogaci Wasze CV. To również dowód na to, że bierzecie na siebie odpowiedzialność, trenujecie swoje umiejętności społeczne, a nie tylko leżycie bezczynnie w domu na kanapie. Poza tym możecie przy okazji nawiązać kontakty, których efektem może być owocna współpraca w przyszłości.

Pewność siebie

Być może najważniejsza rada brzmi: zachowajcie pewność siebie! To naturalne, że dłuższe okresy bezrobocia odbijają się na poczuciu własnej wartości. Ale jeśli w podaniach o pracę i na rozmowach kwalifikacyjnych będziecie zachowywać się jak petenci, to sami sobie zaszkodzicie. Zawsze podkreślajcie swoje doświadczenie i mocne strony, które nie słabną nawet po kilku latach bezrobocia. Zwracajcie uwagę na takie cechy jak rzetelność, zaangażowanie, uczciwość, czy dokładność. Ważna jest również motywacja do osiągnięcia celu i pozytywne myślenie.

Zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech

Zasadniczo każdy, kto w ciągu ostatnich dwóch lat opłacał składki na ubezpieczenie od bezrobocia przez dwanaście kolejnych miesięcy, ma w Niemczech prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Jeśli jednak przyczyną bezrobocia było wypowiedzenie umowy przez pracownika, wówczas wypłata zasiłku dla bezrobotnych może zostać wstrzymana nawet na okres trzech miesięcy. Zasadniczo zasiłek dla bezrobotnych (ALG 1) wypłacany jest nie dłużej niż przez 12 miesięcy. Wyjątek: jeśli macie ponad 50 lat, możecie otrzymywać ALG 1 przez okres do 24 miesięcy.

Od 50. roku życia jest się uprawnionym do dłuższej wypłaty zasiłku dla bezrobotnych (15 miesięcy), pod warunkiem, że w ciągu ostatnich pięciu lat przed zarejestrowaniem się jako bezrobotny było się zatrudnionym przez co najmniej dwa i pół roku – czyli 30 miesięcy. Prawo do dwuletniego zasiłku dotyczy osób bezrobotnych, które ukończyły 58 lat i są w stanie wykazać co najmniej 48 miesięcy obowiązkowego ubezpieczenia w ciągu ostatnich pięciu lat.

Jak odliczyć w Niemczech od podatku smartfony i inne sprzęty elektroniczne?

Osoby pracujące w Niemczech mogą odzyskać część pieniędzy wydanych na takie urządzenia jak tablety czy software, jeśli wykorzystują je w celach zawodowych. Zgodnie z informacjami ze stowarzyszenia IT Bitkom, w deklaracji podatkowej można uwzględnić zarówno koszty zakupu sprzętu, jak i miesięczne wydatki z nim związane (np. abonament za telefon czy internet).

Wydatki te powinny być uwzględnione w deklaracji podatkowej jako koszty reklamy (niem. Werbungskosten). Jak duży będzie zwrot wydatków zależy od tego, w jakim stopniu sprzęty użytkowane są w celach zawodowych. Jeśli urządzeń używacie przede wszystkim w celach służbowych (90% lub więcej), wtedy możecie odliczyć od podatku całość kosztów.

W przypadku rzadszego korzystania z urządzeń w celach zawodowych, liczone jest to proporcjonalnie – należy podzielić koszty na prywatne i służbowe. Jako potwierdzenie korzystania ze sprzętów w pracy, możecie poprosić pracodawcę o takie pisemne zaświadczenie albo mieć zapis, czyli historię użytkowania urządzeń z ostatnich trzech miesięcy. Jeśli nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego czas użytkowania sprzętu, wtedy orzecznictwo wychodzi z założenia, że 50% to przeznaczenie prywatne, a 50% to przeznaczenie zawodowe.

Koszty telefonu i internetu też obniżają obciążenia podatkowe

Do niedawna koszty zakupu urządzeń z branży IT wyższe niż 410 euro netto, nie były odpisywane za jednym zamachem, tylko jest to podzielone proporcjonalnie biorąc pod uwagę standardowy czas użytkowania urządzenia. Aktualnie kwota ta wynosi 800 euro.

W przypadku takich sprzętów jak: komputer, notebook, tablet, laptop oraz drukarka, monitor czy niezbędne oprogramowanie, jako standardowy czas użytkowania przyjmuje się trzy lata. W przypadku telefonów komórkowych i smartfonów jest to pięć lat, a w przypadku faxów sześć lat. Jeśli jednak jakaś część się zepsuje, koszty wymiany można od razu odpisać od podatku, w zależności od procentowego udziału zawodowego wykorzystania danego sprzętu. Ponadto koszty za tusz, tonery czy papier do drukarki można odpisać od podatku co rok w całej kwocie.

Poza urządzeniami elektronicznymi w Niemczech można też odpisać od podatku koszty telefonu i internetu związane z pracą zawodową. Urząd skarbowy akceptuje 20% wydatków (jednak nie więcej niż 20 euro miesięczne) jako koszty reklamy. Jeśli chcielibyście odpisać od podatku wyższą kwotę, wtedy powinniście mieć potwierdzenie wykorzystania telefonu czy internetu w celach służbowych z okresu przynajmniej trzech miesięcy.

Za co jeszcze można odzyskać zwrot kosztów?

Jeśli np. Wasz pracownik bierze udział w jakimś kursie komputerowym, czy szkoleniu z oprogramowania, wtedy koszt takiego kursu lub szkolenia można odpisać od podatku w całej kwocie, o ile oczywiście jest on bezpośrednio związany z pracą wykonywaną przez tą osobę.

Należy zwrócić uwagę, że Finanzamt akceptuje zryczałtowane wydatki związane z dochodami w wysokości do 1 200 euro. Jeśli więc Wasze wszystkie koszty związane z działalnością zawodową nie przewyższają tej kwoty, nie musicie wtedy przygotowywać szczegółowego spisu kosztów zawodowych związanych z IT czy doskonaleniem zawodowym.

Więcej na temat podatków w Niemczech przeczytacie w kategorii „Podatki w Niemczech” naszego poradnik!

Wyszukiwanie hoteli w internecie: lepiej nie zdawać się wyłącznie na opinie innych użytkowników

0

Wybierając hotel na wakacje, wiele osób polega na ocenach innych użytkowników. Nie jest to jednak najlepsze rozwiązanie, ponieważ trudno odróżnić prawdziwe opinie od fałszywych. A zatem na co warto zwrócić uwagę dokonując rezerwacji hotelu?

Oceny hoteli w internecie są często fikcyjne. Tatjana Halm, zajmująca się ochroną konsumentów w Verbraucherzentrale Bayern, nie jest w stanie dokładnie oszacować, jak wysoki jest to odsetek.

Również dlatego, że można to zrobić na wiele sposobów. Niekiedy stoją za tym agencje, które piszą podkoloryzowane recenzje hoteli. Ale zdarza się też, że hotelarze mówią gościom na miejscu: „Jeśli wystawicie mi dobrą ocenę, dam wam 50 euro zniżki”.

Już choćby ten jeden przykład pokazuje, że nie należy polegać wyłącznie na indywidualnych (rzekomych) doświadczeniach innych osób – zwłaszcza, że nawet prawdziwe, czyli autentyczne relacje są zawsze subiektywne.

Czy da się rozpoznać fikcyjne opinie?

Problem z fikcyjnymi recenzjami polega na tym, że użytkownikom trudno je rozpoznać. Nawet jeśli hotel przez długi czas był oceniany negatywnie i nagle zaczyna otrzymywać same dobre noty, może to budzić podejrzenia o fałszowanie opinii. Jednak równie dobrze może być tak, że zmienił się właściciel i jakość usług rzeczywiście wzrosła.

Według Halm, niektóre portale ratingowe zadają sobie wiele trudu, aby uniknąć nieprawdziwych recenzji. Dlatego poszukując noclegu, warto zwrócić uwagę na to, czy i jak dany portal sprawdza opinie przed ich opublikowaniem. „Niemniej jednak, nigdy nie można być pewnym, czy wszystkie recenzje są prawdziwe” – dodaje.

Dlatego radzi, aby:

  • przejrzeć różne platformy i recenzje, aby uzyskać szerszy obraz
  • uświadomić sobie, jaką rolę odgrywają recenzje przy podejmowaniu decyzji dotyczącej hotelu. Czy są one decydującym czynnikiem? Czy też konkretne szczegóły dotyczące udogodnień lub ceny mają ostatecznie większe znaczenie.

Powinno to być uwzględnione podczas filtrowania wyników na platformach oferujących rezerwację hoteli. „Często na pierwszych miejscach znajdują się te hotele, które mają najlepsze opinie” – mówi Halm. Jeśli cena jest dla Was ważniejsza, powinniście odpowiednio zmienić ustawienia filtra.

Pomoc w podejmowaniu decyzji w gąszczu ofert

Oczywiście oferta wydaje się bardziej atrakcyjna, gdy hotel otrzymał od użytkowników 4,7 na 5 gwiazdek lub gdy 91 proc. gości poleca dany obiekt. Przy ogromnej ofercie dostępnej w sieci, jesteśmy wdzięczni za takie podpowiedzi.

Ale prawdą jest też, że hotelarzom zależy przez to na dobrych ocenach, aby dzięki temu stać się bardziej widocznymi dla klientów. Dlatego też niektórzy uciekają się do nieuczciwych środków.

Czarne owce wśród właścicieli obiektów hotelowych próbują piąć się w górę listy za pomocą fikcyjnych recenzji. „Mamy tam po części do czynienia z przestępczością zorganizowaną. Są sprytni” – mówi Georg Ziegler. Jest on odpowiedzialny za wykrywanie oszustw na portalu HolidayCheck i wyjaśnia, jak dostawcy usług online starają się zapobiegać fałszywym recenzjom.

„Użytkownikom bardzo trudno jest rozpoznać fikcyjne opinie. Często są one tak dobrze zrobione, że nawet system zarządzania jakością, taki jak nasz, nie jest w stanie rozpoznać fałszywych recenzji. Są one napisane w taki sposób, że sprawiają wrażenie, że napisał je prawdziwy wczasowicz” – tłumaczy Ziegler.

Na co powinno się zwracać uwagę poszukując hotelu?

Przeglądając recenzje, należy zwrócić szczególną uwagę na to, czy i w jaki sposób zostały one sprawdzone przez portal – radzi pracownik serwisu HolidayCheck. Czy użytkownicy mogą po prostu zostawić komentarz za pomocą kilku kliknięć? Czy też muszą wcześniej podać wiele informacji i potwierdzić swój adres e-mail? Czy recenzja jest sprawdzana przed jej opublikowaniem?

Im więcej wysiłku wkłada portal w kontrolę jakości, tym bardziej jako konsumenci możecie założyć, że recenzje, które tam czytacie, są autentyczne. Jednak użytkownicy praktycznie nie są w stanie sami stwierdzić, czy mają do czynienia z prawdziwą, czy fikcyjną opinią. Oszuści są zbyt przebiegli.

Jak portal HolidayCheck stara się namierzać fałszywe recenzje?

„U nas działa to prawie jak na lotnisku. Po pierwsze, mamy swego rodzaju bramkę bezpieczeństwa – system kontroli – przez który każda recenzja musi przejść, zanim pojawi się na stronie. Polega to na kontroli technicznej: dopracowany system, który był rozwijany przez wiele lat, sprawdza ocenę według 60 parametrów pod kątem ewentualnych anomalii. Mogą to być na przykład pewne sformułowania lub niespójne dane, takie jak na przykład długi odstęp czasu między podróżą a wystawieniem oceny” – wyjaśnia Ziegler.

Jeśli ten system wykryje nieprawidłowości, to do akcji wkracza kontroler jakości i zapoznaje się z wynikami kontroli technicznej. Następnie sprawdza m.in. to, jak hotel był oceniany do tej pory, aby oszacować prawdopodobieństwo autentyczności wystawionej opinii.

„W pojedynczych przypadkach, gdy mamy wątpliwości co do autentyczności, a także wyrywkowo, prosimy wczasowiczów o przedstawienie dowodu na to, że rzeczywiście byli w danym hotelu. Może to być kopia rachunku lub voucher hotelowy. Nie wszyscy są zadowoleni, że muszą coś takiego dostarczyć. Tracimy też trochę recenzji, których nie możemy opublikować jako niezweryfikowanych. Ale wielu stosuje się do prośby, bo oczywiście tłumaczymy, że zależy nam na tym, aby treści zamieszczone w serwisie były wiarygodne” – dodaje pracownik portalu HolidayCheck.

Źródło: www.web.de

Erholungsbeihilfe, czyli dofinansowanie do wypoczynku dla pracowników w Niemczech: alternatywa dla dodatku urlopowego

Jeśli pracownicy w Niemczech nie otrzymują dodatku urlopowego (niem. Urlaubsgeld), mogą ewentualnie ubiegać się o tzw. Erholungsbeihilfe, zastrzyk finansowy z przeznaczeniem na urlop. Zaletą tej alternatywy dla dodatku urlopowego jest to, że pod pewnymi warunkami jest ona nieopodatkowana. Z tego artykułu dowiecie się, na jakich zasadach funkcjonuje Erholungsbeihilfe, jak się o nią ubiegać i jaką dopłatę można otrzymać…

Erholungsbeihilfe: co to jest?

Erholungsbeihilfe (zamiennie używa się także terminu „Erholungsgeld”) to dobrowolny dodatek z tytułu urlopu wypłacany przez pracodawcę. W ten sposób szef może okazać uznanie lub sprawić, że pracownicy będą mogli pozwolić sobie na więcej podczas pobytu wypoczynkowego.

Erholungsbeihilfe może być przeznaczona na opłacone podróże (loty, przejazdy koleją, rejsy, wycieczki zorganizowane), pobyty w hotelach, kuracje, masaże, weekendy wellness, bilety wstępu do parków rozrywki, ogrodów zoologicznych, basenów, term, czy saun, a także wszelkie wydatki służące szeroko rozumianemu wypoczynkowi pracownika.

Erholungsbeihilfe jest zasadniczo świadczeniem jednorazowym. Można się o nie ubiegać tylko raz w roku. Jednak maksymalna i faktycznie wypłacona kwota świadczenia może być podzielona np. między urlop zimowy i letni.

Kto może otrzymać dodatek z tytułu urlopu?

Zasadniczo wszyscy pracownicy w Niemczech mogą otrzymać Erholungsbeihilfe. Zarówno osoby zatrudnione w pełnym wymiarze godzin, jak i na część etatu, pracujący studenci, czy osoby wykonujące pracę na Minijob. Dodatkiem mogą być objęci również małżonkowie i dzieci. Świadczenie może być wypłacone w gotówce, ale pracodawca może także na przykład zarezerwować i opłacić hotel.

Zalety Erholungsbeihilfe:

  • alternatywa dla dodatku urlopowego (niem. Urlaubsgeld) lub jego uzupełnienie
  • narzędzie nagradzania i zatrzymania pracowników w firmie
  • wspieranie wypoczynku pracowników, który pozwoli im zrelaksować się i „naładować akumulatory”
  • korzyści podatkowe

Wysokość dofinansowania do wypoczynku

Pracodawca może wypłacić pracownikowi w ramach świadczenia Erholungsbeihilfe łącznie do 156 euro rocznie. Dodatkowo 104 euro może otrzymać małżonek lub partner, a kolejne 52 euro – każde z jego dzieci. Dla pracownika będącego w związku małżeńskim i posiadającego dwoje dzieci daje to w sumie 364 euro rocznie – i jest to kwota wolna od podatku. Jednakże dofinansowanie do wypoczynku musi być zawsze wypłacane jako dodatek do wynagrodzenia. Niedopuszczalne jest przekształcenie ustalonego w umowie dodatku urlopowego (Urlaubsgeld) w Erholungsbeihilfe.

Aby otrzymana przez pracownika kwota była nieopodatkowana, musi być ona wykorzystana wyłącznie na cele rekreacyjne. Wypłata musi być zatem powiązana czasowo z urlopem i nie może być dokonana wcześniej niż trzy miesiące przed lub po upływie trzech miesięcy od urlopu wypoczynkowego. Z kolei pracownik musi później udokumentować pracodawcy wykorzystanie tych środków na cele rekreacyjne. Osoby, które spędzają urlop w kraju, mogą to zrobić np. za pomocą paragonów z parków rozrywki. W przypadku wczasów za granicą można przedłożyć np. fakturę wystawioną przez organizatora wycieczki lub hotel.

Warunki i cechy charakterystyczne:

  • Erholungsbeihilfe jest przeznaczona na konkretny cel. Musi być wydana w całości, do ostatniego centa, na jakąś formę wypoczynku. Przykład: wraz z partnerem otrzymujecie dodatek w wysokości 260 euro i postanawiacie wybrać się na krótki urlop. Koszty: 200 euro. Pozostałe 60 euro postanawiacie zaoszczędzić… Nie jest to dopuszczalne. Alternatywą jest wcześniejsze zgromadzenie wszystkich rachunków i paragonów, a następnie zwrócenie się do pracodawcy o wypłacenie łącznej kwoty, o ile nie przekracza ona maksymalnej dopuszczalnej wysokości świadczenia.
  • Erholungsbeihilfe ma charakter indywidualny. Pracownik otrzymuje maksymalnie 156 euro, jego partner maksymalnie 104 euro. Razem daje to kwotę 260 euro. Pracodawca nie może jednak wypłacić obojgu po 130 euro lub wypłacić 220 euro swojemu pracownikowi i 40 euro jego partnerowi. Jest to niedozwolone. Natomiast dzieci otrzymują dodatek tylko wtedy, gdy dla celów podatkowych nadal są uznawane za dzieci, tzn. do 18. roku życia lub do 25. roku życia, jeśli nadal się kształcą.
  • Erholungsbeihilfe musi być wykorzystane w określonym czasie. Oznacza to, że wymienione kwoty są maksymalnymi kwotami rocznymi. Nie można ich przekroczyć w danym roku, ale mogą być one niższe. Nie jest więc możliwe gromadzenie dodatkowych środków przeznaczonych na wypoczynek i ich wypłata po kilku latach. Kwota świadczenia może być co najwyżej podzielona między urlop letni i zimowy.
  • Dodatek Erholungsbeihilfe jest przypisany do danej osoby. Pracodawcy nie mogą wypłacić jednemu pracownikowi mniej, aby zwiększyć kwotę świadczenia wypłacaną jego współpracownikowi.

Czy można jednocześnie wypłacić Erholungsbeihilfe i Urlaubsgeld?

Obie płatności – Urlaubsgeld i Erholungsbeihilfe – są dobrowolnymi świadczeniami przyznawanymi przez pracodawcę. Dla celów prawnych i podatkowych są traktowane niezależnie, dlatego mogą być wypłacane jednocześnie. Świadczenia te nie wykluczają się wzajemnie. Mogą być traktowane jako alternatywa lub uzupełnienie drugiego świadczenia.

Jedyna różnica polega na tym, że z dodatkiem urlopowym Urlaubsgeld pracownik może zrobić co chce. Natomiast Erholungsbeihilfe ma służyć wyłącznie wypoczynkowi i musi być przeznaczona na konkretne cele z tym związane. Stąd wynika odmienne podejście urzędu skarbowego do tych świadczeń: od dodatku urlopowego potrącany jest podatek od wynagrodzeń i składki na ubezpieczenie społeczne. Natomiast pracownik otrzymujący Erholungsbeihilfe nie płaci od niej żadnego podatku i świadczenie to nie podlega ubezpieczeniu społecznemu.

Jak opodatkowana jest Erholungsbeihilfe?

Jeśli kwota dofinansowania do wypoczynku jest wypłacana w gotówce, to dla celów podatkowych jest traktowana jako wynagrodzenie. Pracodawca musi zapłacić zryczałtowany podatek w wysokości 25 procent (§ 40 ust. 2 zdanie 1 nr 3 EStG). Nie podlega ona ubezpieczeniu społecznemu. Pracownik nie musi w ogóle płacić podatku i nie ma żadnych potrąceń, o ile udokumentuje poniesione wydatki za pomocą faktur lub pokwitowań.

Jakie są korzyści z Erholungsbeihilfe dla osób pracujących w niepełnym wymiarze godzin?

Erholungsbeihilfe zapewnia korzyści przede wszystkim osobom wykonującym pracę na Minijob. Nie jest ona wliczana do ich pensji. Oznacza to, że takie osoby mogą w danym miesiącu zarobić znacznie więcej niż 520 euro miesięcznie. Mimo to ich wynagrodzenie pozostaje zwolnione ze składek na ubezpieczenie społeczne.

Obniżenie pozapłacowych kosztów pracy: jakie są inne możliwości?

Dla pracodawcy dofinansowanie do wypoczynku jest sposobem na zmniejszenie „niewidocznych pozapłacowych kosztów pracy”. Oprócz tego świadczenia istnieją także inne sposoby, aby pozostawić pracownikowi więcej netto z brutto. Oto zestawienie nieopodatkowanych dodatków:

  • Essenszuschuss (dodatek na posiłki)
  • Fahrtkostenzuschuss (dodatek na przejazdy do i z miejsca pracy)
  • Reisekostenerstattung (zwrot kosztów podróży)
  • Direktversicherung (ubezpieczenie bezpośrednie)
  • Betriebsrente (emerytura zakładowa)
  • koszty opieki nad dziećmi
  • samochód służbowy
  • bony (np. na paliwo)
  • możliwość korzystania z telefonów komórkowych lub komputerów
  • dostęp do internetu
  • świadczenia zdrowotne

Tak pozbędziesz się nieuzasadnionego negatywnego wpisu w Schufie!

Do tej pory Schufa informowała swoich klientów (banki, firmy ubezpieczeniowe, przedsiębiorstwa) o niewypłacalności przez okres trzech lat. Było to o tyle kontrowersyjne, że nawet centralny ogólnoniemiecki portal upadłościowy przechowuje te dane tylko przez sześć miesięcy.

Teraz Schufa rezygnuje z tej praktyki i z własnej inicjatywy skróciła okres przechowywania tego typu danych do sześciu miesięcy. Oficjalny powód: Ma to na celu stworzenie jasności i bezpieczeństwa dla konsumentów.

Jak pozbyć się nieuzasadnionego negatywnego wpisu w Schufie?

Poniżej opisujemy  co należy zrobić, aby pozbyć się nieuzasadnionego negatywnego wpisu w Schufie:

▶︎ Uzyskajcie wyciąg z rejestru Schufa. Zgodnie z art. 15 DSGVO każdy ma prawo uzyskać informację o tym, jakie dane o nim przechowuje Schufa. Każdy, kto zwróci się do firmy z prośbą o wyciąg z rejestru, otrzyma go bezpłatnie: www.meineschufa.de/datenkopie.

▶︎ Sprawdźcie wpisy zawarte w Waszym wyciągu z rejestru Schufa – zwłaszcza te negatywne. Czy są one uzasadnione? Jeśli nie, to powinniście zlecić usunięcie ewidentnie fałszywych lub nieaktualnych danych w Schufa.

▶︎ Zlećcie usunięcie negatywnych wpisów w rejestrze Schufa. Aby to zrobić, musicie mieć uregulowane wszystkie zaległe rachunki. Schufa usuwa bowiem tylko te wpisy, które zostały już spłacone lub te, które nie są powiązane z żadnymi aktualnymi roszczeniami. Ważne jest zatem, żeby zachować wszelkie dowody płatności!

▶︎ Zażądajcie usunięcia negatywnych wpisów od firm, których dotyczą nieaktualne bądź fałszywe wpisy. W celu usunięcia błędnego negatywnego wpisu w rejestrze Schufa, należy skontaktować się bezpośrednio z firmą, która przekazała błędne informacje. Jej nazwę znajdzicie w Waszym bezpłatnym wyciągu z rejestru Schufa.

▶︎ Sprawdźcie swoją zdolność kredytową. W większości przypadków po wykonaniu powyższych czynności Wasza zdolność kredytowa powinna zostać przywrócona. Dzieje się tak dlatego, że firmy, a także sama Schufa są zobowiązane do skorygowania lub usunięcia fałszywych informacji. Warunkiem jest jednak wskazanie błędu przez osoby, których to dotyczy.

▶︎ Utrzymujcie swoją ocenę w rejestrze Schufa na wysokim poziomie. Nie zmieniajcie zbyt często konta bankowego. Jeśli jesteście lojalni wobec jednej instytucji finansowej, wyglądacie poważniej niż osoba przeskakująca z banku do banku. Weźcie jeden duży kredyt ratalny zamiast wielu małych. W przeciwnym razie Schufa zarejestruje, że zasadniczo posiadacie za mało pieniędzy na zakupy. Kredyt na nieruchomość również pozytywnie wpływa na Waszą ocenę w Schufa. Banki dokonują bowiem intensywnej kontroli finansowej, zanim przydzielą tego rodzaju kredyt, co pozytywnie wpływa na ocenę w Schufa.

▶︎ Unikajcie zaległości w płatnościach. Każdy może czasem zapomnieć o uregulowaniu rachunku, ale za wszelką cenę powinniście unikać upomnień. Przed dokonaniem wpisu do Schufa muszą zostać wysłane dwa upomnienia.

Niemiecka turystka uratowana z rąk kolumbijskich rebeliantów otrzymała rachunek od rządu Niemiec: 12 600 euro

Dzisiejszy temat z kategorii „prawo w Niemczech” dotyczy sytuacji, która miała miejsce już jakiś czas temu, bo w roku 2003. Jest on jednak na tyle ciekawy, że postanowiliśmy go opisać, nawet jeśli w tym wypadku bardziej w formie ciekawostki prawniczej. O zdarzeniu pisał swego czasu między innymi spiegel.de.

Niemiecka turystka została uprowadzona przez grupę rebeliantów w Kolumbii podczas zwiedzania stanowiska archeologicznego. Po uwolnieniu jej przez helikopter wyczarterowany przez Republikę Federalną Niemiec, ta ostatnia obciążyła ją kosztami w wysokości ponad 12 600 euro. Sprawa przeszła przez kilka instancji, aż w końcu Federalny Sąd Administracyjny w Lipsku orzekł na korzyść Republiki Federalnej Niemiec i nakazał kobiecie zwrot kosztów.

Sąd podkreślił, że w takich przypadkach zawsze musi być przestrzegana zasada proporcjonalności. W związku z tym sędziowie uwzględnili w swoim wyroku fakt, że turystka udała się do Kolumbii pomimo znanej jej niebezpiecznej sytuacji w kraju oraz ostrzeżenia przed podróżą wydanego przez niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. W zależności od okoliczności konkretnej sprawy, zwrot kosztów mógłby jednak również wynosić tylko część kosztów lub nawet zostać całkowicie zniesiony (np. gdyby wtedy nie było ostrzeżenia przed podróżami do Kolumbii).

Federalny Sąd Administracyjny w Lipsku, wyrok z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt: 7 C 13.08.

Niemcy: Czy można odliczyć od podatku koszty zakupu okularów jako koszty uzyskania przychodu?

Niestety, wydatki poniesione na zakup okularów nie mogą być w Niemczech odliczone od podatku jako koszty uzyskania przychodu. W pewnych okolicznościach mogą one jednak zostać zaliczone do tzw. obciążeń nadzwyczajnych (niem. außergewöhnliche Belastungen).

Nawet jeśli nosicie okulary wyłącznie w pracy – nie możecie zaliczyć związanych z tym wydatków do kosztów uzyskania przychodu przy składaniu zeznania podatkowego. Wynika to z faktu, że okulary korygują wadę wzroku. Gdybyście nie mieli wady wzroku, to w ogóle nie musielibyście nosić okularów, jak argumentował Federalny Trybunał Finansowy wydając orzeczenie w tej sprawie w 2005 roku. Okulary są zatem wyrobem medycznym, a nie składnikiem wyposażenia stanowiska pracy.

Ubezpieczenie okularów, które pokrywa koszty w przypadku uszkodzenia, stłuczenia lub utraty okularów, również nie podlega odliczeniu od podatku w ramach kosztów uzyskania przychodu.

Dwie luki prawne umożliwiające odliczenie wydatków związanych z zakupem okularów jako kosztów uzyskania przychodu

Nie ma reguły bez wyjątku: w dwóch przypadkach możecie odliczyć wydatki związane z zakupem okularów jako koszty uzyskania przychodu:

  1. Jeżeli zostanie jednoznacznie udowodnione, że wada wzroku wynika z pracy przy komputerze, to wydatki poniesione na zakup okularów możecie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu.
  2. Jeśli okulary służą celom ochronnym lub jeśli musicie je nosić ze względu na bezpieczeństwo pracy, wówczas również możliwe jest odliczenie od podatku związanych z tym wydatków. Należy je wykazać jako koszty uzyskania przychodu.

Odliczanie od podatku kosztów wyrobów medycznych jako obciążeń nadzwyczajnych (niem. außergewöhnliche Belastungen)

Koszty zakupu wyrobów medycznych, takich jak proteza czy aparat słuchowy, można jednakże odliczyć od podatku jako tzw. obciążenia nadzwyczajne (niem. außergewöhnliche Belastungen). A czy okulary również zaliczają się do wyrobów medycznych?

Co do zasady odpowiedź brzmi: „Tak!”. Jest jednak pewien haczyk: nadzwyczajnych obciążeń nie można w całości odliczyć od podatku. Tylko te koszty, które przekraczają tzw. granicę obciążenia dostosowanego do możliwości podatnika (niem. zumutbare Belastungsgrenze), mogą być uwzględnione w zeznaniu podatkowym. Urząd skarbowy oblicza ten limit dla każdego podatnika indywidualnie w oparciu o łączną kwotę jego dochodów, stan cywilny i liczbę dzieci.

A dlaczego wydatki poniesione na zakup okularów nie stanowią kosztów uzyskania przychodu?

Już wiele lat temu Federalny Trybunał Finansowy, najwyższa instancja niemieckiego sądownictwa finansowego, powołanego do orzekania w sprawach podatków i ceł, zajmował się sprawą pewnego profesora. Mężczyzna w 1995 roku pracował jako profesor na jednym z uniwersytetów. Zakupił wówczas parę okularów do pracy przy komputerze za 1.461 DM i wykazał te koszty w swojej deklaracji podatkowej – właśnie jako koszty uzyskania przychodu. Jednak urząd skarbowy nie uznał tych wydatków i odmówił odliczenia ich w ramach KUP.

Nie pomogło nawet zaświadczenie od okulisty

Profesor przedłożył zaświadczenie od okulisty. Okulary były zaprojektowane specjalnie do pracy przy komputerze i nie mogły być używane jako zwykłe okulary korekcyjne. A to dlatego, że podczas produkcji dla górnej części okularów wzięto pod uwagę odległość od monitora, a dla dolnej – odległość od klawiatury. Ten argument do pewnego stopnia przekonał sędziów sądu finansowego Badenii-Wirtembergii, właściwego do rozpatrzenia sprawy. Sąd orzekł, że koszty te mogą być przynajmniej w części (mowa o kwocie 244 DM) zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w zeznaniu podatkowym. Urząd skarbowy nie zgodził się z tym orzeczeniem i wniósł odwołanie.

Federalny Trybunał Finansowy orzeka: wydatki poniesione na zakup okularów nie stanowią kosztów uzyskania przychodu

Ostateczna decyzja Federalnego Trybunału Finansowego nie okazała się korzystna dla profesora: od momentu wydania orzeczenia przez BFH w 2005 r., wydatki poniesione z związku z zakupem okularów nie mogą być odliczane od podatku jako koszty uzyskania przychodu. Sędziowie uzasadnili tę decyzję faktem, że koszty zostały poniesione przede wszystkim w celu usunięcia „wad ciała” – tj. ogólnej wady wzroku. Są więc one związane z życiem prywatnym i nie ma przy tym znaczenia to, czy korekcja jest potrzebna również do celów zawodowych.

10 najlepszych krajów na emeryturę za granicą

4

Jeśli chcecie spędzić emeryturę w raju, to znajdziecie go tutaj: „Global Retirement Index 2023” opublikował swój coroczny ranking. Przed Wami dziesięć krajów z gwarancją słonecznej pogody i niskimi kosztami życia.

10) Tajlandia

Od dawna wiadomo, że Tajlandia to raj dla europejskich emigrantów. Ale szczególnie opłaca się to emerytom, gdyż dla osób po 50. roku życia obowiązują specjalne warunki dotyczące wiz długoterminowych. W dodatku ceny nieruchomości są tu wyjątkowo atrakcyjne: w Tajlandii dwupokojowe mieszkanie można kupić za mniej niż 30 tys. dolarów.

9) Włochy

Ci, którzy wolą pozostać w Europie, powinni przyjrzeć się bliżej Włochom. Na południu kontynentu nawet zimą utrzymuje się ciepła pogoda – temperatury oscylują wokół 20 stopni. Według „Retirement Index”, we Włoszech znajdziecie też drugi najlepszy system opieki zdrowotnej na świecie. Koszty życia są tu wprawdzie wyższe niż w raju dla emerytów, jakim jest Tajlandia, ale jeśli dysponujecie 2,5 tys. euro miesięcznie, to warto rozważyć przeprowadzkę do Włoch w jesieni życia.

8) Francja

Wielu emerytom z pewnością spodoba się we Francji – pod warunkiem, że nie wybiorą Paryża. Na Lazurowym Wybrzeżu nawet zimą jest ciepło i słonecznie, a już za około 200 tys. euro można tu nabyć mały dom. Znajdziecie tu ponadto bardzo dobry i tani system opieki zdrowotnej – zwykła wizyta u lekarza kosztuje mniej niż 10 euro.

7) Grecja

W Grecji słońce świeci przez 250 dni w roku. Nic więc dziwnego, że zajmuje ona 7. miejsce w rankingu najlepszych krajów na emeryturę. Co więcej, koszty życia są niższe niż w Niemczech. Grecy muszą sobie radzić średnio za mniej niż 20 tys. euro rocznie.

6) Hiszpania

W Hiszpanii emeryci mogą wygodnie żyć za mniej niż 2,5 tys. dolarów miesięcznie. Szczególnie poza większymi miastami koszty życia są niższe niż w Niemczech. Tamtejsze potrawy są prawdziwą gratką dla smakoszy, a trzydaniowy posiłek można zjeść zwykle za mniej niż 20 euro. Hiszpania jest również jednym z najbezpieczniejszych krajów w Europie.

5) Kostaryka

Ci, którzy chcą spędzić swoją emeryturę w tropikach, mogą wybrać Kostarykę. Kraj ten zajmuje 5. miejsce w „Retirement Index”. Za 3 tys. dolarów miesięcznie para emerytów może tam prowadzić dostatnie życie. Ci, którzy mają więcej pieniędzy, mogą niemal żyć w luksusie. Do tego dochodzą piękne plaże i słońce przez cały rok.

4) Ekwador

Niewiele jest krajów, w których koszty życia są tak niskie jak w Ekwadorze. Para emerytów może mieć tutaj wszystko, co potrzebne do życia za 1,8 tys. dolarów miesięcznie. Małe mieszkania na wybrzeżu Pacyfiku można kupić za mniej niż 150 tys. dolarów. Poza plażami można nacieszyć oczy górską scenerią Andów – tak więc każdy znajdzie tu coś dla siebie.

3) Panama

Także Panama cieszy się uznaniem emerytów ze względu na niskie koszty życia – już za 150 tys. dolarów można tu kupić ładne mieszkanie. Na życie potrzeba około tysiąca dolarów miesięcznie – w Niemczech z taką emeryturą uchodzi się za osobę zagrożoną ubóstwem, a w Panamie żyje się w luksusie. Do tego dochodzi jeszcze wiza dla emerytów, którą stosunkowo łatwo zdobyć.

2) Meksyk

Na drugim miejscu w zestawieniu znajduje się Meksyk. Emeryci mogą tu prowadzić spokojne życie za około 800 dolarów miesięcznie, tyle wystarczy. Kraj oferuje również nowoczesny system opieki zdrowotnej, koszty wizyt lekarskich szacuje się na 300-800 dolarów rocznie. Posiadając wizę krótkoterminową, można mieszkać w tym kraju przez cztery lata – wymaga ona jednak corocznej aktualizacji.

1) Portugalia

Najlepszym krajem dla emerytów w 2023 roku jest Portugalia. Dlaczego? Ponieważ spełnia ona wszystkie życzenia: panuje tu idealny klimat, krajobraz zapiera dech w piersiach i jest to jeden z najbezpieczniejszych krajów na świecie. Według Światowej Organizacji Zdrowia tutejszy system opieki zdrowotnej jest na 12. miejscu na świecie. Małżeństwo żyjące w Portugalii może bez problemu wiązać koniec z końcem za 2,5 tys. dolarów miesięcznie.

Na 11. miejscu w zestawieniu znalazła się Kolumbia – kraj ten oferuje nie tylko tropikalny klimat z pięknymi plażami i słońcem przez cały rok. Według „Retirement Index”, Kolumbia może pochwalić się również dobrym systemem opieki zdrowotnej. Za około tysiąc dolarów amerykańskich miesięcznie można też wieść życie na wysokim poziomie w mniejszych miastach Kolumbii, a za 2 tys. dolarów w stolicy – Bogocie.

Źródło: www.24hamburg.de

Podanie o pracę w Niemczech: jeśli jesteście świeżo po ślubie, lepiej nie podawajcie swojego stanu cywilnego

Podania o pracę zawsze stanowią wyzwanie – czy list motywacyjny jest właściwie sformułowany, czy CV dobrze się prezentuje, czy kwalifikacje są odpowiednie dla danego stanowiska? Wątpliwości budzi też kwestia podawania informacji osobistych dotyczących rodziny. Czy należy wspomnieć o dzieciach, czy lepiej nie? Oto co warto mieć na uwadze podczas przygotowywania dokumentów aplikacyjnych w Niemczech.

Curriculum vitae: podawanie informacji o stanie cywilnym i dzieciach jest w Niemczech dobrowolne

W CV jest szereg danych, które trzeba podać, na przykład imię i nazwisko, adres oraz dane kontaktowe. Jednak danych dotyczących stanu cywilnego i tego, czy posiadacie dzieci, nie trzeba podawać w życiorysie. Na zasadzie dobrowolności możecie też wpisać miejsce i datę urodzenia – informuje portal Karrierebibel. Nawet jeśli w ogłoszeniu o pracę pojawia się wprost pytanie o stan cywilny i dzieci, to i tak podanie tych informacji jest dobrowolne – ale jeśli odpowiecie na to pytanie, prawdopodobnie zyskacie dodatkowe punkty.

Podając informację na temat dzieci zwykle wymienia się także ich wiek

Jeśli zdecydujecie się umieścić w CV informację o swoich dzieciach, to zasadniczo powinniście podać również ich wiek. Według portalu Karrierebibel zwykle wygląda to tak:

  • stan cywilny: rozwiedziona/rozwiedziony, 1 dziecko (10 lat)
  • stan cywilny: zamężna/żonaty, 2 dzieci (5 i 8 lat)

Jeśli podacie informację na temat swojego stanu cywilnego i dzieci, to oczywiście pracownicy wydziału kadr mogą mieć uprzedzenia wobec Was. Na przykład, jeśli jesteście w związku małżeńskim i nie macie dzieci, mogą stwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo zajścia w ciążę w niedługim czasie. Z kolei jeśli jesteście na przykład samotnymi rodzicami posiadającymi małe dziecko, może się okazać, że będziecie często nieobecni w pracy z powodu chorób dziecka i konieczności zapewnienia mu opieki. To wszystko są interpretacje, ale zanim skompletujecie swoje dokumenty aplikacyjne, powinniście zastanowić się, jakie wrażenie mogą one wywrzeć na osobach, które będą je przeglądać. Rozważania te nie dotyczą tylko kobiet; również mężczyźni powinni zastanowić się, czy podać informacje na temat stanu cywilnego i dzieci.

Czy zatem podawać informacje na temat stanu cywilnego i dzieci?

Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi; wszystko zależy od okoliczności. Jeśli jednak zostaniecie zapytani o to podczas rozmowy kwalifikacyjnej, powinniście powiedzieć prawdę. Po tym jak zostaniecie zatrudnieni i tak wyjdzie na jaw czy macie dzieci czy nie – jeśli skłamiecie w tej sprawie, pracodawca może poczuć się oszukany i zwolnić was już w okresie próbnym.

Oto kiedy warto wspomnieć o dzieciach i stanie cywilnym, a kiedy lepiej pominąć te informacje:

  • Jeśli jesteście w związku małżeńskim, a Wasze dziecko ma ponad 12 lat, powinniście to wpisać do CV. W ten sposób pokażecie, że jesteście wytrzymali i macie ustabilizowaną sytuację życiową.
  • Jesteście singlami i nie macie dzieci? W tej sytuacji również warto wpisać tę informację do CV, ponieważ pracownicy działu kadr uznają wówczas, że jesteście elastyczni.
  • Macie dzieci w wieku poniżej 12 lat lub jesteście świeżo po ślubie? W tym przypadku lepiej pominąć te informacje, skoro ich podawanie jest dobrowolne.

Pisząc CV zastanówcie się jak postąpić. Być może zaimponujecie przyszłemu pracodawcy swoją szczerością i otwartością, jeśli wspomnicie o swoim stanie cywilnym. Jedną z opcji może być także stwierdzenie, że nie planujecie mieć dzieci.