Meldunek w Niemczech, a wymeldowanie w Polsce

Crockett
-
30
Meldunek w Niemczech, a wymeldowanie w Polsce

Zwróciłem uwagę, że większość z nas, zamiast szukać informacji na stronie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA), bądź Ministerstwa Cyfryzacji (MC), zwłaszcza, że są to urzędy stworzone dla nas i takich właśnie spraw, preferują zadawać pytania na grupach i forach, co często prowadzi do szerzenia dezinformacji i powielania nieprawdy przez wszystko wiedzących „znawców życia”.

Mało osób opiera swoją wiedzę na podstawie istniejącego prawa. W komentarzach i odpowiedziach piszemy głównie o swoich własnych domysłach dorabiając do nich ideologie. Wszystko to bez pokory do panujących przepisów, czy chociażby śledzenia najważniejszych zmian w dzienniku ustaw.

Obowiązek wymeldowania to „martwy” lecz istniejący przepis!

Każda osoba chcąca wyjechać za granicę na dłużej niż 6 miesięcy, bądź planująca na stałe wyprowadzić się z Polski ma obowiązek wymeldowania się w urzędzie gminy, na której terenie mieszka, bądź przez portal ePUAP.

Ostatnia nowelizacja ustawy o ewidencji ludności pochodzi z dnia 24 września 2010 roku i w artykule 36 orzeka;

  1. Obywatel polski, który wyjeżdża z kraju z zamiarem stałego pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany zgłosić swój wyjazd. Zgłoszenie wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej skutkuje wymeldowaniem z miejsca pobytu stałego i czasowego.
  2. Obywatel polski, który wyjeżdża poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, bez zamiaru stałego pobytu, na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jest obowiązany zgłosić swój wyjazd oraz powrót.
  3. Zgłoszeń, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się najpóźniej w dniu opuszczenia miejsca pobytu stałego albo czasowego:
    a) w formie pisemnej w organie gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport, albo
    b) w formie dokumentu elektronicznego na formularzu umożliwiającym wprowadzenie danych do systemu teleinformatycznego organu gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, pod warunkiem otrzymania przez osobę urzędowego poświadczenia odbioru.

Tutaj cała wersja ustawy

Wymeldowanie się z Polski potrafi ułatwić wiele spraw. Dopóki tego nie zrobimy, to na papierze dla wszystkich urzędów, ciągle tam mieszkamy. Niesie to ze sobą konsekwencję których często nie jesteśmy świadomi.

Dość skrajny lecz (mój) z życia wzięty przykład

Ponieważ dla Polskiej administracji ciągle tam mieszkamy, na nasz adres dostaniemy wezwanie stawienia się na posterunek policji, do sądu lub do prokuratury w roli świadka. Mimo iż sama sprawa, która bezpośrednio nas nie dotyczy może okazać się błahostką, to jednak niestawienie się na przesłuchanie, narobić może nam niepotrzebnych problemów. Zgodnie z § 1 artykułu 177 kodeksu postępowania karnego, „każda osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania w miejscu i czasie oznaczonym w wezwaniu”.

Jeżeli nie stawimy się na wezwanie, w zależności od charakteru sprawy i urzędu który je wydał, grozi nam pieniężna kara porządkowa w wysokości do 3000 złotych.

Art. 285. § 1. kodeksu postępowania karnego; „Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez należytego usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę pieniężną w wysokości do 3000 złotych”.

Jeśli od stawienia będziemy się dalej uporczywie uchylać, to również w zależności od sprawy, przez sąd może zostać wydane postanowienie o przymusowym doprowadzeniu nas w celu wykonania czynności procesowej, aresztowaniu.

Czyniąc długą historię krótką

Taka hipotetyczna sprawa nie wydarzy się, gdyż po wymeldowaniu oficjalnie nie będziemy tam mieszkali. Nikt nas nie znajdzie bez skrzynki pocztowej, pomijając już fakt że większość wezwań, dostarczana jest za potwierdzeniem odbioru. Dopiero przy poważnych sprawach i przy współpracy administracyjnej dwóch krajów, możemy składać wyjaśnienia w Konsulacie RP na terenie Niemiec. Idąc jeszcze dalej, tylko w ekstremalnych przypadkach popełnionych przez nas przestępstw na terytorium Polski, zostanie wysłany za nami list gończy i w mocy prawa zostaniemy poszukiwani nie tylko na terytorium Rzeczypospolitej, lecz również Niemiec, aby w efekcie trafić przed wymiar sprawiedliwości. Reasumując, wymeldowanie się, broni nas przed konsekwencjami niewymeldowania! 

Ciekawostka:
Główny Urząd Statystyczny, na podstawie informacji z gmin o ilości wymeldowań, podaje ilość osób która wyemigrowała za granicę. Nie trzeba używać wyobraźni, aby stwierdzić, że wszystkie oficjalnie statystyki podawane w Polsce są mocno zaniżone. Ile osób mieszkając od x lat poza granicami Polski ciągle ma tam meldunek?

Zawody w służbie zdrowia w Niemczech – możliwości, wymagania, zarobki!

Admin
-
4
Zawody w służbie zdrowia w Niemczech – możliwości, wymagania, zarobki!

Szukacie pracy w Niemczech? Może zdobyliście nawet zawód w Polsce, ale nie ma na niego zapotrzebowania w regionie, w którym mieszkacie? Myślicie o przekwalifikowaniu się i zmianie zawodu? Jeżeli tak, to zapraszamy was serdecznie do zapoznania się z naszym artykułem na temat zawodów w branży leczniczo zdrowotnej, do której zaliczają się między innymi zawody medyczne, terapeutyczne i pielęgniarskie. Osoby, które zdecydowały się na podjęcie kształcenia zawodowego (Ausbildung), doskonalenia zawodowego (Fortbildung) lub na dokształcanie się w jednym z tych zawodów (Weiterbildung), mogą być pewne, że wybrały one zawody z przyszłością.

Kategorie zawodów w branży zdrowotnej i leczniczej w Niemczech

Do kategorii zawodów związanych z szerokim pojęciem zdrowia, leczenia, rehabilitacji, odżywiania i poradnictwa należą następujące grupy:

  1. Zawody medyczne i pielęgniarskie – Medizinische Berufe und Berufe in der Pflege, przykładowe zawody to lekarz, lekarz-specjalista, pielęgniarz/pielęgniarka ogólna (czyli Pflegefachmann, nowe określenie zawodu Krankenpfleger i Altenpfleger obowiązujące od 1 stycznia 2020), pielęgniarz-opiekun osób starszych (określenie do 31 grudnia 2019), położna/położnik, farmaceuta, aptekarz, psychiatra.
  2. Zawody o profilu terapeutycznym (nielekarskie) – Berufe in der Therapie (nichtärztlich), przykładowe zawody to ergoterapeuta, osoba lecząca metodami niekonwencjonalnymi lub z zakresu medycyny naturalnej (Heilpraktiker), terapeuta artystyczny (Kunstherapeut), kąpielowa/kąpielowy o profilu medycznym (medizinischer Bademeister/in), fizjoterapeuta, podolog, pedikiurzysta/pedikiurzystka medyczna (medizinischer Fußpfleger/in).
  3. Zawody związanie z żywieniem – Berufe in der Ernährung, przykładowo dietetyk (Diätassistent), doradca żywieniowy (Ernährungsberater), kucharz.
  4. Zawody w obszarze techniki medyczno-rehabilitacyjnej – Berufe in der Medizin- und Rehatechnik, czyli zawody protetyk, optyk, technik dentystyczny, technik ortopedyczny.
  5. Zawody związane z ratownictwem – Berufe im Rettungsdienst, czyli Rettungsassistent (ratownik medyczny), sanitariusz ratunkowy (Rettungssanitäter), sanitariusz (Notfallsanitäter), instruktor pierwszej pomocy (Erste-Hilfe-Ausbilder).
  6. Zawody o profilu psychologicznym – Berufe mit Psychologie, czyli psycholog, psychiatra, psychoterapeuci o różnych specjalnościach (kliniczny, młodzieżowy, dziecięcy, w więziennictwie), psychoanalityk.
  7. Zawody związane ze sportem i aktywnością fizyczną – Berufe rund um Sport und Bewegung, czyli różnego rodzaju terapeuci ruchowi, nauczyciele jogi, instruktorzy zajęć sportowych, wykwalifikowani kąpielowi o specjalności medycznej i wodoleczniczej (medizinischer Bademeister).

Uznanie wykształcenia w zawodach leczniczo-zdrowotnych w Niemczech

W ramach równego dostępu do rynku pracy w Unii Europejskiej uzyskane kwalifikacje i zdobyte wykształcenie zawodowe w większości przypadków uznawane są automatycznie. Niestety, nie dotyczy to branży zdrowotno-leczniczej. gdyż tutaj obowiązują specjalne procedury oficjalnego uznania kwalifikacji zawodowych oraz konieczność spełnienia dodatkowych wymogów.

Większość zawodów medycznych i pielęgniarskich (zarówno tych akademickich, jak i nieakademickich, zdobywanych w ramach nauki zawodu) wymaga oficjalnego uznania kwalifikacji.

Zawody akademickie wymagające uznania i zezwolenia na prowadzenie tytułu zawodowego to lekarz, stomatolog, farmaceuta, psycholog-psychoterapeuta i psychiatra.

Szczególne w przypadku zawodów lekarskich (lekarz ogólny, lekarz specjalista, lekarz stomatolog, psychiatra) w dalszym ciągu obowiązują rygorystyczne przepisy i wymagana jest aprobacja, czyli oficjalne zezwolenie na wykonywanie zawodu i używanie tytułu lekarza medycyny ogólnej lub specjalistycznej.

Konkretne wymogi dotyczące tzw. Gleichwertigkeitsprüfung, czyli uznania równoważności wykształcenia są zależne od landu i okręgu administracyjnego zamieszkania, a decyzja podejmowana indywidualnie. Lekarze, którzy ukończyli studia w kraju Unii Europejskiej, mogą otrzymać niemiecką aprobację na wykonywanie zawodu. Wymagane dokumenty są również zależne od landu/okręgu administracyjnego, w którym zamierzacie podjąć pracę jako lekarz.

Lista nieakademickich zawodów leczniczych wymagających procedury uznania równoważności wykształcenia w landzie Nordrhein-Westfalen (w nawiasach tłumaczenie lub polski odpowiednik zawodu, o ile taki istnieje):

  • Gesundheits- und Krankenpfleger/in (pielęgniarstwo ogólne osób dorosłych),
  • Gesundheits- und Kinderkrankenpfleger/in (pielęgniarstwo pediatryczne),
  • Gesundheits- und Krankenpflegeassistent/in (asystent pielęgniarski),
  • Fachweiterbildungen zur Intensivpflege, OP/Anästhesie, etc. (pielęgniarstwo specjalistyczne),
  • Hebamme / Entbindungspfleger (położnictwo),
  • Physiotherapeut/in (fizjoterapia),
  • Ergotherapeut/in (ergoterapia),
  • Logopäde/in (logopedia),
  • Diätassistent/in (asystent dietetyczny
  • Masseur/in und medizinische/r Bademeister/in (masażysta i kąpielowy o specjalności medycznej/wodoleczniczej),
  • Medizinisch–technische/r Laborassistent/in (medyczno-techniczny laborant),
  • Medizinisch–technische/r Radiologieassistent/in (medyczno-techniczny asystent radiologiczny),
  • Medizinisch–technische/r Assistent/in für Funktionsdiagnostik (medyczno-techniczy asystent diagnostyki czynnościowej),
  • Orthoptist/in (ortoptysta),
  • Pharmazeutisch-technische/r Assistent/in (farmaceutyczno-techniczny asystent),
  • Podologe/in /(podolog),
  • Rettungsassistent/in (ratownik medyczny),
  • Altenpflege, Altenpflegehilfe und Familienpflege (pielęgniarstwo i opieka nad osobami starszymi, pielęgniarstwo rodzinne).

Uwaga: W Niemczech pielęgniarstwo i ratownictwo medyczne nie są zawodami akademickimi!

Wymagania zawodowe: umiejętności miękkie

Zawody związane z branżą zdrowotną i leczniczą nie należą do łatwych. Osoby zamierzające podjąć naukę zawodu w tej branży muszą także wziąć pod uwagę, że od ich postępowania, zdolności obserwacyjnych, szybkości reakcji oraz dokładności zależy zdrowie i życie ludzkie. Ponieważ praca w tym zawodach związana jest z ciągłym kontaktem (także fizycznym) z osobami chorymi z różnych kręgów kulturowych, w różnym wieku i o różnym wykształceniu, stopniu sprawności fizycznej, a także niepełnosprawnymi intelektualnie, znajdującymi się pod wpływem leków, przed operacjami lub zabiegami, wymaga to osób w nich zatrudnionych wytrzymałości psychicznej, stabilnego charakteru i wysokiej odporności na stres. W związku z tym nie nadają się one dla osób mających problemy z bezpośrednim kontaktem z ludźmi, chorobliwie nieśmiałymi lub nielubiących fizycznego kontaktu.

Każda z tych grup zawodów ma także swoiste wymagania związane z ich specyfiką. Zawody te wymagają zdolności manualnych, doskonałej zdolności wyrażania się w słowie i piśmie, talentu organizacyjnego, zdolności do przedmiotów ścisłych, ekonomicznych oraz przedsiębiorczości.

Zawody medyczne i pielęgnacyjne w Niemczech

Do tej grupy zawodów należą lekarze i lekarze-specjaliści, MTA, czyli asystenci medyczno-techniczni, PTA, czyli asystenci farmaceutyczno-techniczni, farmaceuci i aptekarze, podolodzy, położne, higienistki dentystyczne, dokumentaliści medyczni, pielęgniarze ogólni i specjalistyczni, laboranci, instrumentariusze (operationstechnische Assistenten/Angestellte). Do głównych zadań należy przeprowadzanie badań medycznych, leczenie dolegliwości, opieka medyczna nad osobą chorą, pielęgnacja, poradnictwo medyczne oraz zadania organizacyjne w opiece zdrowotnej.

Wynagrodzenie zależy od rodzaju zawodu, pozycji zawodowej, zbiorowego układu pracy w placówce, wieku, miejsca zamieszkania oraz stażu zawodowego.

Na przykład lekarz-stażysta (Assistenzarzt) może liczyć na wynagrodzenie między 55.000 a 85.000, lekarz-specjalista (Facharzt) zarabia od 70.000 od 95.000 euro, a ordynator (Oberarzt) między 100.000 a 160.000 euro brutto rocznie.

Przedstawiciele zawodów pielęgniarskich (Krankenschwester/Krankenpfleger) niestety nie mogą liczyć na podobne zarobki. W zależności od landu i rodzaju placówki (państwowa, prywatna lub kościelna) różnica w wynagrodzeniu podstawowym może wynosić nawet 1000 euro brutto miesięcznie.

Wynagrodzenie w placówki wg źródła finansowania (Trägerschaft)Widełki przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego (brutto)
OdDo
Placówki państwowe2800 euro3600 euro
Placówki kościelne2800 euro3800 euro
Placówki prywatne1800 euro2200 euro

Aprobacja lekarska w Niemczech

Jak wspomniano wyżej, aby móc wykonywać zawód lekarza, niezbędna jest aprobacja lub pozwolenie na wykonywanie zawodu lekarza i to bez względu na to, kto i gdzie ukończył studia medyczne. Uzyskanie ich jest konieczne dla wszystkich – zarówno dla lekarza niemieckiego, który ukończył studia w Niemczech, jak i dla lekarza polskiego, który ukończył studia w Polsce. Różnica polega na przebiegu procedury aprobacyjnej i czasu oczekiwania na jej wynik. W przypadku absolwentów niemieckich uczelni medycznych procedura ta trwa szybciej.

Uwaga: Na podstawie informacji Niemieckiej Izby Lekarskiej istnieje różnica między aprobacją lekarską oraz pozwoleniem na wykonywanie zawodu lekarza. Raz uzyskana aprobacja lekarska jest bezterminowa i ważna na terenie całych Niemiec. Pozwolenie na wykonywanie zawodu lekarza jest ograniczone zarówno czasowo, jak i miejscowo (na przykład do jednego landu, okręgu administracyjnego, a czasem nawet do jednej, konkretnej placówki zdrowotnej). W przypadku pytań lub wątpliwości prosimy o zwrócenie się do Niemieckiej Izby Lekarskiej.

W celu uzyskania aprobacji lekarskiej należy przedłożyć następujące dokumenty:

  • Wniosek o udzielenie aprobacji (formularz online specyficzny dla danego landu/okręgu administracyjnego),
  • Życiorys w formie tabelarycznej,
  • Przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego i uwierzytelniona kopia świadectwa ukończenia studiów włącznie z przebiegiem studiów,
  • Przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego i uwierzytelniona kopia dowodu osobistego,
  • Przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego i uwierzytelniona kopia aktu urodzenia,
  • Przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego i uwierzytelniona kopia lekarskiego zaświadczenia o zdolności do wykonywania zawodu lekarza lub jego niemiecki odpowiednik,
  • Przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego i uwierzytelniona kopia aktu ślubu (o ile osoba składająca wniosek o aprobację jest żonata/zamężna),
  • Własnoręczne oświadczenie o niekaralności w kraju pochodzenia,
  • Zaświadczenie o niekaralności w Niemczech (amtliches Führungszeugnis Belegart O „Inland”),
  • Potwierdzenie znajomości języka niemieckiego w formie zdanego egzaminu językowego (certyfikat językowy),
  • Dodatkowe dokumenty, które mogą zostać zażądane w ramach procesu aprobacji,
  • Potwierdzenie uiszczenia opłat manipulacyjnych.

Zawody o profilu terapeutycznym (nielekarskie) w Niemczech

Do obszaru terapii nielekarskiej należą wszystkie zawody zajmujące się opieką i terapią osób zdrowych i chorych za pomocą nielekarskich metod leczniczych i terapeutycznych mających na celu polepszenie ich stanu zdrowia lub samopoczucia oraz poprawienia zdolności motoryczno-funkcyjnych organizmu człowieka za pomocą terapii oddechowej, odprężającej i ruchowej. Do tej grupy zaliczają się też osoby prowadzące terapię za pomocą niekonwencjonalnych metod leczenia oraz metod medycyny naturalnej.

Przykładowymi zawodami są Heilpraktiker (osoba lecząca metodami niekonwencjonalnymi), Naturheilpraktiker (osoba lecząca metodami medycyny naturalnej), logopedzi i terapeuci mowy, terapeuci ruchowi, taneczni, konni, wodni, muzyczni, itd.

Przedstawiciele tych zawodów pracują albo w placówkach terapeutycznych albo prowadzą własną działalność gospodarczą. Wynagrodzenie za godzinę pracy zależy od stażu pracy, doświadczenia zawodowego oraz od tego, czy dana osoba pracuje na własny rachunek czy też jest zatrudniona w gabinecie terapeutycznym lub placówce sanatoryjnej. Wynagrodzenie (honorarium) za godzinę terapii może wynieść od 40 do 70 euro brutto.

Zawody związane z żywieniem w Niemczech

Osoby wykonujące te zawody zajmują się przygotowywaniem potraw, sporządzaniem planów dietetycznych, żywieniowych, diet odchudzających i zdrowotnych oraz udzielają porad w zakresie zdrowego żywienia. Niektóre zawody z tej grupy, takie jak dietetyk, wymagają oficjalnego uznania, a z kolei inne (kucharz, pomocnik kuchenny, doradca żywieniowy) mogą być wykonywane w każdym landzie.

Szczególnie polecany dla osób interesujących się dietetyką jest zawód doradcy żywieniowego. W przeciwieństwie do reglamentowanego zawodu dietetyka zawód doradcy żywieniowego nie jest zawodem chronionym (kein geschützter Beruf). Aby zostać uznanym za wykwalifikowanego doradcę żywieniowego przez kasy chorych, wystarczy zdobyć jeden z czterech certyfikatów zawodowych wydawanych przez zrzeszenie zawodowe:

  • Certyfikat Ernährungsberater/DGE (Deutschen Gesellschaft für Ernährung e. V.),
  • Certyfikat doskonalenia zawodowego wydawany przez Verband der Diätassistenten – Deutscher Bundesverband e. V. (VDD).
  • Certyfikat Ernährungsberater/in VDOE wydawany przez Berufsverbands Oecotrophologie e.V. (VDOE).
  • Certyfikat Qualifizierte(r) Diät- und Ernährungsberater(in) VFED wydawany przez Verband für Ernährung Diätetik e. V. (VFED).

Zawody w obszarze techniki medyczno-rehabilitacyjnej w Niemczech

Do głównych zadań przedstawicieli tej grupy zawodowej należy projektowanie, sporządzanie, dopasowywanie i sprzedaż sprzętu medycznego, wszelkiego rodzaju protez ortopedycznych, obuwniczych, dentystycznych, kostnych, protez, aparatów i urządzeń pomocniczych dla osób niedosłyszących, głuchych, niedowidzących i niewidomych.

Szczególnie popularny jest zawód technika dentystycznego (Dentaltechniker, Zahntechniker). Widełki zarobków wynoszą od 1500 euro brutto dla początkującego technika dentystycznego do 2200 euro brutto dla osoby z minimum pięcioletnim stażem zawodowym.

Zawody związane z ratownictwem w Niemczech

Zawody ratownictwa medycznego należą do jednych na najbardziej wyczerpujących zawodów – zarówno pod względem psychicznym, jak i fizycznym. Do zadań ratowników medycznych należy udzielanie pierwszej pomocy rannym, chorym i poszkodowanym, koordynacja interwencji i akcji ratunkowych, transport i przewóz osób chorych, obrona czynna oraz kształcenie w zakresie pierwszej pomocy.

Do tej grupy należą następujące zawody: Rettungsassistent (zawód reglamentowany, ratownik medyczny, w krajach angielskojęzycznych określany jako EMT, czyli Emergency Medical Technician, zawód ten wymaga oficjalnego uznania kwalifikacji), Notfallsanitäter (zawód reglamentowany, sanitariusz), Rettungssanitäter (sanitariusz ratunkowy, nie ma polskiego odpowiednika), Rettungshelfer (pomocnika ratownika medycznego, nie ma polskiego odpowiednika) oraz instruktora pierwszej pomocy (Erste-Hilfe-Ausbilder). W Niemczech istnieje też zawód inżyniera o specjalności ratownictwo/ratownictwo cywilne.

Zarobki w tej grupie kształtują się w zależności od kwalifikacji. Początkujący ratownik medyczny (Rettungsassistent) otrzymuje 27.960 euro brutto rocznie. Doświadczony ratownik może zarobić w Niemieckim Czerwonym Krzyżu nawet 3600 euro brutto miesięcznie. Z kolei Notfallsantitäter może liczyć na zarobki od 2100 do 2900 euro brutto miesięcznie. Rettungshelfer należy do grupy mniej opłacalnych zawodów, osoby w nim pracujące mogą liczyć na miesięczne zarobki w wysokości od 1400 do 1800 euro miesięcznie brutto, co wynosi rocznie do 16.800 to 21.600 euro brutto.

Zdobycie kwalifikacji jako instruktor pierwszej pomocy nie jest skomplikowane. Wykształcenie w kierunku medycznym lub pielęgniarskim jest oczywiście pomocne. Wstępnie wymagana jest znajomości pierwszej pomocy, zatem na początku trzeba samemu ukończyć kurs pierwszej pomocy i zdobyć tak zwany „Erste Hilfe Schein” na dwudniowym kursie o łącznej ilości 16 godzin lekcyjnych. Formalne zdobycie zawodu instruktora pierwszej pomocy według regulacji DGUV 304-001 odbywa się w dwóch etapach. Na pierwszym etapie konieczne jest ukończenie kursu sanitariusza w wymiarze 48 godzin lekcyjnych, po którym następuje część pedagogiczna trwająca 55 godzin lekcyjnych.

Jako instruktor pierwszej pomocy możecie znaleźć zatrudnienie w szkołach lub instytutach edukacyjnych (Bildungswerk) kształcących przyszłych sanitariuszy, pielęgniarzy, opiekunów osób starszych, pracowników przedszkoli, domów opieki, zakładów opiekuńczych i innych placówek. Dodatkowo istnieje też możliwość rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej i udzielania kursów pierwszej pomocy (Erste-Hilfe-Lehrgänge) dla kandydatów na prawo jazdy oraz prowadzenia szkoleń pierwszej pomocy dla młodzieży i osób dorosłych. Warto wiedzieć, że każdy zakład pracy na obowiązek regularnego przeprowadzania szkoleń w zakresie pierwszej pomocy dla swoich pracowników (szkolenia w zakresie. „Betrieblicher Ersthelfer”), co otwiera dodatkowe możliwości zawodowe.

Zawody psychologiczne i psychoterapeutyczne w Niemczech

Zawody związane z psychologią i psychoterapią – podobnie jak zawody lekarskie, pielęgniarskie i farmaceutyczne –wymagają aprobacji oraz spełnienia dodatkowych wymogów kwalifikacyjnych regulowanych ustawowo. Aczkolwiek zawód psychologa nie jest zawodem reglamentowanym, to używanie określenia zawodowego „psycholog” jest reglamentowane. Na mocy wyroku Trybunału Federalnego BGH 1985 AZ: I ZR 147/83 tytułu psychologa może używać jedynie osoba, która ukończyła studia II stopnia na kierunku psychologii („darf sich nur Psychologe/Psychologin nennen, wer einen Master/ein Diplom in Psychologie hat”). Dyplomy z innych krajów Unii Europejskiej są oczywiście ważne pod warunkiem ich uznania i ewentualnego wyrównania różnic programowych.

Zarobki psychologów kształtują się w zależności od tego, czy prowadzą oni własną działalność gospodarczą czy też pracują na umowę o pracę. Początkujący psycholog może zarobić ok 2000 euro brutto miesięcznie. Maksymalne wynagrodzenie psychologa może wynieść nawet 7000 euro brutto miesięcznie.

Bycie psychologiem nie oznacza automatycznie, że może on pracować jako terapeuta. Zawód terapeuty psychologicznego jest ściśle regulowany ustawowo i wymaga – podobnie jak zawód lekarza i lekarza-psychiatry – uzyskania aprobacji.

W celu uzyskania zgody na otworzenie gabinetu terapeutycznego, czyli „Praxis”, należy złożyć oficjalny wniosek o uznanie kwalifikacji zawodowych. Wymagane dokumenty są zależne od landu/okręgu administracyjnego, w którym zamierzacie pracować jako terapeuta. Biorąc pod uwagę, że wynagrodzenie psychologa-terapeuty 10-letnim stażem może wynieść od 3500 do 4900 euro brutto, studia i wnioskowanie o uznanie kwalifikacji jest z całą pewnością opłacalne.

Zawody związane ze sportem i aktywnością fizyczną

Zawody ruchowo-sportowe mają tylko częściowo bezpośredni związek z leczeniem. Do głównych zadań osób zajmujących się tymi zawodami należy prowadzenie treningów sportowych i zajęć gimnastycznych w różnych dyscyplinach sportowych, organizacja i przeprowadzanie zawodów, imprez i eventów związanych ze sportem. Niektórzy przedstawiciele tych zawodów zdobywają dodatkowo uprawnienia w zawodzie terapeuty (fizjo- lub ergoterapeuci) i pracują w placówkach medycznych lub w gabinetach terapeutycznych.

Do tej grupy należą przykładowo nauczyciele jogi, tańca, eurytmii, instruktorzy różnych dyscyplin sportowych, aerobiku, fitnessu, gimnastyki czy też kulturystyki.

W większości przypadków osoby wykonujące te zawody prowadzą własną działalność gospodarczą. Zarobki instruktora fitnessu za godzinę wynoszą od 10 do 20 euro brutto, instruktora prowadzącego zajęcia grupowe od 20 do 40 euro brutto, trenera-specjalisty od 50 do 100 euro brutto., a trenera personalnego od 50 do 120 euro brutto. W przypadku zatrudnienia na umowę o prace w pełnym wymiarze godzin średnie zarobki wynoszę 1900 euro brutto i wahają się od 1300 do 3020 euro miesięcznie.

Wymagania językowe w zawodach związanych z branżą zdrowotną i leczniczą

Wymagania językowe w zawodach tej branży są bardzo wysokie. Aby móc ubiegać się o aprobację lekarską lub psychoterapeutyczną należy udowodnić znajomość języka niemieckiego na poziomie B2 lub nawet wyższym. W przypadku braku kwalifikacji językowej aprobacja może zostać wstrzymana aż do momentu uzyskania przez kandydata wymaganego poziomu znajomości języka. W niektórych okręgach administracyjnych podania o aprobację nie są przyjmowane, jeżeli kandydat nie przedstawi wymaganego certyfikatu.

W przypadku zawodów pielęgniarskich w zależności od landu wymagany jest poziom B1 lub B2.

W celu udowodnienia poziomu znajomości języka konieczne jest przedłożenie oficjalnego certyfikatu językowego (np. od Instytutu Goethego) o zdanym egzaminie. Samo zaświadczenie o odbytym kursie językowym na poziomie B1/B2 nie jest w tym przypadku wystarczające.

Jeżeli chodzi o wysokie wymagania językowe w branży zdrowotno-leczniczej, to wynika to ze szczególnej odpowiedzialności spoczywającej na osobach wykonujących te zawody. W końcu od tego, czy lekarz, pielęgniarka, położna, aptekarz, psychoterapeuta, kucharz, dietetyk lub ratownik medyczny zrozumieją swoich kolegów w pracy, przełożonych, i pacjentów, zależy życie oraz zdrowie.

Czy można w Niemczech wyjść z restauracji nie płacąc rachunku?

Admin
-
0
Czy można w Niemczech wyjść z restauracji nie płacąc rachunku?

Pewnie nie raz już się nad tym zastanawialiście – czy można wyjść z restauracji bez zapłacenia rachunku? Albo może nawet sami byliście kiedyś w takiej sytuacji? Załóżmy, że nie doczekaliście się na rachunek i w związku z tym opuściliście lokal, nie płacąc. Czy wolno Wam było tak postąpić? Specjalnie dla Was dowiedzieliśmy się jak to wygląda w Niemczech.

Czy w Niemczech można wyjść z restauracji nie płacąc rachunku?

Jeśli klient zamawia coś w restauracji, powstaje z prawnego punktu widzenia tzw. „Bewirtungsvertrag”, czyli umowa związana z ugoszczeniem i poczęstunkiem danej osoby. Dlatego należy za tą usługę zapłacić. Prawnik Christian Bereska z Celle tłumaczy: „Jeśli czekacie na rachunek, który nie nadchodzi, wtedy oznacza to dla restauratora tzw. zwłokę w odbiorze. Gość restauracji nie ma obowiązku czekać w nieskończoność na rachunek.” Można np. podejść do kelnera i poinformować go, że jeśli nie przyniesie rachunku, to za pięć minut wychodzicie z restauracji. I w takiej sytuacji, po wcześniejszym uprzedzeniu, rzeczywiście możecie opuścić lokal nie płacąc rachunku.

Rachunek trzeba jednak zapłacić

Christian Bereska podkreśla jednak, że rachunek mimo wszystko trzeba zapłacić. Teoretycznie jest to możliwe, że zostawicie swoje dane kontaktowe na stoliku albo już po fakcie poprosicie o rachunek drogą mailową. Ale czy ktoś tak robi? Raczej nie.
W praktyce restaurator ma niewielkie podstawy do wyegzekwowania pieniędzy, jeśli gość opuścił lokal nie płacąc. Dzieje się tak dlatego, że zawarta umowa jest umową anonimową. Restaurator z reguły nie posiada ani nazwiska, ani adresu klienta. Co to oznacza? Wyjść z restauracji bez płacenia teoretycznie nie wolno, ale jeśli coś takiego się zdarzy, to pozostaje to bez konsekwencji. Dotyczy to oczywiście Niemiec – w innych państwach może być inaczej.

Wyjście bez płacenia rachunku nie będzie pod pewnymi warunkami przestępstwem

Prawnik, z którym przeprowadziliśmy rozmowę tłumaczy, że nie jest to przestępstwo. Z przestępstwem mamy do czynienia, gdy gość przychodzi do restauracji z zamiarem niepłacenia. W języku potocznym używa się w tym wypadku określenia „naciągacz”. Jednak, jeśli chcecie zapłacić, a restauracja jest przepełniona i trwa to zbyt długo, jest to całkiem inna sytuacja.

Jeśli z kolei bardzo długo czekacie na zamówione jedzenie, prawnik radzi, aby wyznaczyć kelnerowi czy restauratorowi jakiś „deadline”. Jeśli w tym umówionym czasie, nadal musicie czekać na posiłek, możecie wyjść z restauracji. Christian Bereska tłumaczy, że to w pewnym sensie odstąpienie od umowy. Wtedy nie trzeba też płacić za zamówione dania.

Tatuaż lub piercing u nieletnich w Niemczech – Czy jest to legalne?

Admin
-
0
Tatuaż lub piercing u nieletnich w Niemczech – Czy jest to legalne?

Obecnie w Niemczech nie ma prawnego ograniczenia wiekowego, jeśli chodzi o posiadanie tatuaży i kolczyków. Jest to spowodowane tym, że nie można dokładnie określić, od jakiego wieku młody człowiek może oszacować konsekwencje „nieprzemyślanego uszkodzenia ciała” – na przykład tego, że rozszerzone otwory w uszach już się nie zrosną lub że tatuaż można usunąć tylko ponosząc duże wydatki i to na własny koszt. Zdolność do oceny tych zagrożeń i długofalowych konsekwencji zależy od wieku i indywidualnej dojrzałości młodego człowieka.

Powszechnie stosowana w Niemczech praktyka tatuowania młodych ludzi, tylko jeśli przedłożą pisemną zgodę rodziców lub w ich towarzystwie, nie ma tak naprawdę bezpiecznej podstawy prawnej. „Istotny nie jest wiek, ale dojrzałość samego młodego człowieka. Jeśli ten ostatni ma niezbędną dojrzałość umysłową, może sam wyrazić zgodę. Tatuażysta nie może tego jednak sprawdzić.” – wyjaśnia prawnik Urban Slamal z Bundesverband Tattoo e. V. , który specjalizuje się w prawnych aspektach tatuażu.

To, czy rodzice mogą wyrazić zgodę na to, aby ich dziecko zostało wytatuowane, nie jest prawnie rozstrzygające. Deklaracja zgody rodziców ratuje tatuażystę tylko przed późniejszymi kłopotami z nimi.

Co mówią niemieckie stowarzyszenia zawodowe odnośnie tatuowania i kolczykowania ciała u nieletnich?

Niemieckie stowarzyszenia zawodowe narzuciły sobie różne przepisy. Przykładowo Niemieckie Towarzystwo Piercingu (Deutsche Gesellschaft für Piercing, w skrócie DGP) jest przeciwne kolczykowaniu ciała u młodzieży poniżej 14 roku życia. „W zasadzie odrzucamy to” – mówi przewodnicząca DGP, Martina Lehnhoff. W przypadku młodzieży w starszym wieku wymagana jest zgoda obojga rodziców. Ci musieliby również być obecni na wstępnych rozmowach, gdzie byliby informowani o ryzyku, pielęgnacji i opiece pozabiegowej.

Z drugiej strony Federalne Stowarzyszenie Jubilerów, Sprzedawców Biżuterii i Zegarków (Bundesverband der Juweliere, Schmuck- und Uhrenfachgeschäfte, w skrócie BVJ), nie widzi potrzeby ustalania limitu wiekowego. „Nie możemy zwolnić prawnych opiekunów z odpowiedzialności”, mówi dyrektor zarządzający BVJ, Joachim Dünkelmann. Zaleceniem stowarzyszenia jest wymaganie zgody i obecności rodzica lub opiekuna dzieci poniżej 16 roku życia. Zdaniem BVJ pisemna deklaracja zgody jest wystarczająca dla młodzieży od 16 roku życia.

„Odradzam tatuowanie nieletnich. Dzięki temu można być spokojnym”  – podsumowuje wspomniany wcześniej prawnik Slamal.

Informowanie młodzieży o możliwych zagrożeniach związanych z tatuażami i piercingiem

Przed zrobieniem sobie piercingu lub tatuażu, klienci muszą zostać zawsze poinformowani o właściwej opiece po zabiegu i możliwych zagrożeniach, takich jak alergie, stany zapalne i blizny.

O odszkodowanie w ramach uszkodzenia ciała, można się starać w przypadku piercingu lub tatuażu, jeśli w danym studio panuje brud, a wykonawca pracuje dyletancko, w konsekwencji czego wystąpiły problemy, takie jak stany zapalne lub blizny. Młodzi ludzie powinni być bardzo ostrożni przy wyborze studia i informować się o przepisach higienicznych.

Podusmowanie: Tatuaże u nieletnich w Niemczech

Podsumowując, można powiedzieć, że w Niemczech nie istnieje prawo regulujące temat „tatuażu dla nieletnich”. Oznacza to z jednej strony, że nie jest to surowo zabronione. Z drugiej strony zaś jest to równoznaczne z istnieniem niejasnej sytuacji prawnej, która może prowadzić do problemów, zwłaszcza w przypadku skarg po wykonaniu tatuażu.

Pchle targi w Niemczech – 10 najpiękniejszych pchlich targów w Niemczech wraz z terminami!

Adam Gaik
-
6
Pchle targi w Niemczech – 10 najpiękniejszych pchlich targów w Niemczech wraz z terminami!

Pchli targ (niem. Flohmarkt lub Trödelmarkt) to pewien rodzaj bazarku, jarmarku, targowiska, na którym osoby prywatne mogą kupić lub wymienić różne używane przedmioty. Często są to ubrania, biżuteria, książki, meble czy antyki.

Największe tradycyjne pchle targi w Niemczech organizowane są nieodpłatnie przez stowarzyszenia lub specjalnie w tym celu stworzone grupy robocze. Na targowiskach panuje naprawdę niepowtarzalna atmosfera. Niektóre z nich to wyjątkowe wydarzenia – odbywają się np. tylko raz czy dwa razy w roku i przyjeżdżają na nie całe „wycieczki”. Zdarzają się też mniejsze targi organizowane częściej, np. raz w miesiącu, ale w mniej atrakcyjnych lokalizacjach – jak przy supermarketach.

10 najpiękniejszych pchlich targów w Niemczech 

Zapewne każdy z Was pamięta jakiś wyjątkowy mebel z dzieciństwa. I pewnie nie raz zastanawialiście się, jakby teraz wyglądał w Waszym mieszkaniu? Jednak mało kto ma możliwość przechowywania staroci, mimo, że w nowoczesnych mieszkaniach prezentują się bardzo ciekawie. W końcu przeciwieństwa się przyciągają. Antyki nadają wnętrzu często „to coś”. Wprawdzie jest sporo sklepów meblowych z produktami w stylu „vintage”, ale niekoniecznie znajdziecie tam wśród staroci prawdziwe perełki. Między innymi chociażby dlatego warto odwiedzić w Niemczech „Flohmarkt”. Takich targów jest tu naprawdę sporo, tak więc który wybrać? Oto lista 10 najpiękniejszych pchlich targów w Nimeczech:

1. Pchli targ „Straße des 17. Juni“, Berlin

Jeden z najstarszych niemieckich pchlich targów, „Der Original Berliner Flohmarkt“, oferuje odwiedzającym bardzo różnorodny asortyment. Książki, płyty, autografy, odzież, meble, buty, a nawet porcelana, biżuteria i obrazy. Targowiska odbywają się tu od roku 1973. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie jest tanio – klientela jest bardzo zróżnicowana, a dodatkowo jarmark jest też chętnie odwiedzany przez turystów. Mimo wszystko atmosfera jest wspaniała, a wybór towarów olbrzymi. Pchli targ ma miejsce w każdą sobotę oraz niedzielę.

2. Pchli targ „Trempelmarkt”, Norymberga

Dwa razy w roku centrum Norymbergii przekształca się w raj dla prawdziwych „negocjatorów i poszukiwaczy skarbów”. To największe targowisko w centrum miasta w całych Niemczech. Ok. 2000 osób sprzedaje tu nie tylko w dzień, ale też późnym wieczorem. Wtedy można szczególnie mocno odczuć niepowtarzalną atmosferę tego miejsca. Następny jarmark odbędzie się w maju. Dokładny termin: 10-11 maja, kolejny: 6-7 września.

3. Pchli targ „Am Karlsplatz”, Stuttgart

Już od ponad 30 lat handlarze antykami zbierają się w Stuttgarcie (dokładny adres: am Karlsplatz), aby zaoferować przeróżne „cacka”. Targ rozpościera się na długości 3 km i zbiera się tutaj ok. 120 sprzedawców. Dla odwiedzających to nostalgiczna podróż do przeszłości, podczas której mogą odkryć przepiękne stare przedmioty – od zabawek po meble. Pchli targ w Stuttgarcie odbywa się w każdą sobotę (poza świętami) od 8 do 16.

4. Nostalgiczny pchli targ z antykami, Lipsk

Co miesiąc w Lipsku na dawnych terenach targowych odbywa się pchli targ z antykami. Na powierzchni ponad 5000 m2, w każdy ostatni weekend miesiąca zbiera się ponad 1000 sprzedawców antyków. To prawdziwa „skrzynia skarbów” dla kolekcjonerów. Motto tego jarmarku brzmi: „kto szuka, ten znajdzie”. Znajdziecie tu faktycznie wszystko: od zegara kuchennego po szmaciane lalki. Targ ma miejsce w każdy ostatni weekend miesiąca.

5. Pchli targ w Konstancji (Konstanz/Kreuzlingen)

Targowisko w Konstancji jest również wyjątkowe: 24 godziny, 9 kilometrów do przejścia, 2 kraje i 1 targ. Znajdziecie tu 1000 stoisk. W związku z międzynarodowym charakterem tego miejsca, poza mieszkańcami Konstancji, można tu spotkać również ludzi z całego świata. Obok klasycznych stoisk, znajdują się tu też profesjonalni sprzedawcy. Bardzo popularna jest także część skupiająca się na rękodziele. Ten pchli targ to idealne miejsce dla wszystkich poszukiwaczy staroci i innych oryginalnych rzeczy.

6. Pchli targ „am Turmweg”, Hamburg

Dwa razy w roku w dzielnicy Hamburga Rotherbaum, odbywa się jedyny w swoim rodzaju pchli targ. Oferowane są tu wysokojakościowe produkty, antyki i prawdziwe rarytasy z prywatnych kolekcji sprzedawców, albo handlarzy antykami. Należy mieć sporo cierpliwości i przyda się także umiejętność targowania się. Ceny wyjściowe są wysokie, ale można też dorwać dobre okazje. Na targu znajduje się także sporo stoisk z jedzeniem, więc spokojnie możecie tu spędzić parę ładnych godzin.

7. Pchli targ „Nachtkonsum”, Monachium

Jeśli uważacie, że standardowe pchle targi są nudne, to powinniście się wybrać do Monachium na tzw. „Nachtkonsum”. Nie trzeba wcześnie wstać i macie gwarancję, że nie będzie padać. Macie też gwarancję, że upolujecie coś fajnego, ponieważ oferta jest naprawdę różnorodna. Ten pchli targ bardzo się rozwinął i można powiedzieć, że stał się pewnego rodzaju eventem w Monachium. Odwiedzający to przede wszystkim młodzi ludzie, szukający designerskich ubrań używanych,  hipsterskich przedmiotów z dawnych lat czy wyjątkowych mebli.

8. Pchli targ nad Menem, Frankfurt

Miejsce jest wyjątkowe, ponieważ spacerując nad rzeką, możecie upolować naprawdę niezłe okazje. Pchli targ działa co drugi tydzień w godzinach 9-14. Możecie wybierać pomiędzy prawdziwą sztuką a prywatnymi starociami, oferowanymi przez sprzedawców. Jednocześnie podziwiając z tej perspektywy panoramę Frankfurtu, łatwo się wprowadzić w wakacyjny nastrój.

9. Pchli targ na starówce, Hannover

Pchli targ w Hannoverze na starówce (dokładny adres: Am Hohen Ufer) odbywa się już od 50 lat. Co sobotę możecie się udać na poszukiwanie prawdziwych skarbów. To miejsce z tradycjami popularne jest nie tylko wśród mieszkańców Hannoveru, ale także w całych Niemczech. Znajdziecie tutaj szeroką gamę produktów: od prawdziwej sztuki  po kicz.

10. Pchli targ przy promenadzie nad Renem, Kolonia

To kolejny targ, odbywający się na brzegu rzeki. Jak widać, woda i pchle targi w jakiś magiczny sposób się przyciągają. To targowisko specjalizuje się w antykach i starociach. Jeśli jesteście zainteresowani antykami naprawdę wysokiej jakości, to tutaj na pewno coś takiego znajdziecie.

Jak wyrobić polskie dokumenty tożsamości dla dziecka urodzonego na terenie Niemiec?

Admin
-
0
Jak wyrobić polskie dokumenty tożsamości dla dziecka urodzonego na terenie Niemiec?

Ciąża i poród już za Wami, jesteście już w komplecie w domu, U1 i U2 też nie spędza Wam już snu z powiek, a maleństwo zaczyna wracać do masy urodzeniowej. Niemieckie akty urodzenia odebraliście osobiście lub dostarczono Wam pocztą. Wasze dziecko będzie jednak potrzebowało dokumentu tożsamości najpóźniej w momencie opuszczenia Niemiec, np. podczas wyjazdu do Polski.

Dziecko urodzone w Niemczech, którego przynajmniej jedno z rodziców posiada polskie obywatelstwo, automatycznie jest obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej. Jednakże ani polskie, ani niemieckie prawo nie wyklucza posiadania podwójnego obywatelstwa. Jeśli spełnione są następujące warunki:

– przynajmniej jedno z rodziców posiada niemieckie obywatelstwo,

– przynajmniej jedno z rodziców przebywa legalnie na terenie Niemiec od minimum 8 lat i posiada zezwolenie na pobyt w Niemczech (Polacy jako obywatele Unii Europejskiej nie potrzebują specjalnego zezwolenia),

dziecko ma prawo do otrzymania niemieckiego dokumentu tożsamości. Wtedy nie musicie się śpieszyć z polskimi dokumentami.

Umiejscowienie (transkrypcja) niemieckiego aktu urodzenia w Polsce

Jeżeli dziecko nie posiada niemieckiego obywatelstwa, po zameldowaniu w urzędzie miasta bądź gminy w miejscu zamieszkania, urząd ds. cudzoziemców (Ausländeramt) zażyczy sobie przedłożenia dokumentu tożsamości dziecka w celu potwierdzenia jego obywatelstwa. Polskie urzędy konsularne w Niemczech informują, aby jak najszybciej po otrzymaniu niemieckiego aktu urodzenia dokonać jego umiejscowienia (transkrypcji) w polskich księgach stanu cywilnego. Umiejscowienie jest konieczne do wydania polskiego aktu urodzenia. Na podstawie polskiego aktu urodzenia wydawane są dokumenty tożsamości potwierdzające polskie obywatelstwo. Bez transkrypcji dziecko tak jakby „jeszcze się nie urodziło” dla polskich urzędów.

Umiejscowienia niemieckiego aktu urodzenia w Polsce można dokonać na terenie Polski albo za pośrednictwem Działu Prawnego Konsulatu. Wielu rodziców decyduje się zrobić to w Polsce, popełnia jednak przy tym błąd, który nie tylko stanowi zagrożenie dla zdrowia niemowlęcia, ale może mieć także poważne konsekwencje prawne. Jaki to błąd?

Jadą do Polski całą rodziną, łącznie z dzieckiem. Wielogodzinna podróż, zwłaszcza samochodem w foteliku, bardzo obciąża kręgosłup niemowlęcia, które jeszcze nie potrafi siadać. Poza tym dziecko nielegalnie przekracza granicę państwa, nie posiada bowiem dokumentu potwierdzającego tożsamość. Akt urodzenia nie jest dokumentem tożsamości!

W przypadku kontroli granicznej nie będziecie w stanie w żaden sposób dowieść, że dziecko jest Wasze. W skrajnym przypadku możecie nawet zostać posądzeni o porwanie dziecka! W najlepszym razie czeka Was długie i mozolne wyjaśnianie sprawy – zwłaszcza, że w tak stresującej sytuacji niemowlę może nie dać się uspokoić, co może tym bardziej wzbudzić podejrzenia.

Warto wiedzieć, że wniosek o transkrypcję aktu urodzenia może złożyć jedno z rodziców bądź osoba, której rodzice dziecka udzielili pisemnego pełnomocnictwa. Nie jest wymagane poświadczenie autentyczności podpisu na pełnomocnictwie.

Poza wnioskiem o umiejscowienie aktu urodzenia, który wypełnia się na miejscu, należy przedłożyć oryginał niemieckiego aktu urodzenia. Strona Konsulatu w Kolonii pisze o konieczności okazania tłumaczenia przysięgłego niemieckiego dokumentu, można tego jednak uniknąć poprzez okazanie międzynarodowego aktu urodzenia, o który można poprosić w każdym urzędzie stanu cywilnego na terenie Niemiec. To oszczędność czasu na poszukiwaniu tłumacza przysięgłego w okolicy oraz opłat. Międzynarodowe akty urodzenia są akceptowane przez Konsulat, mimo, że nie ma o tym żadnej wzmianki na oficjalnej stronie internetowej.

Za pośrednictwem Konsulatu wniosek o umiejscowienie niemieckiego aktu urodzenia w polskich księgach stanu cywilnego trafia do Urzędu Stanu Cywilnego wybranego przez składającego wniosek rodzica. Może to być dowolny urząd na terenie całej Polski – nie musi znajdować się w stronach rodzinnych żadnego z rodziców. Procedura nie wymaga żadnej wizyty w tym urzędzie. Czas oczekiwania na polski akt urodzenia to do dwóch miesięcy – wtedy polski dokument (zwykle jeden egzemplarz odpisu skróconego) jest wysyłany do Was pocztą. Opłata za umiejscowienie aktu urodzenia wynosi aktualnie 50 euro i obejmuje również wysyłkę polskiego aktu urodzenia do domu.

Paszport tymczasowy dla dziecka urodzonego w Niemczech

Paszport tymczasowy jest wyjątkiem od reguły, że polskie dokumenty tożsamości wystawia się na podstawie polskich aktów urodzenia. Wniosek o paszport tymczasowy dla małego dziecka można złożyć równocześnie z wnioskiem o umiejscowienie aktu urodzenia. Istotne jest, aby zarezerwować osobny termin w Dziale Paszportowym, najlepiej 20-40 minut po terminie w Dziale Prawnym w sprawie transkrypcji. Należy wtedy mieć przy sobie zdjęcie biometryczne dziecka. Paszport tymczasowy jest ważny rok, opłata za wystawienie go w Konsulacie i wysyłkę do domu to 15 euro. Istnieje możliwość wyrobienia dokumentu w trybie pilnym za dopłatą 30 euro – wtedy dokument jest do odebrania jeszcze tego samego dnia. Przy odrobinie szczęścia i miłych Paniach w okienku może się jednak zdarzyć, że dokument będzie gotowy tego samego dnia bez dopłaty ani wnioskowania o tryb pilny – to już zależy od aktualnego obciążenia pracowników Konsulatu. Paszport tymczasowy można przedłożyć niemieckiemu urzędowi stanu cywilnego (Standesamt) lub urzędowi ds. cudzoziemców (Ausländeramt), aby potwierdzić polskie obywatelstwo.

Do złożenia wniosku o paszport (obojętnie, tymczasowy czy biometryczny) wystarczy obecność jednego z rodziców – ani drugi rodzic, ani tym bardziej dziecko nie muszą odbywać podróży do Konsulatu czy polskiego Urzędu Stanu Cywilnego. Obecność dziecka przy składaniu dla niego wniosków o wystawienie dokumentów zgodnie z polskim prawem nie jest konieczna do ukończenia piątego roku życia.

Jeśli chodzi o drugie z rodziców, wystarczy, że obecny w urzędzie rodzic przedłoży poświadczoną przez notariusza, konsula lub organ paszportowy pisemną zgodę. Ważne jest, żeby była to zgoda, a nie upoważnienie – w przeciwnym razie dokument jest nieważny. Poświadczenia może dokonać również niemiecki notariusz. Nie musi on rozumieć treści pisma – potwierdza on jedynie autentyczność podpisu, o czym informuje poprzez odpowiedni wpis na odwrocie dokumentu. Wzór zgody na wydanie dokumentu paszportowego dla dziecka znajdziecie TUTAJ (patrz „Pozostałe”).

Umawiacie termin u notariusza, przygotowujecie wydrukowane pismo. Notariusz legitymuje osobę, która nie będzie obecna przy składaniu wniosku, po czym osoba ta w jego obecności podpisuje dokument. Koszt takiej usługi to zwykle od 20 do 40 euro.

Paszport pięcioletni dla dziecka

W celu wyrobienia paszportu pięcioletniego dla Waszego dziecka, należy umówić termin w Konsulacie przed wygaśnięciem ważności paszportu tymczasowego. Należy mieć przy sobie polski akt urodzenia dziecka, fotografię biometryczną, warto mieć też zaświadczenie o zameldowaniu. Brak tego ostatniego nie zakłóci jednak procesu wyrabiania paszportu – zostaniecie wtedy poproszeni o dosłanie mailem jego skanu po powrocie do domu. Zasada jest taka sama jak w przypadku umiejscowienia aktu urodzenia – wystarczy jedno z rodziców, należy tylko jeszcze raz pójść do notariusza z taką samą zgodą, aby poświadczył on autentyczność podpisu. Przy złożeniu wniosku o paszport biometryczny dziecku zostaje bezpłatnie nadany numer PESEL. Opłata za sam paszport to 35 euro, czas oczekiwania do dwóch miesięcy. Paszport musi odebrać osobiście jedno z rodziców, nie trzeba już jednak umawiać wizyty ani przedkładać zgody drugiego rodzica.

Dlaczego warto składać wnioski w Konsulacie?

Odwiedzenie Konsulatu zamiast podróży do Polski to nie tylko oszczędność czasu i uniknięcie ryzykownej podróży – zwłaszcza, jeśli rodzice z dzieckiem nie mają żadnej rodziny w Niemczech, a składanie wniosku w Polsce mogłoby oznaczać kilkudniową nieobecność jednego z rodziców w domu. Pamiętajmy, że przekroczenie granicy przez dziecko bez dokumentu tożsamości jest niezgodne z prawem!

Konsulaty zwykle nieco przyjaźniej podchodzą do formalności prawnych. W polskich Urzędach Stanu Cywilnego możemy być pewni, że oryginały dokumentów, zwłaszcza aktów urodzenia, zostaną nam zabrane przy składaniu wniosku. Konsulat zwykle wykonuje kopie dokumentów, co w przypadku posiadania jednego polskiego aktu urodzenia jest niewątpliwą zaletą.

Szczególnie godny polecenia jest Konsulat w Kolonii – niezwykle miła, pomocna i kompetentna obsługa. Mimo przydziału terytorialnego poszczególnych landów do urzędów w Berlinie, Hamburgu, Monachium czy Kolonii (wnioski o dokumenty można składać jedynie w konsulatach generalnych), nie oznacza to, że jesteśmy zmuszeni np. do składania wniosku w Monachium, jeśli mieszkamy w Karlsruhe. Jeden rzut oka na połączenia kolejowe i już wiemy, że z Karlsruhe zdecydowanie wygodniej pojechać do Kolonii niż do Monachium. Przy zaplanowaniu podróży z około miesięcznym wyprzedzeniem koszty okazują się zdecydowanie niższe niż w przypadku jazdy samochodem (szczególnie po ostatniej obniżce cen biletów kolejowych), sama podróż może też okazać się krótsza niż samochodem. Więcej na temat tańszego podróżowania koleją w Niemczech przeczytacie tutaj: Pociągiem za 19,90 euro przez całe Niemcy? Oto jak kupić tani bilet Deutsche Bahn!. Warto napisać wcześniej maila do Działu Prawnego danego Konsulatu i jeszcze raz zadać pytania o sprawy, które nie zostały jednoznacznie wyjaśnione na stronie internetowej (np. akceptowanie międzynarodowego aktu urodzenia) – zwykle nie ma z tym problemu, odbiór dokumentu następuje jednak zawsze w tym Konsulacie, w którym składany był wniosek.

Czy najemca w Niemczech musi udowodnić doręczenie wypowiedzenia umowy najmu?

Admin
-
0
Czy najemca w Niemczech musi udowodnić doręczenie wypowiedzenia umowy najmu?

Jeśli najemca w Niemczech chce wypowiedzieć umowę najmu, musi o tym fakcie poinformować wynajmującego. Oświadczenie o wypowiedzeniu musi zatem dotrzeć do wynajmującego. Gdy pomiędzy stronami umowy najmu istnieje spór co do tego, czy wynajmujący otrzymał wypowiedzenie, wówczas nasuwa się pytanie, czy najemca ma obowiązek udowodnić doręczenie wypowiedzenia wynajmującemu, czy też to po stronie wynajmującego leży wymóg udowodnienia braku doręczenia tegoż oświadczenia.

Czy najemca w Niemczech musi udowodnić doręczenie wypowiedzenia umowy najmu?

Jeśli wynajmujący zaprzecza, jakoby zostało mu dostarczone wypowiedzenie, najemca musi udowodnić, że wynajmujący otrzymał stosowne oświadczenie wbrew temu, co twierdzi. W tym celu nie wystarczy udowodnić, że pismo o rozwiązaniu umowy zostało złożone w urzędzie pocztowym. Należy raczej wykazać, że kwestia rozwiązania umowy najmu znalazła się rzeczywiście u właściciela, umożliwiając mu tym samym powzięcie wiedzy na ten temat. Najemca nie musi udowadniać, czy wynajmujący rzeczywiście otrzymał zawiadomienie o wypowiedzeniu umowy.

W jaki sposób najemca w Niemczech może udowodnić fakt wypowiedzenia umowy najmu?

Najemca ma do dyspozycji m.in. następujące możliwości wykazania, że wynajmujący otrzymał wypowiedzenie:

  • Wynajęcie posłańca, który dostarczy wypowiedzenie do skrzynki pocztowej wynajmującego

W tym przypadku posłaniec może zeznawać jako świadek. Należy jednak zadbać o to, aby posłaniec zarejestrował przesyłkę.

  • List polecony do rąk własnych adresata i list polecony za potwierdzeniem odbioru

Warto przy tym zwrócić uwagę na to, że fakt otrzymania przesyłki jest możliwy do udowodnienia tylko wtedy, gdy doręczyciel rzeczywiście zastanie odbiorcę lub osobę upoważnioną do odbioru. Zawiadomienie pozostawione przez listonosza nie jest dowodem doręczenia pisma.

  • Dostarczenie za pośrednictwem komornika sądowego zgodnie z § 132 niemieckiego kodeksu cywilnego

Jest to najskuteczniejszy sposób udowodnienia, że pismo o rozwiązaniu umowy zostało doręczone wynajmującemu.

Posiadanie broni w Niemczech – jaka broń jest w Niemczech legalna?

Admin
-
6
Posiadanie broni w Niemczech – jaka broń jest w Niemczech legalna?

W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, na terenie Niemiec posiadanie broni podlega surowym regulacjom. Wyjaśniamy, kto i na jakich zasadach może posiadać broń, kto może ją przy sobie nosić oraz jak rygorystyczne są te regulacje.

Prawie sześć milionów sztuk legalnej broni w Niemczech

Na terenie Stanów Zjednoczonych prawo od posiadania broni palnej jest konstytucyjnie zagwarantowane dzięki 2. poprawce do konstytucji. Jednocześnie kwestią sporną z ogólnym brzmieniem konstytucji jest zakres, w jakim to prawo obowiązuje. Niezależnie od konkretnych wytycznych, które są zróżnicowane w zależności od landu, w Niemczech obowiązuje inna tradycja: posiadanie broni jest powiązane z restrykcyjnymi zasadami. Niemniej jednak, z roku na rok rośnie ilość broni w posiadaniu prywatnym. Jak donosi „Die Welt” do października 2015 osoby prywatne oraz stowarzyszenia posiadały prawie sześć milionów sztuk legalnej broni.

Warunki posiadania broni w Niemczech

Kategorycznie należy rozróżnić dwa obszary: posiadanie broni oraz posiadanie uprawnień do noszenia broni przy sobie poza miejscem zamieszkania.

Aby kupić w Niemczech broń, potrzebne jest zezwolenie na jej nabycie. Istnieją różnice między zieloną, żółtą i czerwoną licencją. Kolor różni się w zależności przeznaczenia broni i jej rodzaju. Potencjalni posiadacze broni w Niemczech muszą spełniać pięć warunków, niezależnie od koloru pozwolenia, jakie potrzebują.

Składający wniosek musi:

1. mieć ukończone 18 lat
2. przejść kontrolę rzetelności i wiarygodności: Składający wniosek zostaje dokładnie prześwietlony przez stosowne służby, w szczególności w zakresie niekaralności oraz uchybień w obchodzeniu się z bronią. Warunki te szczegółowo określa § 5 ust. 1 i 2 ustawy o broni.
3. wykazać osobiste predyspozycje: W tym punkcie urząd sprawdza, w jakim stopniu wnioskodawca jest w stanie fizycznie i intelektualnie posługiwać się bronią. Uzależnienie od alkoholu, niezdolność do czynności prawnych czy choroby psychiczne stanowią jedne z przeszkód do wydania zgody.
4. udowodnić opanowanie techniki i posiadanie wiedzy związane z bronią palną: oznacza to ni mniej ni więcej, tylko tyle, że osoba ubiegająca się o pozwolenie musi przedłożyć dowód zdania egzaminu. Dla myśliwych jest to egzamin łowiecki.
5. udowodnić, że ma powód, aby posiadać broń: Jak wspomniano na wstępie, Niemcy nie posiadają jednolitego prawa w kwestii posiadania broni. Jednakże w ustawie o broni (§ 13 do § 19) wymienione są powody do posiadania broni. Zaliczają się do nich polowania, kolekcjonerstwo zgodne z aspektami kulturowo-historycznymi, ale także samoobrona, choć przeszkód jest tu zdecydowanie więcej.

Tylko osoba spełniająca wszystkie wymienione wymagania otrzyma w Niemczech pozwolenie na broń.

Ponadto broń musi być w domu specjalnie zabezpieczona. Bezwzględnie należy wypełnić ten punkt, w przeciwnym razie może dojść do przestępstwa karanego grzywną lub pozbawieniem wolności do lat trzech.

Czy w Niemczech można nosić przy sobie broń?

Osoby w Niemczech, które nie tylko posiadają broń palną, ale także chcą nosić ją przy sobie poza własną nieruchomością lub posesją, potrzebują dodatkowych kwalifikacji. Myśliwi muszą posiadać kartę łowiecką, inni potrzebują pozwolenia na broń. Ponadto: myśliwi mogą posiadać broń przy sobie tylko w sytuacjach związanych z polowaniem.

Kto ubiega się o prawo do noszenia przy sobie broni, musi spełnić te same warunki, co osoby posiadające pozwolenie na broń. Jednakże w tym wypadku dochodzą dodatkowe obwarowania:

  • Zagrożenie: Składający wniosek musi udowodnić, że jest znacznie bardziej niż ogół narażony na zagrożenie życia lub zdrowia. Jest to możliwe w przypadku pracowników ochrony, którzy transportują pieniądze i inne kosztowności lub chronią ludzi.
  • Ubezpieczenie: od odpowiedzialności cywilnej (OC): wnioskodawcy muszą również przedstawić dowód posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej – w wysokości miliona euro, zryczałtowana stawka za szkodę na osobie i szkody majątkowe.

Generalnie pozwolenie jest wydawane na okres do trzech lat, po czym wymagana jest kolejna kontrola rzetelności.

Osoby trudniące się ochroną osobistą lub ochroną obiektów mają częściowo większe szanse na uzyskanie licencji na noszenie broni ze względów zawodowych. Jednakże od niedawna zaostrzono wymagania w tym zakresie. Federalny Sąd Administracyjny w Niemczech wyjaśnił, że w przeciwieństwie do wcześniejszych praktyk, licencje na broń wydawane są tylko na określone zlecenia, a firmy muszą udowodnić, że pistolety są absolutnie niezbędne do ochrony osoby lub budynku (AZ: 6 C 67.14).

Przeszkody w zdobyciu „małego” pozwolenia na broń są zdecydowanie mniejsze

Istnieje zasadnicza różnica między „normalnym” i „małym” pozwoleniem na broń. To drugie uprawnia do posiadania broni emitującej sygnały, środki drażniące lub hałas. Dla większości rodzajów gazu pieprzowego nie jest wymagane żadne pozwolenie, nawet to „małe”.

Aby w Niemczech otrzymać „małe” pozwolenie ba broń, obowiązują takie same warunki jak w przypadku pełnego pozwolenia. Nie trzeba jednak przedłożyć ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej ani zaświadczenia o posiadanej wiedzy fachowej.

Zwłaszcza to drugie stanowi zasadniczą różnicę. Małe pozwolenie na broń jest stosunkowo łatwe do uzyskania, I nie dziwi chyba, że liczba ludzi posiadających „małe” pozwolenie na broń stale rośnie, również teraz. Od końca listopada do końca stycznia 2016 liczba ta wzrosła o ponad 21 tysięcy.

Ograniczenia w kwestii noszenia broni w Niemczech

Nawet, jeśli wszystkie warunki zostaną spełnione, nie oznacza to automatycznie zezwolenia na noszenie ze sobą broni zawsze i wszędzie. Ustawa o broni wyklucza w § 42 jej posiadanie na „publicznych zabawach, festynach ludowych, wydarzeniach sportowych, targach, wystawach, rynkach oraz innych imprezach publicznych”.

Duże ograniczenia w używaniu broni

Oddawanie strzałów z broni jest zabronione mimo posiadania licencji na posiadanie i noszenie broni. Dotyczy to również straszaków w Sylwestra: Na to wymagane jest specjalne pozwolenie.

Nieco inaczej wygląda to w sytuacji obrony koniecznej. Kto działa w obronie własnej, nie działa w sprzeczności z prawem – tak głosi § 32 niemieckiego kodeksu karnego. Zgodnie z nim, obrona konieczna to „działania niezbędne, aby odeprzeć sprzeczny z prawem atak, chroniąc przed nim siebie lub inne osoby”.

W takiej sytuacji oddanie strzału z legalnie posiadanej i noszonej przy sobie broni jest dozwolone.

Posiadanie broni mimo braku pozwolenia: karane przynajmniej grzywną

Kto jednak dopuści się posiadania lub noszenia broni bez stosownego zezwolenia, w najlepszym wypadku musi liczyć się z karami finansowymi – również w sytuacji, kiedy używa tej broni przeciwko samemu sobie. Tak zdecydował sąd rejonowy w Monachium (wyrok z 07.08.2018, AZ: 1116 Ds 117 Js 217523/17).

W tym przypadku mężczyzna posiadał rewolwer bez koniecznego zezwolenia. Zeznał, że znalazł naładowaną broń w kontenerze na śmieci. Razem z przyjacielem usunął ostrą amunicję, w której miejsce umieścił pół patyczka higienicznego. Potem grali razem w rosyjską ruletkę: brali na zmianę rewolwer do ręki, kręcili bębenkiem i udawali, że naciskają na spust. Raz mężczyzna naprawdę nacisnął na spust. Znajdujący się w bębenku patyczek przebił się przez czaszkę do mózgu na głębokość 2 mm.

Skazanemu wszczepiono implant z tytanu. Na pytanie sądu, w jaki sposób dorosły człowiek mógł wpaść na taki pomysł, skazany odpowiedział, że jest od lat uzależniony od narkotyków. Sędzina nałożyła na niego jedynie karę finansową, ponieważ popełniony przez niego czyn zaszkodził przede wszystkim jemu samemu.

Podsumowanie, kto gdzie może nosić którą broń, znajduje się na stronie „Polizeifuerdich” oddziału prewencji policyjnej krajów związkowych i państwa.

Paintball i pistolety na kulki

Zakup i posiadanie broni na kulki lub do paintballu jest dozwolony w Niemczech osobom od 18 lat posiadającym pozwolenie na broń bez dodatkowego zezwolenia, jeśli broń posiada znak „F” w pięciokącie oznaczający maksymalną energię wystrzału o wartości 7,5 dżula.

Pistolety na kulki są traktowane jako zabawki tylko wtedy, gdy energia wystrzału nie przekracza 0,5 J. Nie ma ograniczeń w ich zakupie i posiadaniu. Noszona przy sobie może być jednak tylko wtedy, jeśli nie jest podobna do prawdziwej broni palnej i wyraźnie można rozpoznać, że jest to zabawka.

Gazy drażniące i paralizatory – czy w Niemczech są legalne?

Gazy drażniące można nabyć w Niemczech po ukończeniu 14 roku życia, nie można jednak posiadać ich przy sobie podczas publicznych wydarzeń. Nie ma ograniczeń, również tych dotyczących wieku, w przypadku gazu pieprzowego. Można go jednak używać tylko przeciwko atakom zwierząt.

Paralizatory z państwowym znakiem kontrolnym można nabyć i posiadać po ukończeniu 18 lat, ale zabronione jest noszenie ich ze sobą podczas publicznych wydarzeń

Kusze i kije baseballowe – nie są traktowane w Niemczech jako broń

Kusza to sprzęt sportowy, w związku z czym nie wymaga pozwolenia na broń. Jej użytkowanie jest jednak uregulowane w załączniku 1 ustawy o broni. Zgodnie z nią kusze są „przedmiotami o właściwościach identycznych z bronią palną”, ich kupno i posiadanie jest dozwolone osobom mającym ukończone 18 lat życia. Noszenie ze sobą kuszy jest w Niemczech dozwolone.

W oryginalnej wersji kije baseballowe również należą do sprzętu sportowego. W przypadku wyraźnego ich stosowania jako broń ustalenia te mogą jednak ulec zmianom – wtedy obowiązują regulacje dotyczące broni białej. Bagnety, szpady, szable i miecze można nabyć i posiadać po ukończeniu 18. roku życia, ich noszenie jest jednak zabronione.

Scyzoryki i noże jednoręczne

Zgodnie z niemiecką ustawą o broni, scyzoryk bronią nie jest. Noże użytkowe oraz noże o długości ostrza do 12 cm można nabyć, posiadać i nosić. W przypadku noży sprężynowych otwieranych z boku, z ostrzem o długości do 8,5 cm, kupno i posiadanie jest możliwe po ukończeniu 18 lat. Ich noszenie w miejscach publicznych, na przykład na imprezach sportowych czy w kinie, jest jednak zabronione – poza przypadkiem, gdy nóż niezbędny jest przy wykonywaniu pracy zawodowej.

Jeśli chodzi o noże jednoręczne z możliwością zablokowania ostrza, można je nabyć i posiadać, jeśli nie są stosowane jako broń biała. Można mieć je przy sobie tylko w przypadku użycia ich w pracy zawodowej, sporcie lub jako rekwizyt w teatrze. W przeciwnym razie jest to wykroczenie. Dotyczy to również noży stałym ostrzu dłuższym niż 12 cm.

Dzień Pokuty i Modlitwy w Niemczech (Buß- und Bettag)

Admin
-
0
Dzień Pokuty i Modlitwy w Niemczech (Buß- und Bettag)

Na 11 dni przed pierwszą niedzielą adwentu, ma miejsce Dzień Pokuty i Modlitwy (niem. Buß- und Bettag). Dla ewangelików jest to przede wszystkim dzień zadumy i reorientacji. Przy czym nie chodzi tutaj o pokutę za popełnione grzechy, lecz powrót do Boga poprzez zastanowienie się nad swoją postawą i zachowaniem.

Gdzie Dzień Pokuty i Modlitwy jest w Niemczech wolny od pracy?

Kiedyś Dzień Pokuty i Modlitwy był dniem wolnym od pracy w całych Niemczech. Aktualnie jest on uznawany jako oficjalne święto tylko w jednym landzie. Zgodnie z Ustawą o Świętach landu Saksonia (SächsSFG), Dzień Pokuty i Modlitwy jest świętem, a co za tym idzie dniem wolnym od pracy. W związku z tym wszyscy, którzy mieszkają na terenie Saksonii mają dzisiaj wolne.

W tym dniu nie obowiązuje zakazu ruchu dla samochodów ciężarowych, ponieważ nie jest on świętem w sensie § 30 ustęp 3 niemieckiego kodeksu drogowego.

W pozostałej części Niemiec Dzień Pokuty i Modlitwy jest normalnym dniem roboczym

Na Bawarii istnieje jednak pewien wyjątek: tego dnia nie odbywają się w szkołach zajęcia. W związku z tym dzieci mieszkające na terenie Bawarii nie muszą iść dzisiaj do szkoły, w przeciwieństwie do nauczycieli, którzy mimo wszystko muszą pracować. Tego dnia w większości szkół odbywają się zebrania dla nauczycieli, podczas których dyskutuje się na temat aktualnych zagadnień z zakresu wychowania i kształcenia.

Polska firma budowlana w Niemczech – jak ją założyć? Tutaj znajdziesz najważniejsze informacje!

Admin
-
0
Polska firma budowlana w Niemczech – jak ją założyć? Tutaj znajdziesz najważniejsze informacje!

Niemiecka gospodarka rozwija się w zawrotnym tempie, a wraz z nią sektor budowlany. Apetyt na lokale mieszkaniowe stale rośnie, a popyt przekracza podaż, co czyni branże budowlaną atrakcyjną. Polscy budowlańcy cieszą się w Niemczech dobrą renomą. Dysponując odpowiednim kapitałem i umiejętnościami, warto rozważyć założenie własnej firmy budowlanej w Niemczech. Jeżeli chcecie dowiedzieć się jak to zrobić, to zapraszamy do zapoznania się z poniższym artykułem. Dowiecie się z niego jak zarejestrować firmę budowlaną w Niemczech oraz jakie formalności należy dopełnić przy zakładaniu firmy.

Tytuł mistrzowski i członkostwo w Izbie Rzemieślniczej

Na początku należy rozważyć jakie usługi budowalne będziemy świadczyć. Kolejno należy sprawdzić w „Handwerksordnung” (niem. ustawa o rzemiośle) czy profesja, którą zamierzamy wykonywać wymaga zezwolenia. Jeśli tak, to wtedy jesteśmy zobowiązani do członkostwa w niemieckiej izbie rzemieślniczej, „Handwerkskammer”, w skrócie HWK oraz ubiegać się o otrzymanie karty rzemieślniczej, z niemieckiego „Handwerkskarte”.

Do profesji, które wymagają w Niemczech zezwolenia, należy w sumie 41 zawodów. Należą do nich między innymi dekarze, cieśle, murarze, osoby zajmujących się termoizolacją budynków, kamieniarze, malarze i lakiernicy etc. Listę wszystkich tych zawodów można znaleźć pod podanym linkiem.  

W celu uzyskania wpisu do „Handwerkskammer” i otrzymania karty rzemieślniczej „Handwerkskarte” należy posiadać tytuł mistrzowski, czyli z niemieckiego „Meisterbrief”. Obowiązek dotyczy właściciela firmy. Jeżeli właściciel firmy nie dysponuje tytułem mistrzowskim, wówczas jest zobowiązany do zatrudnienia osoby, która go posiada.

Zgłoszenie i spełnienie powyższych kryteriów umożliwia świadczenie usług budowlanych w Niemczech. „Handwerkskammer” powinna w ciągu miesiąca wydać potwierdzenie. Bycie członkiem w „Handwerkskammer” wiąże się także z obowiązkiem opłacania składek członkowskich. Wysokość składek uzależniona jest od obrotów przedsiębiorstwa.

Bez tytułu mistrzowskiego można prowadzić firmę i wykonywać takie prace, które nie są wyszczególnione w „Handwerkskarte”. Do tych prac należą między innymi wykonywanie wylewek, kładzenie płytek, remonty budynków z użyciem karton-gipsów oraz prace ogrodnicze etc.

Założenie Gewerbe w Niemczech

Firmę można założyć w urzędzie do spraw gospodarczych „Gewerbeamt”. Urząd do spraw gospodarczych znajduje się w każdej gminie. Jeżeli firma budowlana będzie zajmowała się działalnością gdzie wymagany jest tytuł mistrzowski, wówczas należy zdobyć uprzednio wpis z Izby Rzemieślniczej, „Handwerkskammer”. Następnie wraz uzyskanym wpisem należy złożyć wypełniony formularz „Gewerbeanmeldung” w urzędzie do spraw Gospodarczych „Gewerbeamt”.

Jeżeli zaś wykonywane prace są zbliżone do rzemiosła i nie wykazują cech rzemiosła, które wymaga zezwolenia, wówczas nie jest wymagany wpis do Izby Rzemieślniczej, więc można udać się od razu do Gewerbeamt i zarejestrować działalność. Gewerbeamt powiadomi Handwerkskammer, która prześle stosowne dokumenty, które należy wypełnić i przesłać z powrotem aby dopełnić rejestracje.

Ubezpieczenia w firmie budowlanej w Niemczech

Ubezpieczenie zdrowotne – Przedsiębiorca jest zobowiązany do opłacania ubezpieczenia zdrowotnego. Osoby dysponujące pełnym ubezpieczeniem w Polsce, nie zawsze podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu w Niemczech. Zgodnie z przepisami unijnymi, powinniśmy być ubezpieczeni w jednym kraju Unii Europejskiej. Decyzja o zakresie usług budowlanych, świadczonych w ramach Gewerbe, ma również wpływ na późniejsze obowiązki ubezpieczeniowe.

Ubezpieczenie Emerytalne – Jeżeli wykonywana profesja należy do rzemiosła, które wymaga zezwolenia, wówczas przedsiębiorca jest zobowiązany do opłacenia ubezpieczenia emerytalnego. Obowiązek nie dotyczy przedsiębiorców wykonujących pracę zbliżoną do rzemiosła, których profesja nie mieści się w „Handwerksordnung”. Ponadto zwolnieni z opłat są osoby generujące bardzo mały dochód do 450 euro miesięcznie, a także osoby już pobierające świadczenia emerytalne.

Ubezpieczenie Wypadkowe BG-Bau „Berufsgenossenschaft”  – Do członkostwa w  BG-Bau są zobowiązane wszystkie firmy budowlane. Jest to stowarzyszenie jako ustawowe ubezpieczenie wypadkowe w branży budowlanej.

Opłacanie składek w kasie urlopowej SOKA – BAU

Przedsiębiorca prowadzący firmę budowlaną w Niemczech ma obowiązek rejestracji w Kasie SOKA-BAU. Pracodawca ma obowiązek do odprowadzania składek dla pracowników na poczet urlopów pracowniczych. Wysokość składki jest naliczane jako 15,40%  od zarobków brutto pracowników i nie mogą pomniejszać wynagrodzenia pracownika. Przedsiębiorca jest zobowiązany do opłacania składek do 15 dnia miesiąca za każdego pracownika.

Kasa urlopowa SOKA- BAU funkcjonuje w następujący sposób. Pracownik korzysta z płatnego urlopu i pracodawca wypłaca pełne wynagrodzenie pracownikowi. Pracodawca jednak może zażądać zwrotu kosztów urlopu z SOKA-BAU. Co więcej, jeżeli pracownik nie skorzystał z urlopu i przejdzie do nowego pracodawcy, wówczas nowy pracodawca może także uzyskać rekompensatę kosztów urlopu z SOKA-BAU. Ponadto jeżeli pracownik nie wykorzystał przysługującego płatnego urlopu, wówczas może uzyskać ekwiwalent z SOKA-BAU.

Podatki w firmie budowlanej w Niemczech

Każda osoba prowadząca działalność gospodarczą, ma obowiązek ewidencjonowania wszystkich przychodów i rozchodów oraz składania corocznych deklaracji podatkowych w urzędzie skarbowym, niezależnie od tego, czy zostały osiągnięte zyski. W przypadku niezłożenia deklaracji podatkowej, urząd sam oszacuje obroty i zyski, i na tej podstawie obliczy podatek.

Umsatzsteuer to podatek VAT. Większość firm jest zobowiązanych do uiszczenia Umsatzsteuer. Firmy odprowadzające Umsatzsteuer powinny się zarejestrować do VAT. Rejestracja odbywa się sprawnie, można jej dokonać za pomocą e-maila. Rejestrując się do VAT w Niemczech, będziemy musieli dokonywać rozliczeń podatkowych drogą elektroniczną poprzez aplikację ELSTERFormular.

Einkommensteuer to podatek dochodowy od osób fizycznych. Stawka podatku waha się od 14% do 42% lub 45%, w zależności od wielkości dochodu i klasy podatkowej. Ponadto należy opłacić podatek kościelny oraz podatek solidarnościowy. Podatek jest rozliczany raz w roku do 31 lipca lub do końca roku, jeśli korzystamy z usług doradcy podatkowego.

Gewerbesteuer to podatek od działalności gospodarczej, a jego wysokość zależy od gminy i terenu prowadzenia firmy. Po rozliczonym pierwszym roku podatkowym Finanzamt, niemiecki urząd skarbowy, ustala zaliczki na poczet Einkommensteuer oraz na poczet Gewerbesteuer, który należy opłacać kwartalnie.

Bauabzugsteuer to szczególny rodzaj podatku od usług budowlanych. Podatkiem są objęte firmy budowlane, które wykonują prace budowlane na terenie Niemiec. Do tych prac należy naprawa, konserwacja oraz usuwanie obiektów budowlanych. Podatek wynosi 15 % od wartości zleconej usługi budowlanej. Podatek zostaje potrącony przez zleceniodawcę z faktury wystawionej poprzez podwykonawcę czyli zleceniobiorcę. Zleceniodawca ma obowiązek przekazania podatku do Finanzamtu do dziesiątego dnia miesiąca po zakończeniu wykonywania usługi.

Opłacona kwota stanowi zabezpieczenie ewentualnych przyszłych zobowiązań z tytułu podatku dochodowego. Wraz zakończeniem roku podatkowego przedsiębiorca może wnioskować aby podatek Bauabzugsteuer zaliczyć na poczet podatku dochodowego lub uzyskać jego zwrot, jeżeli zobowiązania podatkowe z tytułu podatku są uregulowane. Uzyskanie zwrotu podatkowego nie jest łatwe i może być czasochłonne oraz może wymagać przedłożenia szczegółowej dokumentacji.

Faktura w firmie budowalnej w Niemczech

Na fakturze dla niektórych firm budowlanych powinna znaleźć się adnotacje „Paragraf 13”. „Nach § 13b UStG sind Sie als Leistungsempfänger Schuldner der Umsatzsteuer.“ Adnotacja oznacza, że to odbiorca usługi podlega podatkowi od wartości dodanej. Jeżeli korzystacie z polskiego programu do faktur Comarch ERP XT, istnieje możliwość stworzenia wzoru faktury i dodania adnotacji „Paragraf 13” dla firmy budowlanej.

Program Comarch ERP XT jest przeznaczony dla polskich przedsiębiorców i firm budowlanych w Niemczech. Jest to program w języku polskim umożliwiający wystawienie faktur w języku niemieckim. ERP XT umożliwia wystawienie faktury z użyciem telefonu komórkowego poprzez aplikacje na Androida lub iOS. Program umożliwia natychmiastowe wysłanie faktury drogą mailową do kontrahenta biznesowego lub księgowego.

Z programu można skorzystać bezpłatnie przez okres jednego miesiąca, dlatego warto zarejestrować się i samemu go sprawdzić. Możesz zrobić to klikając w link  www.erpxt.de/faktury-w-jezyku-niemieckim.

Podsumowanie

Branża budowlana w Niemczech jest jednym z wiodących sektorów gospodarki niemieckiej. Dlatego osoba dysponująca odpowiednim doświadczeniem i wiedzą na temat branży budowlanej może odnieść sukces. Niemniej jednak, każdy przedsiębiorca jest zobowiązany do przestrzegania przepisów oraz działania zgodnego z niemieckim prawem. Własna firma to także obowiązek płacenia podatków i rozliczania się z urzędem skarbowym. Dlatego warto sięgnąć po wsparcie zaufanego księgowego oraz sprawdzonych narzędzi takich jak program do faktur i zarządzania firmą Comarch ERP XT. Przedstawione powyżej wskazówki z pewnością ułatwią prowadzenie firmy budowlanej w Niemczech.

* Artykuł przedstawia ogólny proces rejestracji i prowadzenia firmy budowlanej w Niemczech. Poszczególne elementy mogą się różnić ze względu na profile firm budowlanych. Powyższy artykuł jest formą poradnikową, które zawierają ogólne wskazówki na temat prowadzenia firmy budowlanej w Niemczech. Firma Comarch nie występuje w formie doradcy podatkowo-prawnego i nie bierze odpowiedzialności za opublikowane treści.

1...334335336...357Strona 335 z 357