Tatuaż lub piercing u nieletnich w Niemczech – Czy jest to legalne?

Obecnie w Niemczech nie ma prawnego ograniczenia wiekowego, jeśli chodzi o posiadanie tatuaży i kolczyków. Jest to spowodowane tym, że nie można dokładnie określić, od jakiego wieku młody człowiek może oszacować konsekwencje „nieprzemyślanego uszkodzenia ciała” – na przykład tego, że rozszerzone otwory w uszach już się nie zrosną lub że tatuaż można usunąć tylko ponosząc duże wydatki i to na własny koszt. Zdolność do oceny tych zagrożeń i długofalowych konsekwencji zależy od wieku i indywidualnej dojrzałości młodego człowieka.

Powszechnie stosowana w Niemczech praktyka tatuowania młodych ludzi, tylko jeśli przedłożą pisemną zgodę rodziców lub w ich towarzystwie, nie ma tak naprawdę bezpiecznej podstawy prawnej. „Istotny nie jest wiek, ale dojrzałość samego młodego człowieka. Jeśli ten ostatni ma niezbędną dojrzałość umysłową, może sam wyrazić zgodę. Tatuażysta nie może tego jednak sprawdzić.” – wyjaśnia prawnik Urban Slamal z Bundesverband Tattoo e. V. , który specjalizuje się w prawnych aspektach tatuażu.

To, czy rodzice mogą wyrazić zgodę na to, aby ich dziecko zostało wytatuowane, nie jest prawnie rozstrzygające. Deklaracja zgody rodziców ratuje tatuażystę tylko przed późniejszymi kłopotami z nimi.

Co mówią niemieckie stowarzyszenia zawodowe odnośnie tatuowania i kolczykowania ciała u nieletnich?

Niemieckie stowarzyszenia zawodowe narzuciły sobie różne przepisy. Przykładowo Niemieckie Towarzystwo Piercingu (Deutsche Gesellschaft für Piercing, w skrócie DGP) jest przeciwne kolczykowaniu ciała u młodzieży poniżej 14 roku życia. „W zasadzie odrzucamy to” – mówi przewodnicząca DGP, Martina Lehnhoff. W przypadku młodzieży w starszym wieku wymagana jest zgoda obojga rodziców. Ci musieliby również być obecni na wstępnych rozmowach, gdzie byliby informowani o ryzyku, pielęgnacji i opiece pozabiegowej.

Z drugiej strony Federalne Stowarzyszenie Jubilerów, Sprzedawców Biżuterii i Zegarków (Bundesverband der Juweliere, Schmuck- und Uhrenfachgeschäfte, w skrócie BVJ), nie widzi potrzeby ustalania limitu wiekowego. „Nie możemy zwolnić prawnych opiekunów z odpowiedzialności”, mówi dyrektor zarządzający BVJ, Joachim Dünkelmann. Zaleceniem stowarzyszenia jest wymaganie zgody i obecności rodzica lub opiekuna dzieci poniżej 16 roku życia. Zdaniem BVJ pisemna deklaracja zgody jest wystarczająca dla młodzieży od 16 roku życia.

„Odradzam tatuowanie nieletnich. Dzięki temu można być spokojnym”  – podsumowuje wspomniany wcześniej prawnik Slamal.

Informowanie młodzieży o możliwych zagrożeniach związanych z tatuażami i piercingiem

Przed zrobieniem sobie piercingu lub tatuażu, klienci muszą zostać zawsze poinformowani o właściwej opiece po zabiegu i możliwych zagrożeniach, takich jak alergie, stany zapalne i blizny.

O odszkodowanie w ramach uszkodzenia ciała, można się starać w przypadku piercingu lub tatuażu, jeśli w danym studio panuje brud, a wykonawca pracuje dyletancko, w konsekwencji czego wystąpiły problemy, takie jak stany zapalne lub blizny. Młodzi ludzie powinni być bardzo ostrożni przy wyborze studia i informować się o przepisach higienicznych.

Podusmowanie: Tatuaże u nieletnich w Niemczech

Podsumowując, można powiedzieć, że w Niemczech nie istnieje prawo regulujące temat „tatuażu dla nieletnich”. Oznacza to z jednej strony, że nie jest to surowo zabronione. Z drugiej strony zaś jest to równoznaczne z istnieniem niejasnej sytuacji prawnej, która może prowadzić do problemów, zwłaszcza w przypadku skarg po wykonaniu tatuażu.

Pchle targi w Niemczech – 10 najpiękniejszych pchlich targów w Niemczech wraz z terminami!

Pchli targ (niem. Flohmarkt lub Trödelmarkt) to pewien rodzaj bazarku, jarmarku, targowiska, na którym osoby prywatne mogą kupić lub wymienić różne używane przedmioty. Często są to ubrania, biżuteria, książki, meble czy antyki.

Największe tradycyjne pchle targi w Niemczech organizowane są nieodpłatnie przez stowarzyszenia lub specjalnie w tym celu stworzone grupy robocze. Na targowiskach panuje naprawdę niepowtarzalna atmosfera. Niektóre z nich to wyjątkowe wydarzenia – odbywają się np. tylko raz czy dwa razy w roku i przyjeżdżają na nie całe „wycieczki”. Zdarzają się też mniejsze targi organizowane częściej, np. raz w miesiącu, ale w mniej atrakcyjnych lokalizacjach – jak przy supermarketach.

10 najpiękniejszych pchlich targów w Niemczech 

Zapewne każdy z Was pamięta jakiś wyjątkowy mebel z dzieciństwa. I pewnie nie raz zastanawialiście się, jakby teraz wyglądał w Waszym mieszkaniu? Jednak mało kto ma możliwość przechowywania staroci, mimo, że w nowoczesnych mieszkaniach prezentują się bardzo ciekawie. W końcu przeciwieństwa się przyciągają. Antyki nadają wnętrzu często „to coś”. Wprawdzie jest sporo sklepów meblowych z produktami w stylu „vintage”, ale niekoniecznie znajdziecie tam wśród staroci prawdziwe perełki. Między innymi chociażby dlatego warto odwiedzić w Niemczech „Flohmarkt”. Takich targów jest tu naprawdę sporo, tak więc który wybrać? Oto lista 10 najpiękniejszych pchlich targów w Nimeczech:

1. Pchli targ „Straße des 17. Juni“, Berlin

Jeden z najstarszych niemieckich pchlich targów, „Der Original Berliner Flohmarkt“, oferuje odwiedzającym bardzo różnorodny asortyment. Książki, płyty, autografy, odzież, meble, buty, a nawet porcelana, biżuteria i obrazy. Targowiska odbywają się tu od roku 1973. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie jest tanio – klientela jest bardzo zróżnicowana, a dodatkowo jarmark jest też chętnie odwiedzany przez turystów. Mimo wszystko atmosfera jest wspaniała, a wybór towarów olbrzymi. Pchli targ ma miejsce w każdą sobotę oraz niedzielę.

2. Pchli targ „Trempelmarkt”, Norymberga

Dwa razy w roku centrum Norymbergii przekształca się w raj dla prawdziwych „negocjatorów i poszukiwaczy skarbów”. To największe targowisko w centrum miasta w całych Niemczech. Ok. 2000 osób sprzedaje tu nie tylko w dzień, ale też późnym wieczorem. Wtedy można szczególnie mocno odczuć niepowtarzalną atmosferę tego miejsca. Następny jarmark odbędzie się w maju. Dokładny termin: 10-11 maja, kolejny: 6-7 września.

3. Pchli targ „Am Karlsplatz”, Stuttgart

Już od ponad 30 lat handlarze antykami zbierają się w Stuttgarcie (dokładny adres: am Karlsplatz), aby zaoferować przeróżne „cacka”. Targ rozpościera się na długości 3 km i zbiera się tutaj ok. 120 sprzedawców. Dla odwiedzających to nostalgiczna podróż do przeszłości, podczas której mogą odkryć przepiękne stare przedmioty – od zabawek po meble. Pchli targ w Stuttgarcie odbywa się w każdą sobotę (poza świętami) od 8 do 16.

4. Nostalgiczny pchli targ z antykami, Lipsk

Co miesiąc w Lipsku na dawnych terenach targowych odbywa się pchli targ z antykami. Na powierzchni ponad 5000 m2, w każdy ostatni weekend miesiąca zbiera się ponad 1000 sprzedawców antyków. To prawdziwa „skrzynia skarbów” dla kolekcjonerów. Motto tego jarmarku brzmi: „kto szuka, ten znajdzie”. Znajdziecie tu faktycznie wszystko: od zegara kuchennego po szmaciane lalki. Targ ma miejsce w każdy ostatni weekend miesiąca.

5. Pchli targ w Konstancji (Konstanz/Kreuzlingen)

Targowisko w Konstancji jest również wyjątkowe: 24 godziny, 9 kilometrów do przejścia, 2 kraje i 1 targ. Znajdziecie tu 1000 stoisk. W związku z międzynarodowym charakterem tego miejsca, poza mieszkańcami Konstancji, można tu spotkać również ludzi z całego świata. Obok klasycznych stoisk, znajdują się tu też profesjonalni sprzedawcy. Bardzo popularna jest także część skupiająca się na rękodziele. Ten pchli targ to idealne miejsce dla wszystkich poszukiwaczy staroci i innych oryginalnych rzeczy.

6. Pchli targ „am Turmweg”, Hamburg

Dwa razy w roku w dzielnicy Hamburga Rotherbaum, odbywa się jedyny w swoim rodzaju pchli targ. Oferowane są tu wysokojakościowe produkty, antyki i prawdziwe rarytasy z prywatnych kolekcji sprzedawców, albo handlarzy antykami. Należy mieć sporo cierpliwości i przyda się także umiejętność targowania się. Ceny wyjściowe są wysokie, ale można też dorwać dobre okazje. Na targu znajduje się także sporo stoisk z jedzeniem, więc spokojnie możecie tu spędzić parę ładnych godzin.

7. Pchli targ „Nachtkonsum”, Monachium

Jeśli uważacie, że standardowe pchle targi są nudne, to powinniście się wybrać do Monachium na tzw. „Nachtkonsum”. Nie trzeba wcześnie wstać i macie gwarancję, że nie będzie padać. Macie też gwarancję, że upolujecie coś fajnego, ponieważ oferta jest naprawdę różnorodna. Ten pchli targ bardzo się rozwinął i można powiedzieć, że stał się pewnego rodzaju eventem w Monachium. Odwiedzający to przede wszystkim młodzi ludzie, szukający designerskich ubrań używanych,  hipsterskich przedmiotów z dawnych lat czy wyjątkowych mebli.

8. Pchli targ nad Menem, Frankfurt

Miejsce jest wyjątkowe, ponieważ spacerując nad rzeką, możecie upolować naprawdę niezłe okazje. Pchli targ działa co drugi tydzień w godzinach 9-14. Możecie wybierać pomiędzy prawdziwą sztuką a prywatnymi starociami, oferowanymi przez sprzedawców. Jednocześnie podziwiając z tej perspektywy panoramę Frankfurtu, łatwo się wprowadzić w wakacyjny nastrój.

9. Pchli targ na starówce, Hannover

Pchli targ w Hannoverze na starówce (dokładny adres: Am Hohen Ufer) odbywa się już od 50 lat. Co sobotę możecie się udać na poszukiwanie prawdziwych skarbów. To miejsce z tradycjami popularne jest nie tylko wśród mieszkańców Hannoveru, ale także w całych Niemczech. Znajdziecie tutaj szeroką gamę produktów: od prawdziwej sztuki  po kicz.

10. Pchli targ przy promenadzie nad Renem, Kolonia

To kolejny targ, odbywający się na brzegu rzeki. Jak widać, woda i pchle targi w jakiś magiczny sposób się przyciągają. To targowisko specjalizuje się w antykach i starociach. Jeśli jesteście zainteresowani antykami naprawdę wysokiej jakości, to tutaj na pewno coś takiego znajdziecie.

Jak wyrobić polskie dokumenty tożsamości dla dziecka urodzonego na terenie Niemiec?

Ciąża i poród już za Wami, jesteście już w komplecie w domu, U1 i U2 też nie spędza Wam już snu z powiek, a maleństwo zaczyna wracać do masy urodzeniowej. Niemieckie akty urodzenia odebraliście osobiście lub dostarczono Wam pocztą. Wasze dziecko będzie jednak potrzebowało dokumentu tożsamości najpóźniej w momencie opuszczenia Niemiec, np. podczas wyjazdu do Polski.

Dziecko urodzone w Niemczech, którego przynajmniej jedno z rodziców posiada polskie obywatelstwo, automatycznie jest obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej. Jednakże ani polskie, ani niemieckie prawo nie wyklucza posiadania podwójnego obywatelstwa. Jeśli spełnione są następujące warunki:

– przynajmniej jedno z rodziców posiada niemieckie obywatelstwo,

– przynajmniej jedno z rodziców przebywa legalnie na terenie Niemiec od minimum 8 lat i posiada zezwolenie na pobyt w Niemczech (Polacy jako obywatele Unii Europejskiej nie potrzebują specjalnego zezwolenia),

dziecko ma prawo do otrzymania niemieckiego dokumentu tożsamości. Wtedy nie musicie się śpieszyć z polskimi dokumentami.

Umiejscowienie (transkrypcja) niemieckiego aktu urodzenia w Polsce

Jeżeli dziecko nie posiada niemieckiego obywatelstwa, po zameldowaniu w urzędzie miasta bądź gminy w miejscu zamieszkania, urząd ds. cudzoziemców (Ausländeramt) zażyczy sobie przedłożenia dokumentu tożsamości dziecka w celu potwierdzenia jego obywatelstwa. Polskie urzędy konsularne w Niemczech informują, aby jak najszybciej po otrzymaniu niemieckiego aktu urodzenia dokonać jego umiejscowienia (transkrypcji) w polskich księgach stanu cywilnego. Umiejscowienie jest konieczne do wydania polskiego aktu urodzenia. Na podstawie polskiego aktu urodzenia wydawane są dokumenty tożsamości potwierdzające polskie obywatelstwo. Bez transkrypcji dziecko tak jakby „jeszcze się nie urodziło” dla polskich urzędów.

Umiejscowienia niemieckiego aktu urodzenia w Polsce można dokonać na terenie Polski albo za pośrednictwem Działu Prawnego Konsulatu. Wielu rodziców decyduje się zrobić to w Polsce, popełnia jednak przy tym błąd, który nie tylko stanowi zagrożenie dla zdrowia niemowlęcia, ale może mieć także poważne konsekwencje prawne. Jaki to błąd?

Jadą do Polski całą rodziną, łącznie z dzieckiem. Wielogodzinna podróż, zwłaszcza samochodem w foteliku, bardzo obciąża kręgosłup niemowlęcia, które jeszcze nie potrafi siadać. Poza tym dziecko nielegalnie przekracza granicę państwa, nie posiada bowiem dokumentu potwierdzającego tożsamość. Akt urodzenia nie jest dokumentem tożsamości!

W przypadku kontroli granicznej nie będziecie w stanie w żaden sposób dowieść, że dziecko jest Wasze. W skrajnym przypadku możecie nawet zostać posądzeni o porwanie dziecka! W najlepszym razie czeka Was długie i mozolne wyjaśnianie sprawy – zwłaszcza, że w tak stresującej sytuacji niemowlę może nie dać się uspokoić, co może tym bardziej wzbudzić podejrzenia.

Warto wiedzieć, że wniosek o transkrypcję aktu urodzenia może złożyć jedno z rodziców bądź osoba, której rodzice dziecka udzielili pisemnego pełnomocnictwa. Nie jest wymagane poświadczenie autentyczności podpisu na pełnomocnictwie.

Poza wnioskiem o umiejscowienie aktu urodzenia, który wypełnia się na miejscu, należy przedłożyć oryginał niemieckiego aktu urodzenia. Strona Konsulatu w Kolonii pisze o konieczności okazania tłumaczenia przysięgłego niemieckiego dokumentu, można tego jednak uniknąć poprzez okazanie międzynarodowego aktu urodzenia, o który można poprosić w każdym urzędzie stanu cywilnego na terenie Niemiec. To oszczędność czasu na poszukiwaniu tłumacza przysięgłego w okolicy oraz opłat. Międzynarodowe akty urodzenia są akceptowane przez Konsulat, mimo, że nie ma o tym żadnej wzmianki na oficjalnej stronie internetowej.

Za pośrednictwem Konsulatu wniosek o umiejscowienie niemieckiego aktu urodzenia w polskich księgach stanu cywilnego trafia do Urzędu Stanu Cywilnego wybranego przez składającego wniosek rodzica. Może to być dowolny urząd na terenie całej Polski – nie musi znajdować się w stronach rodzinnych żadnego z rodziców. Procedura nie wymaga żadnej wizyty w tym urzędzie. Czas oczekiwania na polski akt urodzenia to do dwóch miesięcy – wtedy polski dokument (zwykle jeden egzemplarz odpisu skróconego) jest wysyłany do Was pocztą. Opłata za umiejscowienie aktu urodzenia wynosi aktualnie 50 euro i obejmuje również wysyłkę polskiego aktu urodzenia do domu.

Paszport tymczasowy dla dziecka urodzonego w Niemczech

Paszport tymczasowy jest wyjątkiem od reguły, że polskie dokumenty tożsamości wystawia się na podstawie polskich aktów urodzenia. Wniosek o paszport tymczasowy dla małego dziecka można złożyć równocześnie z wnioskiem o umiejscowienie aktu urodzenia. Istotne jest, aby zarezerwować osobny termin w Dziale Paszportowym, najlepiej 20-40 minut po terminie w Dziale Prawnym w sprawie transkrypcji. Należy wtedy mieć przy sobie zdjęcie biometryczne dziecka. Paszport tymczasowy jest ważny rok, opłata za wystawienie go w Konsulacie i wysyłkę do domu to 15 euro. Istnieje możliwość wyrobienia dokumentu w trybie pilnym za dopłatą 30 euro – wtedy dokument jest do odebrania jeszcze tego samego dnia. Przy odrobinie szczęścia i miłych Paniach w okienku może się jednak zdarzyć, że dokument będzie gotowy tego samego dnia bez dopłaty ani wnioskowania o tryb pilny – to już zależy od aktualnego obciążenia pracowników Konsulatu. Paszport tymczasowy można przedłożyć niemieckiemu urzędowi stanu cywilnego (Standesamt) lub urzędowi ds. cudzoziemców (Ausländeramt), aby potwierdzić polskie obywatelstwo.

Do złożenia wniosku o paszport (obojętnie, tymczasowy czy biometryczny) wystarczy obecność jednego z rodziców – ani drugi rodzic, ani tym bardziej dziecko nie muszą odbywać podróży do Konsulatu czy polskiego Urzędu Stanu Cywilnego. Obecność dziecka przy składaniu dla niego wniosków o wystawienie dokumentów zgodnie z polskim prawem nie jest konieczna do ukończenia piątego roku życia.

Jeśli chodzi o drugie z rodziców, wystarczy, że obecny w urzędzie rodzic przedłoży poświadczoną przez notariusza, konsula lub organ paszportowy pisemną zgodę. Ważne jest, żeby była to zgoda, a nie upoważnienie – w przeciwnym razie dokument jest nieważny. Poświadczenia może dokonać również niemiecki notariusz. Nie musi on rozumieć treści pisma – potwierdza on jedynie autentyczność podpisu, o czym informuje poprzez odpowiedni wpis na odwrocie dokumentu. Wzór zgody na wydanie dokumentu paszportowego dla dziecka znajdziecie TUTAJ (patrz „Pozostałe”).

Umawiacie termin u notariusza, przygotowujecie wydrukowane pismo. Notariusz legitymuje osobę, która nie będzie obecna przy składaniu wniosku, po czym osoba ta w jego obecności podpisuje dokument. Koszt takiej usługi to zwykle od 20 do 40 euro.

Paszport pięcioletni dla dziecka

W celu wyrobienia paszportu pięcioletniego dla Waszego dziecka, należy umówić termin w Konsulacie przed wygaśnięciem ważności paszportu tymczasowego. Należy mieć przy sobie polski akt urodzenia dziecka, fotografię biometryczną, warto mieć też zaświadczenie o zameldowaniu. Brak tego ostatniego nie zakłóci jednak procesu wyrabiania paszportu – zostaniecie wtedy poproszeni o dosłanie mailem jego skanu po powrocie do domu. Zasada jest taka sama jak w przypadku umiejscowienia aktu urodzenia – wystarczy jedno z rodziców, należy tylko jeszcze raz pójść do notariusza z taką samą zgodą, aby poświadczył on autentyczność podpisu. Przy złożeniu wniosku o paszport biometryczny dziecku zostaje bezpłatnie nadany numer PESEL. Opłata za sam paszport to 35 euro, czas oczekiwania do dwóch miesięcy. Paszport musi odebrać osobiście jedno z rodziców, nie trzeba już jednak umawiać wizyty ani przedkładać zgody drugiego rodzica.

Dlaczego warto składać wnioski w Konsulacie?

Odwiedzenie Konsulatu zamiast podróży do Polski to nie tylko oszczędność czasu i uniknięcie ryzykownej podróży – zwłaszcza, jeśli rodzice z dzieckiem nie mają żadnej rodziny w Niemczech, a składanie wniosku w Polsce mogłoby oznaczać kilkudniową nieobecność jednego z rodziców w domu. Pamiętajmy, że przekroczenie granicy przez dziecko bez dokumentu tożsamości jest niezgodne z prawem!

Konsulaty zwykle nieco przyjaźniej podchodzą do formalności prawnych. W polskich Urzędach Stanu Cywilnego możemy być pewni, że oryginały dokumentów, zwłaszcza aktów urodzenia, zostaną nam zabrane przy składaniu wniosku. Konsulat zwykle wykonuje kopie dokumentów, co w przypadku posiadania jednego polskiego aktu urodzenia jest niewątpliwą zaletą.

Szczególnie godny polecenia jest Konsulat w Kolonii – niezwykle miła, pomocna i kompetentna obsługa. Mimo przydziału terytorialnego poszczególnych landów do urzędów w Berlinie, Hamburgu, Monachium czy Kolonii (wnioski o dokumenty można składać jedynie w konsulatach generalnych), nie oznacza to, że jesteśmy zmuszeni np. do składania wniosku w Monachium, jeśli mieszkamy w Karlsruhe. Jeden rzut oka na połączenia kolejowe i już wiemy, że z Karlsruhe zdecydowanie wygodniej pojechać do Kolonii niż do Monachium. Przy zaplanowaniu podróży z około miesięcznym wyprzedzeniem koszty okazują się zdecydowanie niższe niż w przypadku jazdy samochodem (szczególnie po ostatniej obniżce cen biletów kolejowych), sama podróż może też okazać się krótsza niż samochodem. Więcej na temat tańszego podróżowania koleją w Niemczech przeczytacie tutaj: Pociągiem za 19,90 euro przez całe Niemcy? Oto jak kupić tani bilet Deutsche Bahn!. Warto napisać wcześniej maila do Działu Prawnego danego Konsulatu i jeszcze raz zadać pytania o sprawy, które nie zostały jednoznacznie wyjaśnione na stronie internetowej (np. akceptowanie międzynarodowego aktu urodzenia) – zwykle nie ma z tym problemu, odbiór dokumentu następuje jednak zawsze w tym Konsulacie, w którym składany był wniosek.

Ile marihuany można posiadać przy sobie w Niemczech?

Za cannabis uważane są wszystkie narkotyki, które otrzymywane są z roślin konopi indyjskiej. Zalicza się do tego marihuanę, haszysz i olej haszyszowy. W przypadku marihuany, chodzi o suszone pędy (szczyty) rośliny konopi. Rzadziej przetwarzane są także liście oraz łodygi. Marihuanę zazwyczaj roluje się w postaci „ jointa” i się ją pali. Haszysz z kolei tłoczony jest z żywicy rośliny. Pali się go lub używa w jedzeniu i napojach. To samo dotyczy oleju haszyszowego, który otrzymuje się przy użyciu specjalnego środka. Niezależnie od tego, w jakiej formie przyjmujecie produkty wytworzone z roślin konopi, posiadanie i sprzedaż tego narkotyku są w Niemczech karalne. Jednak pewnie słyszeliście o małych ilościach, które są dopuszczalne. Czy takie bezpieczne ilości rzeczywiście istnieją? A jeśli tak, to przy jakiej ilości posiadanie konopi jest dozwolone?

Jaka ilość marihuany jest dozwolona w Niemczech?

Zasadniczo nabycie i posiadanie środków odurzających, do których należą też produkty z konopi, jest w Niemczech zabronione zgodnie z paragrafem 29 ustawy o środkach odurzających (Betäubungsmittelgesetz). Nie ma tu znaczenia czy narkotyki posiadacie na użytek własny czy chcecie je sprzedać. Stanowisko to potwierdza również Trybunał Konstytucyjny (Bundesverfassungsgericht). W przepisach ograniczających środków odurzających nie dopatrzył się on bowiem naruszenia konstytucji. Przedstawiciele Trybunału Konstytucyjnego dopuszczają jednak wyjątki. Otóż, jeśli posiadacie tylko niewielką ilość konopi, nie prowadzi to do odpowiedzialności karnej. Wyłącznie posiadanie dużej ilości może prowadzić do zagrożenia dla społeczeństwa i uzasadniać naruszenie wolności osobistej (artykuł 2, wiersz 2 konstytucji; niem. Grundgesetz). Trybunał Konstytucyjny nie zdefiniował jednak „ilości minimalnej”. W związku z tym, każdy land ustanowił we własnym zakresie jaka ilość konopi jest przestępstwem. Poniżej małe zestawienie dozwolonych ilości marihuany w zależności od landu:

LandDozwolona ilość marihuany w gramachOdstępstwa
Badenia-Wirtembergia6
Bawaria6
Berlin10(w sytuacjach wyjątkowych 15)
Brandenburgia6
Brema10
Hamburg6
Hesja6
Meklemburgia-Pomorze Przednie5
Dolna Saksonia6
Nadrenia Północna-Westfalia10
Nadrenia-Palatynat10
Saara6
Saksonia6
Saksonia-Anhalt6
Szlezwik-Holsztyn6
Turyngia6

O czym należy pamiętać, jeśli chodzi ilości dozwolone marihuany w Niemczech?

W przypadku ilości dozwolonych marihuany w Niemczech, ustalonych przez poszczególne landy, należy mieć na uwadze, że nie są to ilości określone ustawowo. Opierają się raczej na wewnętrznych wytycznych prokuratury. W związku z tym, w pojedynczych przypadkach mogą się zdarzyć odstępstwa od tych wytycznych i tym samym ilości dozwolone mogą zostać zdefiniowane przez sądy odmiennie.

Przykładowo sąd w Hersbruck skazał nauczycielkę, która miała w swojej torebce tylko 0,01 grama konopi (nauczycielka została skazana z powodu posiadania mniej niż 0,01 grama konopi na karę grzywny w wysokości 700 Euro).

Trybunał Konstytucyjny nie przewidział, że różne landy będą definiowały dozwolone ilości odmiennie. Zakładał on bowiem obowiązek ustanowienia przez nie ogólnie obowiązujących limitów. Czas pokaże, czy Trybunał Konstytucyjny nie uzna dotychczasowych praktyk za sprzecznych z konstytucją i nie zdefiniuje ilości dozwolonych samodzielnie. W takiej sytuacji zostanie najprawdopodobniej stworzona jednolita definicja ilości dozwolonych, która obowiązywałaby w całych Niemczech.

Czy najemca w Niemczech musi udowodnić doręczenie wypowiedzenia umowy najmu?

Jeśli najemca w Niemczech chce wypowiedzieć umowę najmu, musi o tym fakcie poinformować wynajmującego. Oświadczenie o wypowiedzeniu musi zatem dotrzeć do wynajmującego. Gdy pomiędzy stronami umowy najmu istnieje spór co do tego, czy wynajmujący otrzymał wypowiedzenie, wówczas nasuwa się pytanie, czy najemca ma obowiązek udowodnić doręczenie wypowiedzenia wynajmującemu, czy też to po stronie wynajmującego leży wymóg udowodnienia braku doręczenia tegoż oświadczenia.

Czy najemca w Niemczech musi udowodnić doręczenie wypowiedzenia umowy najmu?

Jeśli wynajmujący zaprzecza, jakoby zostało mu dostarczone wypowiedzenie, najemca musi udowodnić, że wynajmujący otrzymał stosowne oświadczenie wbrew temu, co twierdzi. W tym celu nie wystarczy udowodnić, że pismo o rozwiązaniu umowy zostało złożone w urzędzie pocztowym. Należy raczej wykazać, że kwestia rozwiązania umowy najmu znalazła się rzeczywiście u właściciela, umożliwiając mu tym samym powzięcie wiedzy na ten temat. Najemca nie musi udowadniać, czy wynajmujący rzeczywiście otrzymał zawiadomienie o wypowiedzeniu umowy.

W jaki sposób najemca w Niemczech może udowodnić fakt wypowiedzenia umowy najmu?

Najemca ma do dyspozycji m.in. następujące możliwości wykazania, że wynajmujący otrzymał wypowiedzenie:

  • Wynajęcie posłańca, który dostarczy wypowiedzenie do skrzynki pocztowej wynajmującego

W tym przypadku posłaniec może zeznawać jako świadek. Należy jednak zadbać o to, aby posłaniec zarejestrował przesyłkę.

  • List polecony do rąk własnych adresata i list polecony za potwierdzeniem odbioru

Warto przy tym zwrócić uwagę na to, że fakt otrzymania przesyłki jest możliwy do udowodnienia tylko wtedy, gdy doręczyciel rzeczywiście zastanie odbiorcę lub osobę upoważnioną do odbioru. Zawiadomienie pozostawione przez listonosza nie jest dowodem doręczenia pisma.

  • Dostarczenie za pośrednictwem komornika sądowego zgodnie z § 132 niemieckiego kodeksu cywilnego

Jest to najskuteczniejszy sposób udowodnienia, że pismo o rozwiązaniu umowy zostało doręczone wynajmującemu.

Posiadanie broni w Niemczech – jaka broń jest w Niemczech legalna?

W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, na terenie Niemiec posiadanie broni podlega surowym regulacjom. Wyjaśniamy, kto i na jakich zasadach może posiadać broń, kto może ją przy sobie nosić oraz jak rygorystyczne są te regulacje.

Prawie sześć milionów sztuk legalnej broni w Niemczech

Na terenie Stanów Zjednoczonych prawo od posiadania broni palnej jest konstytucyjnie zagwarantowane dzięki 2. poprawce do konstytucji. Jednocześnie kwestią sporną z ogólnym brzmieniem konstytucji jest zakres, w jakim to prawo obowiązuje. Niezależnie od konkretnych wytycznych, które są zróżnicowane w zależności od landu, w Niemczech obowiązuje inna tradycja: posiadanie broni jest powiązane z restrykcyjnymi zasadami. Niemniej jednak, z roku na rok rośnie ilość broni w posiadaniu prywatnym. Jak donosi „Die Welt” do października 2015 osoby prywatne oraz stowarzyszenia posiadały prawie sześć milionów sztuk legalnej broni.

Warunki posiadania broni w Niemczech

Kategorycznie należy rozróżnić dwa obszary: posiadanie broni oraz posiadanie uprawnień do noszenia broni przy sobie poza miejscem zamieszkania.

Aby kupić w Niemczech broń, potrzebne jest zezwolenie na jej nabycie. Istnieją różnice między zieloną, żółtą i czerwoną licencją. Kolor różni się w zależności przeznaczenia broni i jej rodzaju. Potencjalni posiadacze broni w Niemczech muszą spełniać pięć warunków, niezależnie od koloru pozwolenia, jakie potrzebują.

Składający wniosek musi:

1. mieć ukończone 18 lat
2. przejść kontrolę rzetelności i wiarygodności: Składający wniosek zostaje dokładnie prześwietlony przez stosowne służby, w szczególności w zakresie niekaralności oraz uchybień w obchodzeniu się z bronią. Warunki te szczegółowo określa § 5 ust. 1 i 2 ustawy o broni.
3. wykazać osobiste predyspozycje: W tym punkcie urząd sprawdza, w jakim stopniu wnioskodawca jest w stanie fizycznie i intelektualnie posługiwać się bronią. Uzależnienie od alkoholu, niezdolność do czynności prawnych czy choroby psychiczne stanowią jedne z przeszkód do wydania zgody.
4. udowodnić opanowanie techniki i posiadanie wiedzy związane z bronią palną: oznacza to ni mniej ni więcej, tylko tyle, że osoba ubiegająca się o pozwolenie musi przedłożyć dowód zdania egzaminu. Dla myśliwych jest to egzamin łowiecki.
5. udowodnić, że ma powód, aby posiadać broń: Jak wspomniano na wstępie, Niemcy nie posiadają jednolitego prawa w kwestii posiadania broni. Jednakże w ustawie o broni (§ 13 do § 19) wymienione są powody do posiadania broni. Zaliczają się do nich polowania, kolekcjonerstwo zgodne z aspektami kulturowo-historycznymi, ale także samoobrona, choć przeszkód jest tu zdecydowanie więcej.

Tylko osoba spełniająca wszystkie wymienione wymagania otrzyma w Niemczech pozwolenie na broń.

Ponadto broń musi być w domu specjalnie zabezpieczona. Bezwzględnie należy wypełnić ten punkt, w przeciwnym razie może dojść do przestępstwa karanego grzywną lub pozbawieniem wolności do lat trzech.

Czy w Niemczech można nosić przy sobie broń?

Osoby w Niemczech, które nie tylko posiadają broń palną, ale także chcą nosić ją przy sobie poza własną nieruchomością lub posesją, potrzebują dodatkowych kwalifikacji. Myśliwi muszą posiadać kartę łowiecką, inni potrzebują pozwolenia na broń. Ponadto: myśliwi mogą posiadać broń przy sobie tylko w sytuacjach związanych z polowaniem.

Kto ubiega się o prawo do noszenia przy sobie broni, musi spełnić te same warunki, co osoby posiadające pozwolenie na broń. Jednakże w tym wypadku dochodzą dodatkowe obwarowania:

  • Zagrożenie: Składający wniosek musi udowodnić, że jest znacznie bardziej niż ogół narażony na zagrożenie życia lub zdrowia. Jest to możliwe w przypadku pracowników ochrony, którzy transportują pieniądze i inne kosztowności lub chronią ludzi.
  • Ubezpieczenie: od odpowiedzialności cywilnej (OC): wnioskodawcy muszą również przedstawić dowód posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej – w wysokości miliona euro, zryczałtowana stawka za szkodę na osobie i szkody majątkowe.

Generalnie pozwolenie jest wydawane na okres do trzech lat, po czym wymagana jest kolejna kontrola rzetelności.

Osoby trudniące się ochroną osobistą lub ochroną obiektów mają częściowo większe szanse na uzyskanie licencji na noszenie broni ze względów zawodowych. Jednakże od niedawna zaostrzono wymagania w tym zakresie. Federalny Sąd Administracyjny w Niemczech wyjaśnił, że w przeciwieństwie do wcześniejszych praktyk, licencje na broń wydawane są tylko na określone zlecenia, a firmy muszą udowodnić, że pistolety są absolutnie niezbędne do ochrony osoby lub budynku (AZ: 6 C 67.14).

Przeszkody w zdobyciu „małego” pozwolenia na broń są zdecydowanie mniejsze

Istnieje zasadnicza różnica między „normalnym” i „małym” pozwoleniem na broń. To drugie uprawnia do posiadania broni emitującej sygnały, środki drażniące lub hałas. Dla większości rodzajów gazu pieprzowego nie jest wymagane żadne pozwolenie, nawet to „małe”.

Aby w Niemczech otrzymać „małe” pozwolenie ba broń, obowiązują takie same warunki jak w przypadku pełnego pozwolenia. Nie trzeba jednak przedłożyć ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej ani zaświadczenia o posiadanej wiedzy fachowej.

Zwłaszcza to drugie stanowi zasadniczą różnicę. Małe pozwolenie na broń jest stosunkowo łatwe do uzyskania, I nie dziwi chyba, że liczba ludzi posiadających „małe” pozwolenie na broń stale rośnie, również teraz. Od końca listopada do końca stycznia 2016 liczba ta wzrosła o ponad 21 tysięcy.

Ograniczenia w kwestii noszenia broni w Niemczech

Nawet, jeśli wszystkie warunki zostaną spełnione, nie oznacza to automatycznie zezwolenia na noszenie ze sobą broni zawsze i wszędzie. Ustawa o broni wyklucza w § 42 jej posiadanie na „publicznych zabawach, festynach ludowych, wydarzeniach sportowych, targach, wystawach, rynkach oraz innych imprezach publicznych”.

Duże ograniczenia w używaniu broni

Oddawanie strzałów z broni jest zabronione mimo posiadania licencji na posiadanie i noszenie broni. Dotyczy to również straszaków w Sylwestra: Na to wymagane jest specjalne pozwolenie.

Nieco inaczej wygląda to w sytuacji obrony koniecznej. Kto działa w obronie własnej, nie działa w sprzeczności z prawem – tak głosi § 32 niemieckiego kodeksu karnego. Zgodnie z nim, obrona konieczna to „działania niezbędne, aby odeprzeć sprzeczny z prawem atak, chroniąc przed nim siebie lub inne osoby”.

W takiej sytuacji oddanie strzału z legalnie posiadanej i noszonej przy sobie broni jest dozwolone.

Posiadanie broni mimo braku pozwolenia: karane przynajmniej grzywną

Kto jednak dopuści się posiadania lub noszenia broni bez stosownego zezwolenia, w najlepszym wypadku musi liczyć się z karami finansowymi – również w sytuacji, kiedy używa tej broni przeciwko samemu sobie. Tak zdecydował sąd rejonowy w Monachium (wyrok z 07.08.2018, AZ: 1116 Ds 117 Js 217523/17).

W tym przypadku mężczyzna posiadał rewolwer bez koniecznego zezwolenia. Zeznał, że znalazł naładowaną broń w kontenerze na śmieci. Razem z przyjacielem usunął ostrą amunicję, w której miejsce umieścił pół patyczka higienicznego. Potem grali razem w rosyjską ruletkę: brali na zmianę rewolwer do ręki, kręcili bębenkiem i udawali, że naciskają na spust. Raz mężczyzna naprawdę nacisnął na spust. Znajdujący się w bębenku patyczek przebił się przez czaszkę do mózgu na głębokość 2 mm.

Skazanemu wszczepiono implant z tytanu. Na pytanie sądu, w jaki sposób dorosły człowiek mógł wpaść na taki pomysł, skazany odpowiedział, że jest od lat uzależniony od narkotyków. Sędzina nałożyła na niego jedynie karę finansową, ponieważ popełniony przez niego czyn zaszkodził przede wszystkim jemu samemu.

Podsumowanie, kto gdzie może nosić którą broń, znajduje się na stronie „Polizeifuerdich” oddziału prewencji policyjnej krajów związkowych i państwa.

Paintball i pistolety na kulki

Zakup i posiadanie broni na kulki lub do paintballu jest dozwolony w Niemczech osobom od 18 lat posiadającym pozwolenie na broń bez dodatkowego zezwolenia, jeśli broń posiada znak „F” w pięciokącie oznaczający maksymalną energię wystrzału o wartości 7,5 dżula.

Pistolety na kulki są traktowane jako zabawki tylko wtedy, gdy energia wystrzału nie przekracza 0,5 J. Nie ma ograniczeń w ich zakupie i posiadaniu. Noszona przy sobie może być jednak tylko wtedy, jeśli nie jest podobna do prawdziwej broni palnej i wyraźnie można rozpoznać, że jest to zabawka.

Gazy drażniące i paralizatory – czy w Niemczech są legalne?

Gazy drażniące można nabyć w Niemczech po ukończeniu 14 roku życia, nie można jednak posiadać ich przy sobie podczas publicznych wydarzeń. Nie ma ograniczeń, również tych dotyczących wieku, w przypadku gazu pieprzowego. Można go jednak używać tylko przeciwko atakom zwierząt.

Paralizatory z państwowym znakiem kontrolnym można nabyć i posiadać po ukończeniu 18 lat, ale zabronione jest noszenie ich ze sobą podczas publicznych wydarzeń

Kusze i kije baseballowe – nie są traktowane w Niemczech jako broń

Kusza to sprzęt sportowy, w związku z czym nie wymaga pozwolenia na broń. Jej użytkowanie jest jednak uregulowane w załączniku 1 ustawy o broni. Zgodnie z nią kusze są „przedmiotami o właściwościach identycznych z bronią palną”, ich kupno i posiadanie jest dozwolone osobom mającym ukończone 18 lat życia. Noszenie ze sobą kuszy jest w Niemczech dozwolone.

W oryginalnej wersji kije baseballowe również należą do sprzętu sportowego. W przypadku wyraźnego ich stosowania jako broń ustalenia te mogą jednak ulec zmianom – wtedy obowiązują regulacje dotyczące broni białej. Bagnety, szpady, szable i miecze można nabyć i posiadać po ukończeniu 18. roku życia, ich noszenie jest jednak zabronione.

Scyzoryki i noże jednoręczne

Zgodnie z niemiecką ustawą o broni, scyzoryk bronią nie jest. Noże użytkowe oraz noże o długości ostrza do 12 cm można nabyć, posiadać i nosić. W przypadku noży sprężynowych otwieranych z boku, z ostrzem o długości do 8,5 cm, kupno i posiadanie jest możliwe po ukończeniu 18 lat. Ich noszenie w miejscach publicznych, na przykład na imprezach sportowych czy w kinie, jest jednak zabronione – poza przypadkiem, gdy nóż niezbędny jest przy wykonywaniu pracy zawodowej.

Jeśli chodzi o noże jednoręczne z możliwością zablokowania ostrza, można je nabyć i posiadać, jeśli nie są stosowane jako broń biała. Można mieć je przy sobie tylko w przypadku użycia ich w pracy zawodowej, sporcie lub jako rekwizyt w teatrze. W przeciwnym razie jest to wykroczenie. Dotyczy to również noży stałym ostrzu dłuższym niż 12 cm.

Dzień Pokuty i Modlitwy w Niemczech (Buß- und Bettag)

Na 11 dni przed pierwszą niedzielą adwentu, ma miejsce Dzień Pokuty i Modlitwy (niem. Buß- und Bettag). Dla ewangelików jest to przede wszystkim dzień zadumy i reorientacji. Przy czym nie chodzi tutaj o pokutę za popełnione grzechy, lecz powrót do Boga poprzez zastanowienie się nad swoją postawą i zachowaniem.

Gdzie Dzień Pokuty i Modlitwy jest w Niemczech wolny od pracy?

Kiedyś Dzień Pokuty i Modlitwy był dniem wolnym od pracy w całych Niemczech. Aktualnie jest on uznawany jako oficjalne święto tylko w jednym landzie. Zgodnie z Ustawą o Świętach landu Saksonia (SächsSFG), Dzień Pokuty i Modlitwy jest świętem, a co za tym idzie dniem wolnym od pracy. W związku z tym wszyscy, którzy mieszkają na terenie Saksonii mają dzisiaj wolne.

W tym dniu nie obowiązuje zakazu ruchu dla samochodów ciężarowych, ponieważ nie jest on świętem w sensie § 30 ustęp 3 niemieckiego kodeksu drogowego.

W pozostałej części Niemiec Dzień Pokuty i Modlitwy jest normalnym dniem roboczym

Na Bawarii istnieje jednak pewien wyjątek: tego dnia nie odbywają się w szkołach zajęcia. W związku z tym dzieci mieszkające na terenie Bawarii nie muszą iść dzisiaj do szkoły, w przeciwieństwie do nauczycieli, którzy mimo wszystko muszą pracować. Tego dnia w większości szkół odbywają się zebrania dla nauczycieli, podczas których dyskutuje się na temat aktualnych zagadnień z zakresu wychowania i kształcenia.

Polska firma budowlana w Niemczech – jak ją założyć? Tutaj znajdziesz najważniejsze informacje!

Niemiecka gospodarka rozwija się w zawrotnym tempie, a wraz z nią sektor budowlany. Apetyt na lokale mieszkaniowe stale rośnie, a popyt przekracza podaż, co czyni branże budowlaną atrakcyjną. Polscy budowlańcy cieszą się w Niemczech dobrą renomą. Dysponując odpowiednim kapitałem i umiejętnościami, warto rozważyć założenie własnej firmy budowlanej w Niemczech. Jeżeli chcecie dowiedzieć się jak to zrobić, to zapraszamy do zapoznania się z poniższym artykułem. Dowiecie się z niego jak zarejestrować firmę budowlaną w Niemczech oraz jakie formalności należy dopełnić przy zakładaniu firmy.

Tytuł mistrzowski i członkostwo w Izbie Rzemieślniczej

Na początku należy rozważyć jakie usługi budowalne będziemy świadczyć. Kolejno należy sprawdzić w „Handwerksordnung” (niem. ustawa o rzemiośle) czy profesja, którą zamierzamy wykonywać wymaga zezwolenia. Jeśli tak, to wtedy jesteśmy zobowiązani do członkostwa w niemieckiej izbie rzemieślniczej, „Handwerkskammer”, w skrócie HWK oraz ubiegać się o otrzymanie karty rzemieślniczej, z niemieckiego „Handwerkskarte”.

Do profesji, które wymagają w Niemczech zezwolenia, należy w sumie 41 zawodów. Należą do nich między innymi dekarze, cieśle, murarze, osoby zajmujących się termoizolacją budynków, kamieniarze, malarze i lakiernicy etc. Listę wszystkich tych zawodów można znaleźć pod podanym linkiem.  

W celu uzyskania wpisu do „Handwerkskammer” i otrzymania karty rzemieślniczej „Handwerkskarte” należy posiadać tytuł mistrzowski, czyli z niemieckiego „Meisterbrief”. Obowiązek dotyczy właściciela firmy. Jeżeli właściciel firmy nie dysponuje tytułem mistrzowskim, wówczas jest zobowiązany do zatrudnienia osoby, która go posiada.

Zgłoszenie i spełnienie powyższych kryteriów umożliwia świadczenie usług budowlanych w Niemczech. „Handwerkskammer” powinna w ciągu miesiąca wydać potwierdzenie. Bycie członkiem w „Handwerkskammer” wiąże się także z obowiązkiem opłacania składek członkowskich. Wysokość składek uzależniona jest od obrotów przedsiębiorstwa.

Bez tytułu mistrzowskiego można prowadzić firmę i wykonywać takie prace, które nie są wyszczególnione w „Handwerkskarte”. Do tych prac należą między innymi wykonywanie wylewek, kładzenie płytek, remonty budynków z użyciem karton-gipsów oraz prace ogrodnicze etc.

Założenie Gewerbe w Niemczech

Firmę można założyć w urzędzie do spraw gospodarczych „Gewerbeamt”. Urząd do spraw gospodarczych znajduje się w każdej gminie. Jeżeli firma budowlana będzie zajmowała się działalnością gdzie wymagany jest tytuł mistrzowski, wówczas należy zdobyć uprzednio wpis z Izby Rzemieślniczej, „Handwerkskammer”. Następnie wraz uzyskanym wpisem należy złożyć wypełniony formularz „Gewerbeanmeldung” w urzędzie do spraw Gospodarczych „Gewerbeamt”.

Jeżeli zaś wykonywane prace są zbliżone do rzemiosła i nie wykazują cech rzemiosła, które wymaga zezwolenia, wówczas nie jest wymagany wpis do Izby Rzemieślniczej, więc można udać się od razu do Gewerbeamt i zarejestrować działalność. Gewerbeamt powiadomi Handwerkskammer, która prześle stosowne dokumenty, które należy wypełnić i przesłać z powrotem aby dopełnić rejestracje.

Ubezpieczenia w firmie budowlanej w Niemczech

Ubezpieczenie zdrowotne – Przedsiębiorca jest zobowiązany do opłacania ubezpieczenia zdrowotnego. Osoby dysponujące pełnym ubezpieczeniem w Polsce, nie zawsze podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu w Niemczech. Zgodnie z przepisami unijnymi, powinniśmy być ubezpieczeni w jednym kraju Unii Europejskiej. Decyzja o zakresie usług budowlanych, świadczonych w ramach Gewerbe, ma również wpływ na późniejsze obowiązki ubezpieczeniowe.

Ubezpieczenie Emerytalne – Jeżeli wykonywana profesja należy do rzemiosła, które wymaga zezwolenia, wówczas przedsiębiorca jest zobowiązany do opłacenia ubezpieczenia emerytalnego. Obowiązek nie dotyczy przedsiębiorców wykonujących pracę zbliżoną do rzemiosła, których profesja nie mieści się w „Handwerksordnung”. Ponadto zwolnieni z opłat są osoby generujące bardzo mały dochód do 450 euro miesięcznie, a także osoby już pobierające świadczenia emerytalne.

Ubezpieczenie Wypadkowe BG-Bau „Berufsgenossenschaft”  – Do członkostwa w  BG-Bau są zobowiązane wszystkie firmy budowlane. Jest to stowarzyszenie jako ustawowe ubezpieczenie wypadkowe w branży budowlanej.

Opłacanie składek w kasie urlopowej SOKA – BAU

Przedsiębiorca prowadzący firmę budowlaną w Niemczech ma obowiązek rejestracji w Kasie SOKA-BAU. Pracodawca ma obowiązek do odprowadzania składek dla pracowników na poczet urlopów pracowniczych. Wysokość składki jest naliczane jako 15,40%  od zarobków brutto pracowników i nie mogą pomniejszać wynagrodzenia pracownika. Przedsiębiorca jest zobowiązany do opłacania składek do 15 dnia miesiąca za każdego pracownika.

Kasa urlopowa SOKA- BAU funkcjonuje w następujący sposób. Pracownik korzysta z płatnego urlopu i pracodawca wypłaca pełne wynagrodzenie pracownikowi. Pracodawca jednak może zażądać zwrotu kosztów urlopu z SOKA-BAU. Co więcej, jeżeli pracownik nie skorzystał z urlopu i przejdzie do nowego pracodawcy, wówczas nowy pracodawca może także uzyskać rekompensatę kosztów urlopu z SOKA-BAU. Ponadto jeżeli pracownik nie wykorzystał przysługującego płatnego urlopu, wówczas może uzyskać ekwiwalent z SOKA-BAU.

Podatki w firmie budowlanej w Niemczech

Każda osoba prowadząca działalność gospodarczą, ma obowiązek ewidencjonowania wszystkich przychodów i rozchodów oraz składania corocznych deklaracji podatkowych w urzędzie skarbowym, niezależnie od tego, czy zostały osiągnięte zyski. W przypadku niezłożenia deklaracji podatkowej, urząd sam oszacuje obroty i zyski, i na tej podstawie obliczy podatek.

Umsatzsteuer to podatek VAT. Większość firm jest zobowiązanych do uiszczenia Umsatzsteuer. Firmy odprowadzające Umsatzsteuer powinny się zarejestrować do VAT. Rejestracja odbywa się sprawnie, można jej dokonać za pomocą e-maila. Rejestrując się do VAT w Niemczech, będziemy musieli dokonywać rozliczeń podatkowych drogą elektroniczną poprzez aplikację ELSTERFormular.

Einkommensteuer to podatek dochodowy od osób fizycznych. Stawka podatku waha się od 14% do 42% lub 45%, w zależności od wielkości dochodu i klasy podatkowej. Ponadto należy opłacić podatek kościelny oraz podatek solidarnościowy. Podatek jest rozliczany raz w roku do 31 lipca lub do końca roku, jeśli korzystamy z usług doradcy podatkowego.

Gewerbesteuer to podatek od działalności gospodarczej, a jego wysokość zależy od gminy i terenu prowadzenia firmy. Po rozliczonym pierwszym roku podatkowym Finanzamt, niemiecki urząd skarbowy, ustala zaliczki na poczet Einkommensteuer oraz na poczet Gewerbesteuer, który należy opłacać kwartalnie.

Bauabzugsteuer to szczególny rodzaj podatku od usług budowlanych. Podatkiem są objęte firmy budowlane, które wykonują prace budowlane na terenie Niemiec. Do tych prac należy naprawa, konserwacja oraz usuwanie obiektów budowlanych. Podatek wynosi 15 % od wartości zleconej usługi budowlanej. Podatek zostaje potrącony przez zleceniodawcę z faktury wystawionej poprzez podwykonawcę czyli zleceniobiorcę. Zleceniodawca ma obowiązek przekazania podatku do Finanzamtu do dziesiątego dnia miesiąca po zakończeniu wykonywania usługi.

Opłacona kwota stanowi zabezpieczenie ewentualnych przyszłych zobowiązań z tytułu podatku dochodowego. Wraz zakończeniem roku podatkowego przedsiębiorca może wnioskować aby podatek Bauabzugsteuer zaliczyć na poczet podatku dochodowego lub uzyskać jego zwrot, jeżeli zobowiązania podatkowe z tytułu podatku są uregulowane. Uzyskanie zwrotu podatkowego nie jest łatwe i może być czasochłonne oraz może wymagać przedłożenia szczegółowej dokumentacji.

Faktura w firmie budowalnej w Niemczech

Na fakturze dla niektórych firm budowlanych powinna znaleźć się adnotacje „Paragraf 13”. „Nach § 13b UStG sind Sie als Leistungsempfänger Schuldner der Umsatzsteuer.“ Adnotacja oznacza, że to odbiorca usługi podlega podatkowi od wartości dodanej. Jeżeli korzystacie z polskiego programu do faktur Comarch ERP XT, istnieje możliwość stworzenia wzoru faktury i dodania adnotacji „Paragraf 13” dla firmy budowlanej.

Program Comarch ERP XT jest przeznaczony dla polskich przedsiębiorców i firm budowlanych w Niemczech. Jest to program w języku polskim umożliwiający wystawienie faktur w języku niemieckim. ERP XT umożliwia wystawienie faktury z użyciem telefonu komórkowego poprzez aplikacje na Androida lub iOS. Program umożliwia natychmiastowe wysłanie faktury drogą mailową do kontrahenta biznesowego lub księgowego.

Z programu można skorzystać bezpłatnie przez okres jednego miesiąca, dlatego warto zarejestrować się i samemu go sprawdzić. Możesz zrobić to klikając w link  www.erpxt.de/faktury-w-jezyku-niemieckim.

Podsumowanie

Branża budowlana w Niemczech jest jednym z wiodących sektorów gospodarki niemieckiej. Dlatego osoba dysponująca odpowiednim doświadczeniem i wiedzą na temat branży budowlanej może odnieść sukces. Niemniej jednak, każdy przedsiębiorca jest zobowiązany do przestrzegania przepisów oraz działania zgodnego z niemieckim prawem. Własna firma to także obowiązek płacenia podatków i rozliczania się z urzędem skarbowym. Dlatego warto sięgnąć po wsparcie zaufanego księgowego oraz sprawdzonych narzędzi takich jak program do faktur i zarządzania firmą Comarch ERP XT. Przedstawione powyżej wskazówki z pewnością ułatwią prowadzenie firmy budowlanej w Niemczech.

* Artykuł przedstawia ogólny proces rejestracji i prowadzenia firmy budowlanej w Niemczech. Poszczególne elementy mogą się różnić ze względu na profile firm budowlanych. Powyższy artykuł jest formą poradnikową, które zawierają ogólne wskazówki na temat prowadzenia firmy budowlanej w Niemczech. Firma Comarch nie występuje w formie doradcy podatkowo-prawnego i nie bierze odpowiedzialności za opublikowane treści.

Czy w Niemczech dzieci można zostawiać same w domu?

Dzieci mają prawo do opieki rodzicielskiej – tak mówi Konwencja ONZ o prawach dziecka. W § 1631 niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB) zdefiniowano obowiązek rodziców do „[. . . . ] opieki, kształcenia i nadzoru nad dzieckiem [. . . . ]”.

Obowiązek nadzoru i opieki rodzicielskiej chroni dziecko przed jakąkolwiek krzywdą, jaką mogłoby wyrządzić sobie lub osobom trzecim. Jednocześnie niemiecki ustawodawca przyznaje dzieciom i młodzieży prawo do samodzielnego rozwoju. Na przykład § 1626 BGB stanowi, że rodzice powinni „brać pod uwagę rosnącą zdolność i zarazem potrzebę niezależnego i odpowiedzialnego działania dziecka w zakresie opieki i wychowania”.

Wychowanie dziecka to między innymi opieka i kontrola

Również z prawnego punktu widzenia wychowanie porusza się więc między opieką i kontrolą z jednej strony, a prawem dziecka do niezależnego rozwoju jego osobowości z drugiej strony. Dlatego też pozostawienie dzieci i młodzieży samym sobie nie jest wyraźnie uregulowane w niemieckim prawie.

Czy w Niemczech dzieci można zostawiać same w domu?

„Nie ma jasnych przepisów prawnych dotyczących tego, czy i na jak długo rodzice mogą zostawiać dzieci same” – mówi prawnik z Monachium, dr Undine Krebs, specjalistka prawa rodzinnego. „Dziecko nie musi być pod stałą opieką rodziców”.

Rodzice nie naruszają zatem obowiązku nadzoru, jeśli nie towarzyszą dziecku w drodze do szkoły lub na plac zabaw lub też zostawiają je samo w domu na pewien okres czasu.

Matki i ojcowie powinni i muszą podejmować te decyzje z rozwagą i przestrzegać pewnych zasad. Przepisy te wywodzą się częściowo z zasad pedagogicznych, a częściowo z praktycznego orzecznictwa niemieckich sądów.

„Im młodsze dziecko, tym rodzice powinni być bardziej ostrożni”

Na przykład w 2009 r. Federalny Sąd Najwyższy w Niemczech (BGH) wydał orzeczenie: Im młodsze i bardziej nierozsądne jest dziecko, tym rodzice powinni je bardziej nadzorować (sygnatura akt: VI ZR 51/08).

„Matki i ojcowie nie mogą zostawić dziecka w wieku do trzech lat samego” – mówi ekspert ds. prawa rodzinnego, dr Undine Krebs. „Dziecko w wieku czterech lat może pozostać samo przez około dziesięć minut, przy czym rodzice nie powinni się od niego całkowicie oddalić”.

Dzieci uczęszczające do szkół podstawowych mogą radzić sobie bez matki lub ojca przez nieco dłuższy okres czasu. Starsze dzieci mogą nawet zostać same w domu na noc, jeśli posiadają odpowiednie zaufanie rodziców. Nie ma natomiast ograniczeń dotyczących pozostawiania dzieci samych, jeśli mają 14 lat i więcje.

Pozostawianie dzieci samych w domu: Na co powinni zwrócić uwagę rodzicie w Niemczech?

Rodzice powinni być jednak świadomi pewnych rzeczy przed opuszczeniem mieszkania i pozostawieniem dziecka samego. Przede wszytkim matki i ojcowie powinni powiedzieć swojemu dziecku, aby nie otwierało drzwi, gdy ktoś do nich zadzwoni. Rodzice powinni również powiedzieć dziecku, kiedy wrócą do domu i jak można się z nim skontaktować telefonicznie. Rodzice powinni absolutnie wykluczyć wszelkie źródła zagrożenia.

Pozostawiając dzieci same, rodzice powinni brać pod uwagę nie tylko wiek dziecka, ale także jego dojrzałość i osobowość.

Rodzice powinni również rozważyć „przewidywalność” szkodliwych zachowań. Dziecko, które często rozbija rzeczy i robi „bzdury”, nie powinno pozostawać bez opieki rodziców.

Czy dozwolone jest pozostawienie dziecka samego w domu ze starszym bratem lub siostrą?

Niektórzy rodzice zastanawiają się, czy mogą ewentualnie zostawić młodsze dziecko pod opieką starszego rodzeństwa. „Jeśli różnica wieku dzieci jest bardzo duża, to nie ma problemu” – mówi prawnik dr Krebs. „W przypadku dzieci w podobnym wieku należy zachować ostrożność – zwłaszcza jeśli mają tendencję do sprawiania klopotów”.

Czy w Niemczech każdemu pracownikowi przysługuje taki sam wymiar urlopu?

Istnieje pewna minimalna ilość dni urlopu, przysługująca każdemu pracownikowi w Niemczech, o czym przeczytacie w naszym obszernym poradniku tutaj. Jednak, jeśli Wasz kolega bierze więcej dni wolnych niż cała reszta w firmie, to słusznie nasuwa się pytanie: jak to jest możliwe?

W Niemczech można wnioskować o większy wymiar urlopu niż minimalny

20, 27 czy 30 dni urlopu? Czy wszyscy pracujący w jednej firmie mogą skorzystać z takiego samego wymiaru urlopu? Peter Meyer, prawnik z Berlina, specjalizujący się w prawie pracy tłumaczy: „Zasadniczo ilość wolnych dni powyżej obowiązującego minimum to sprawa indywidualna każdego pracownika. Jeśli np. dana osoba pracowała w firmie, gdzie miała do dyspozycji 30 dni urlopu, to zmieniając pracę, może zażądać od nowego pracodawcy również takiej ilości dni urlopowych, a on może wyrazić na to zgodę.” Dotyczy to także miejsc pracy, gdzie przyjęte jest standardowo 25 dni urlopu. Szczególnie specjaliści, którzy są bardzo pożądani na rynku pracy, mają tu duże możliwości negocjacji.

Jeśli natomiast w firmie istnieje rada zakładowa, próbuje ona wyrównać wszelkie dysproporcje, jeśli chodzi o wymiar urlopu, w ramach swojego prawa do współdecydowania w kwestiach urlopowych.

Uwaga na dyskryminację ze względu na wiek

Inaczej sytuacja się przedstawia w firmach, w których zastosowanie mają układy zbiorowe. Peter Meyer wyjaśnia: „Układy zbiorowe zazwyczaj przewidują dla wszystkich grup pracowników taki sam wymiar urlopu. Raczej nie ma zróżnicowanej ilości dni wolnych ze względu na to, w jakiej grupie zarobkowej znajduje się dana osoba.”

W niektórych firmach funkcjonuje też taka zasada, że osobom, które mają już długi staż pracy, przysługuje też większa liczba dni urlopowych. Ale jak dodaje specjalista, działający w ramach Wspólnoty ds. Prawa Pracy Niemieckiego Stowarzyszenia Prawników (DAV): „Jest to dość kontrowersyjne, ponieważ takie przepisy można interpretować jako dyskryminujące ze względu na wiek.”

Taka sytuacja może mieć miejsce w szczególności wtedy, gdy ilość dni urlopu zwiększa się co 2-3 lata pracy w firmie. Dlatego takie regulacje, które jeszcze dziesięć lat temu były dość mocno rozpowszechnione, nawet w układach zbiorowych, teraz spotyka się bardzo rzadko.

Urlop należy wykorzystać w bieżącym roku kalendarzowym

Należy przyjąć, że w Niemczech obowiązuje następująca zasada: pracownicy przy założeniu 6-dniowego tygodnia pracy mają prawo do minimum 24 dni urlopu rocznie. W przypadku 5-dniowego tygodnia pracy jest to minimum 20 dni. Zgodnie z prawem, urlop musi być wykorzystany w bieżącym roku kalendarzowym. Przeniesienie niewykorzystanych dni urlopowych na przyszły rok stanowi wyjątek i należy o to wnioskować u pracodawcy.