Prawo jazdy w Niemczech – koszty, wymagania, przebieg

Admin
-
61
Prawo jazdy w Niemczech – koszty, wymagania, przebieg

Prawo jazdy w Niemczech może zrobić każda osoba, która posiada niemiecki meldunek oraz ukończyła 18 rok życia. Kurs na prawo jazdy można rozpocząć najwcześniej na 3 miesiące przed ukończeniem 18 roku życia. Oprócz tego istnieje możliwość zdobycia prawa jazdy wraz z ukończeniem 17 roku życia. W tym wypadku samochód może być prowadzony wyłącznie w towarzystwie wcześniej wybranych osób. Osoby te muszą spełniać następujące warunki:

  • Ukończony 30 rok życia
  • Posiadanie prawa jazdy nieprzerwanie przez okres minimum 5 lat
  • Nie więcej niż 1 punkt w rejestrze stwierdzającym przydatność do jazdy (das Fahreignungsregister)
  • Podczas jazdy mniej niż 0,5 promila alkoholu we krwi

Osoby, które zdecydowały się na prawo jazdy wraz z ukończeniem 17 roku życia, mogą zacząć kurs prawa jazdy na pół roku przed siedemnastymi urodzinami. Egzamin teoretyczny można zrobic na trzy miesiące przed tym terminem, a praktyczny miesiąc przed ukończeniem siedemnastego roku życia. Zamiast standardowego dokumentu prawa jazdy wystawiane jest zaświadczenie o pozwolenie na prowadzenie samochodów osobowych, w którym wymienione są osoby towarzyszące. Najpóźniej na 3 miesiące po ukończeniu 18 roku życia należy złożyć wniosek na wydanie „normalnego” prawa jazdy.

Zapisujemy się na kurs prawa jazdy w Niemczech – niezbędne dokumenty +rozmówki

Przed zapisaniem się na kurs prawa jazdy należy przygotować następujące dokumenty:

  • Zaświadczenie o odbyciu kursu pierwszej pomocy, które są oragnizowane między innymi przez Czerwony Krzyż, Caritas, ewangelicką organizację humanitarną zakonu Joannitów (die Johanniter), czy Arbeiter-Samariter-Bund
  • Badanie wzroku (Sehtest) wykonywane przez każdego optyka i okulistę
  • Aktualne zdjęcie paszportowe

Po skompletowaniu powyższych dokumentów należy złożyć wniosek o udzielenie prawa jazdy w wydziale ds. prawa jazdy urzędu miasta. Niektóre szkoły nauki jazdy składają taki wniosek w imieniu kursanta.

Prawo jazdy w Niemczech – przydatne rozmówki 

Z tego miejsca zachęcamy do zapoznania się z naszymi rozmówkami przydatnymi podczas kursu na prawo jazdy w Niemczech. Dzięki nim poznacie między innymi zwroty przydatne podczas zapisywania się na kurs prawa jazdy w Niemczech: rozmówki niemieckie przydatne podczas robienia prawa jazdy w Niemczech.

Poniżej możecie zobaczyć jak wygląda kurs pierwszej pomocy w Niemczech:

Prawo jazdy w Niemczech – koszty

W 2010 roku średni koszt prawa jazdy w Niemczech wynosił 1337 euro. Dziś, czternaście lat później, kwota ta wzrosła ponad dwukrotnie! Średnio w całych Niemczech za uzyskanie prawa jazdy kategorii B trzeba zapłacić 3312 euro (przy założeniu 25 lekcji jazdy). Kwota ta obejmuje podstawową opłatę za szkołę jazdy, lekcje jazdy i jazdy w specjalnych warunkach, opłaty egzaminacyjne i rejestracyjne, koszty urzędowe, kurs pierwszej pomocy, badanie wzroku i zdjęcie paszportowe.

Jeśli chodzi o opłaty za lekcje jazdy, te są różne w zależności od regionu i szkoły nauki jazdy. Poniżej przedstawiamy przykładowy rachunek:

Koszty wstępne

  • Badanie wzroku: około 6-7 euro
  • Kurs pierwszej pomocy: około 20-60 euro
  • Zdjęcie paszportowe: około 10 euro

Opłaty w urzędzie ruchu drogowego

  • Wyciąg z centralnego rejestru sprawców wykroczeń drogowych: 13 euro
  • Wniosek o wydanie prawa jazdy złożony w urzędzie ruchu drogowego: 43,90-56,90 euro

Opłaty w szkole nauki jazdy

  • Opłata meldunkowa (zawiera również opłatę za teorię): w zależności od regionu 200-600 euro
  • Materiały do nauki: 50-80 euro
  • Lekcje jazdy: 53-78 euro za 45 minut (ich ilość zależy od indywidualnych predyspozycji każdego kursanta, średnio 23-25 jazd)
  • Lekcje jazdy w specjalnych warunkach (Sonderfahrten): 660-1140 euro (każdy kandytat ma do zaliczenia 12 godzin po 45 minut razy 55-95 euro)

Opłaty egzaminacyjne

  • Opłata w szkole nauki jazdy za nakłady poniesione w związku z egzaminem praktycznym: 150-250 euro
  • Opłata za egzamin praktyczny (TÜV/Dekra): 130 euro
  • Opłata w szkole nauki jazdy za nakłady poniesione w związku z egzaminem teoretycznym: 50-100 euro
  • Opłata za egzamin teoretyczny: około 25 euro

Całkowity koszt prawa jazdy w Niemczech wynosi około 2600-3500 euro.

Poniżej przedstawiamy średnie koszty prawa jazdy w Niemczech w zależności od miasta (źródło: AvD):

MiastoCałkowite kosztyOpłata meldunkowaLekcja jazdy (45 min.)
München4202 euro534 euro78 euro
Leipzig3948 euro577 euro76 euro
Potsdam3653 euro557 euro67 euro
Wiesbaden3504 euro350 euro67 euro
Bremen3471 euro490 euro63 euro
Dresden3443 euro518 euro65 euro
Frankfurt3398 euro399 euro63 euro
Stuttgart3358 euro361 euro63 euro
Mainz3355 euro390 euro64 euro
Köln3346 euro268 euro69 euro
Erfurt3343 euro550 euro60 euro
Hamburg3325 euro423 euro65 euro
Schwerin3185 euro476 euro61 euro
Magdeburg3155 euro462 euro56 euro
Düsseldorf3136 euro312 euro63 euro
Saarbrücken3049 euro361 euro55 euro
Kiel2946 euro321 euro60 euro
Dortmund2912 euro244 euro57 euro
Hannover2792 euro159 euro55 euro
Berlin2718 euro289 euro53 euro
Niemcy ⌀3312 euro402 euro63 euro

Kurs na prawo jazdy w Niemczech – podstawowe informacje

Oprócz kursu teoretycznego, który ma miejsce najczęściej w pomieszczeniach szkoły nauki jazdy, kursant musi odbyć również praktyczny kurs nauki jazdy. Z reguły jedna lekcja jazdy składa się z dwóch godzin (2×45 minut), przy czym na początku odbywają się one poza miastem, gdzie ruch jest względnie niewielki. Pod koniec praktycznego kursu na prawo jazdy w Niemczech należy odbyć lekcje jazdy w specjalnych warunkach. Ustawodawca przewidział następującą liczbę tychże jazd: 5 godzin po drogach lokalnych, 4 godziny po autostradzie, 3 godziny z oświetleniem (po zmroku). Warto wiedzieć, że kurs praktyczny można rozpocząć niezależnie od aktualnego postępu na kursie teoretycznym.

Ile należy mieć odbytych lekcji jazdy, zanim zostanie się dopuszczonym do praktycznego egzaminu na prawo jazdy w Niemczech?

Oficjalnie nie istnieje konkretna liczba lekcji jazdy, które należy odbyć by móc zostać dopuszczonym do egzaminu praktycznego. Samo odbycie przewidzianej ustawą liczby lekcji jazdy w warunkach specjalnych nie jest równoznaczne z zakończeniem praktycznego kursu na prawo jazdy. Jazdy w warunkach specjalnych są tylko dodatkiem do tzw. „podstawowego” praktycznego kursu na prawo jazdy. Teoretycznie praktyczny kurs podstawowy może się składać z jednej lekcji jazdy (wiele zależy od umiejętności kursanta), co oznaczałoby 13 jazd niezbędnych do zostania dopuszczonym do praktycznego egzaminu na prawo jazdy w Niemczech. W praktyce rzadko kiedy ma to miejsce.

Egzamin na prawo jazdy w Niemczech – podstawowe informacje +rozmówki

Do egzaminu teoretycznego na prawo jazdy zostaje się w Niemczech dopuszczonym po złożeniu kompletu wymaganych dokumentów (badanie wzroku, zaświadczenie o odbyciu kursu pierwszej pomocy, itd.) oraz zdaniu wewnętrznego teoretycznego egzaminu na prawo jazdy. W zależności od szkoły nauki jazdy wymagania dotyczące wewnętrznego testu teoretycznego są różne. W szkole nauki jazdy Paetzold w Monheim należy zdać go 3 razy bez popełnienia błędu, bądź 5 razy z maksymalnie 15 błędami. Państwowy egzamin teoretyczny jest ważny dwa lata.

Jeśli chodzi o egzamin praktyczny, to w każdej chwili można zgłosić gotowość przystąpienia do niego. Naturalnie ostateczna decyzja zostaje podjęta po konsultacji z instruktorem nauki jazdy.

Egzamin na prawo jazdy w Niemczech – przydatne rozmówki

Aby pomóc Wam w zdaniu praktycznego egzaminu na prawo jazdy w Niemczech, przygotowaliśmy dla Was przydatne rozmówki polsko-niemieckie: Praktyczny egzamin na prawo jazdy w Niemczech – przydatne rozmówki.

Prawo jazdy kategorii B w Niemczech – jakie pojazdy można prowadzić?

Prawo jazdy kategorii B uprawnia w Niemczech do prowadzenia pojazdów o całkowitej masie pojazdu do maksymalnie 3,5 tony oraz przyczepy o całkowitej masie do maksymalnie 750 kg (z tymże kombinacja pojazd-przyczepa nie może przekroczyć dozwolonych 3,5 tony). Przewożonych może być maksymalnie 8 osób (nie licząc kierowcy). Istnieje jednak odstępstwo od tej reguły zgodnie z którym w niektórych przypadkach kategoria prawa jazdy B uprawnia do prowadzenia pojazdów o całkowitej masie pojazdu do 4,75 tony. Dotyczy to osób, które są członkami ochotniczej straży pożarnej, służb sanitarnych lub ratunkowych i prowadzą pojazdy służbowe podczas wykonywania akcji ratunkowych, bądź innych, związanych z wykonywaną czynnością. Osoby te muszą posiadać prawo jazdy kategorii B przez minimum 2 lata oraz zostać zapoznane z techniką oraz prowadzeniem takiego pojazdu.

Czy prawo jazdy kategorii B uprawnia w Niemczech do jazdy motorem?

O tym czy prawo jazdy kategorii B uprawnia w Niemczech do jazdy motorem przeczytacie w poniższym artykule:

Czy prawo jazdy kategorii B uprawnia w Niemczech do jazdy motorem?

Uznanie polskiego prawa jazdy w Niemczech – kiedy należy je wymienić?

Admin
-
21
Uznanie polskiego prawa jazdy w Niemczech – kiedy należy je wymienić?

Generalnie prawo jazdy zdobyte w jednym z krajów Unii Europejskiej jest akceptowane na całym jej terenie, jeśli:

  • nie utraciło ważności
  • nie zostało zawieszone, ograniczone lub cofnięte w kraju, w którym zostało ono wydane

Paragraf 28 niemieckiego rozporządzenia dotyczącego pozwolenia na jazdę (niem. Fahrerlaubnis-Verordnung, w skrócie FeV) stwierdza wyraźnie, iż prawo jazdy zdobyte na terenie Unii Europejskiej jest w Niemczech ważne bez ograniczeń, nawet w przypadku kiedy dana osoba mieszka w Niemczech na stałe. Osoby pochodzące z krajów poza Unii Europejskiej i zamieszkałe w Niemczech mają 6 miesięcy na wymianę prawa jazdy.

Oprócz tego każda osoba zameldowana w Niemczech i pochodząca z jednego z krajów UE może w każdej chwili dobrowolnie wymienić prawo jazdy na niemieckie.

Ważność prawa jazdy jest różna w zależności od kraju UE

W państwach Unii Europejskiej obowiązują różne okresy ważności prawa jazdy. W Niemczech, podobnie jak w Polsce wynosi on 15 lat. Oznacza to, iż po upływie tego okresu czasu będzie trzeba wymienić prawo jazdy na niemieckie.

W jakich przypadkach wymiana prawa jazdy może być konieczna?

Istnieją sytuacje, w których wymiana prawa jazdy może być konieczna. Ma to w szczególności miejsce, jeśli:

  • Zostanie popełnione wykroczenie drogowe na terenie Niemiec
  • Prawo jazdy zostanie utracone. W takich sytuacjach obywatel Polski może się udać do wydziału komunikacji w Niemczech i poprosić o wydanie wtórnika. Warunkiem koniecznym jest przebywanie w Niemczech od minimum 185 dni. Dokument taki zostaje wtedy wydany na niemieckim wzorze prawa jazdy i zawiera dokładnie takie same uprawnienia jak polskie
  • Prawo jazdy wydane w Polsce bezterminowo jest w Niemczech ważne maksymalnie do roku 2033; przy czym odpowiedni organ krajowy poinformuje, kiedy dokładnie należy je wymienić na prawo jazdy w nowym formacie obowiązującym na terenie całej Unii Europejskiej
  • W przypadku prawa jazdy ważnego bezterminowo, to po dwóch latach zwykłego pobytu wymiana prawa jazdy może być wymagana, ale nie musi. Wszystko zależy od tego, w jaki sposób poszczególne kraje zastosują się do dyrektywy UE. W Niemczech taka praktyka nie jest aktualnie stosowana

UPDATE: W związku z dużą ilością pytań i wątpliwości odnośnie akceptowania polskiego prawa jazdy w Niemczech, postanowiliśmy zapytać w kilku niemieckich urzędach o oficjalne stanowisko w tej sprawie. Otrzymaliśmy odpowiedzi z urzędów w Bonn, Frankfurt nad Menem, Dortmund, Lörrach i Aachen, które zgodnie stwierdziły, że ważne prawo jazdy z Polski jest akceptowane na terenie Niemiec i nie trzeba go wymieniać. Dotyczy to również jego starszej wersji, tej wydawanej bezterminowo. Przy czym to prędzej czy później będzie trzeba wymienić na wersję obowiązującą w całej Unii, która jest ważna 15 lat. Wymiany można dokonać w Niemczech lub w Polsce. Żaden z urzędów nie podał konkretnej daty konieczności wymiany takiego prawa jazdy, ale zgodnie z przepisami niemieckimi należy tego dokonać najpóźniej do roku 2033 (tak jak podaliśmy wyżej).

Wydział komunikacji we Frankfurcie nad Odrą również potwierdził ważność i akceptowalność polskiego prawa jazdy (wersja UE) na terenie Niemiec, lecz stwierdził, iż stare prawo jazdy (różowe) jest u naszych zachodnich sąsiadów nieważne.

Jakie dokumenty są wymagane podczas wymiany prawa jazdy w Niemczech?

Zaświadczenia i dokumenty niezbędne do wymiany prawa jazdy w Niemczech są w zależności od jego kategorii różne. Dla każdego rodzaju prawa jazdy należy mieć ze sobą ważny dowód osobisty, zdjęcie oraz stare prawo jazdy (nie musi być przetłumaczone). Poniżej znajdziecie informacje o dokumentach wymaganych do wymiany prawa jazdy z podziałem na różne kategorie.

Wymiana prawa jazdy kategorii A, A1, A2, AM, B, BE, L, T:

  • Badanie wzroku (nie starsze niz dwa lata)
  • Zaświadczenie o odbyciu kursu pierwszej pomocy
  • W przypadku powyższych kategorii dla niektórych urzędów wystarczające są zdjęcie, dowód osobisty i stary dokument

Wymiana prawa jazdy kategorii C, C1, CE, C1E:

  • Zaświadczenie lekarskie (nie starsze niż rok)
  • Badanie wzroku (nie starsze niż dwa lata)
  • Zaświadczenie lekarskie albo odpowiedniej instytucji o tym, że dana osoba nadaje się do prowadzenie pojazdów danej kategorii
  • Zaświadczenie o odbyciu kursu pierwszej pomocy

Wymiana prawa jazdy kategorii D, D1, DE, D1E:

  • Zaświadczenie lekarskie (nie starsze niż rok)
  • Badanie wzroku (nie starsze niż dwa lata)
  • Zaświadczenie lekarskie albo odpowiedniej instytucji o tym, że dana osoba nadaje się do prowadzenie pojazdów danej kategorii
  • Zaświadczenie o odbyciu kursu pierwszej pomocy
  • Zaświadczenie o niekaralności (nie starsze niż 3 miesiące)

Ile kosztuje wymiana prawa jazdy w Niemczech?

Koszt wymiany prawa jazdy w Niemczech może się różnić w zależności od regionu lub miasta. W mieście Essen (NRW) opłata za wymianę prawa jazdy zdobytego w jednym z krajów Unii Europejskiej wynosi przykładowo 35,80 euro.

Jak zrobić prawo jazdy w Niemczech?

O tym jak zrobić prawo jazdy w Niemczech przeczytacie tutaj:

Prawo jazdy w Niemczech – koszty, wymagania, przebieg

Rezydencja podatkowa: Kiedy należy złożyć w Polsce deklarację podatkową, mimo pobytu w Niemczech?

Admin
-
0
Rezydencja podatkowa: Kiedy należy złożyć w Polsce deklarację podatkową, mimo pobytu w Niemczech?

Rezydencja podatkowa: Gdzie płacimy podatki, mieszkając za granicą?

Gdzie rozliczyć się z podatku, jeśli pracuję w Niemczech? To pytanie spędza sen z powiek wielu osobom, które opuściły Polskę w poszukiwaniu pracy, lepszego życia lub po prostu nowych doświadczeń. Wbrew pozorom, sam fakt wyjazdu nie zwalnia automatycznie z obowiązku rozliczania się z fiskusem w ojczyźnie.

Rezydencja podatkowa – co to znaczy?

Określenie rezydencji podatkowej jest kluczowe dla ustalenia, w którym kraju należy zapłacić podatki od dochodów. Zasady te reguluje ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte z innymi krajami.

Kiedy Polak musi rozliczać się w Polsce?

Sytuacja każdego z nas jest inna. Niektórzy mieszkają za granicą na stałe, inni wyjeżdżają tam tylko do pracy, a jeszcze inni często podróżują między dwoma krajami. W zależności od różnych czynników, takich jak:

  • Czas pobytu w Polsce i za granicą
  • Miejsce zamieszkania rodziny
  • Źródło dochodów
  • Ośrodek interesów życiowych

…możemy podlegać:

  • Nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – ma to zastosowanie do osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Te podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) – art. 3 ust. 1 ustawy PIT.
  • Ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – ma to zastosowanie do osób fizycznych, które nie mają na terytorium Polski miejsca zamieszkania. Te podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Polski (ograniczony obowiązek podatkowy) – art. 3 ust. 2a ustawy PIT.

Jak denfiniuje się miejsce zamieszkania?

Kryteria ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych osoby fizycznej zawarte są w art. 3 ust. 1a ustawy PIT.

Osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski jeżeli:

  • posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
  • przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Definicja miejsca zamieszkania, zawarta w ustawie PIT, obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych rozumianego jako centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych. Spójnik „lub” oznacza, że spełnienie przynajmniej jednego z tych kryteriów pozwala uznać podatnika za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Jednocześnie każde z tych kryteriów należy rozpatrywać samodzielnie i niezależnie.

Co z osobami, które mieszkają za granicą, ale w Polsce mają mieszkanie?

Posiadanie mieszkania w Polsce nie determinuje automatycznie rezydencji podatkowej. Ważne jest, gdzie faktycznie przebywamy i gdzie skupia się nasze życie osobiste i zawodowe.

Praktyczne przykłady

Poniżej znajdziecie przykłady, które obrazują jak to wygląda w praktyce:

Przykład 1: Pan Artur jest pracownikiem budowlanym mieszkającym na stałe z żoną i dziećmi w Szczecinie. Pan Artur pracuje na budowach w Niemczech. W trakcie pracy w Niemczech pan Artur mieszka w hotelu robotniczym wraz z innymi pracownikami. W Polsce pan Artur mieszka z rodziną, do której przyjeżdża w weekendy, na święta, na urlop oraz w trakcie dłuższych przerw w pracy. Czy pan Artur posiada centrum interesów osobistych w Polsce?

Tak. Pan Artur posiada ścisłe powiązania osobiste z Polską, gdyż tutaj cały rok mieszka jego żona oraz dzieci. Pomimo pracy w Niemczech, pan Artur regularnie wraca do swojego miejsca zamieszkania w Szczecinie w sposób, który wskazuje na utrzymanie istotnych powiązań osobistych z Polską.

Przykład 2: Pani Joanna jest programistką. Jej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajduje się w Niemczech. Pani Joanna przyjechała do Polski na okres 5 miesięcy w celu świadczenia pracy dla polskiego pracodawcy. Pani Joanna pracowała w Polsce od stycznia do maja roku podatkowego, po czym wróciła do Niemiec. Czy pani Joanna ma obowiązek rozliczyć w Polsce wynagrodzenie otrzymane za pracę w Polsce?

Tak. Pani Joanna ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech, w związku z czym w Polsce podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, iż w Polsce ma obowiązek rozliczyć się tylko z dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Jedynym dochodem uzyskanym w Polsce jest wynagrodzenie otrzymane od polskiego pracodawcy za pracę na terytorium Polski. Wynagrodzenie to podlega opodatkowaniu w Polsce. Natomiast pozostałe dochody uzyskane przez panią Joannę w roku podatkowym ze źródeł przychodów położonych poza Polską nie podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie powinny zostać wykazane w polskim zeznaniu podatkowym.

Przykład 3: Pan Michał ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Cały rok podatkowy jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę przez polskiego pracodawcę. Jest to główne źródło jego przychodów. W czasie urlopu w lipcu i sierpniu wyjechał do Niemiec podejmując się pracy sezonowej u niemieckiego pracodawcy. Otrzymane z tego tytułu wynagrodzenie zostało opodatkowane w Niemczech. Czy pan Michał ma obowiązek rozliczyć w Polsce całość dochodów, w tym te osiągnięte w Niemczech?

Tak. Pan Michał ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. W Polsce zatem podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i ma obowiązek rozliczyć całość dochodów osiągniętych w roku podatkowym, zarówno w Polsce jak i w Niemczech. Zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą między Polską a Niemcami, dochód ten może być opodatkowany w obydwu państwach. W celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu wynagrodzenia osiągniętego na terytorium Niemiec, rozliczając ten dochód w Polsce pan Michał stosuje metodę wyłączenia z progresją, określoną w umowie zawartej między Polską a Niemcami o unikaniu podwójnego opodatkowania. W związku z tym, wynagrodzenie uzyskane w Niemczech jest zwolnione od opodatkowania w Polsce, zostanie jednak wzięte pod uwagę dla potrzeb ustalenia stopy procentowej podatku obliczonego od wynagrodzenia za pracę w Polsce.

Przykład 4: Pan Piotr mieszkał na Ukrainie, w domu rodzinnym razem z rodzicami. Postanowił przyjechać do pracy do Polski na okres 8 miesięcy (od stycznia do sierpnia) danego roku kalendarzowego. W czasie pobytu w Polsce, pan Piotr wyjechał z kraju tylko raz na dwa tygodnie, w odwiedziny do rodziców, którzy pozostali na Ukrainie. Czy ze względu na długość pobytu w Polsce, pan Piotr uzyskał status polskiego rezydenta podatkowego?

Tak. Ilość dni pobytu pana Piotra w Polsce przekroczyła w danym roku kalendarzowym 183 dni. Z tego względu pan Piotr spełnił kryterium pozwalające uznać go za rezydenta podatkowego Polski.

Przykład 5: Pani Julia jest obywatelką Białorusi. Przyjechała do Polski do pracy w listopadzie 2019 r. Pracowała nieprzerwanie na terytorium Polski do końca maja 2020 r., po czym wyjechała do pracy do Niemiec. Czy pani Julia uzyskała status polskiego rezydenta podatkowego z uwagi na ilość dni pobytu na terytorium Polski?

Nie. W 2019 r. pani Julia przebywała na terytorium Polski w listopadzie i grudniu (61 dni). Natomiast w 2020 r. przebywała w Polsce od stycznia do maja, czyli 152 dni. W żadnym z tych lat kalendarzowych (podatkowych) długość pobytu pani Julii w Polsce nie przekroczyła 183 dni.

Przykład 6: Pan Mariusz wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie otworzył sklep z polskimi produktami. Na początku roku pan Mariusz wyjeżdżał do Wielkiej Brytanii w celu rozpoznania rynku kilkukrotnie na krótkie okresy, podczas których mieszkał u znajomych. Lokal na sklep wynajął od czerwca tego roku podatkowego. W Polsce opuścił wynajmowane mieszkanie ostatniego dnia maja tego roku i w tym dniu przeniósł się do Wielkiej Brytanii. Od tego czasu ośrodek interesów życiowych pana Mariusza znajduje się w Wielkiej Brytanii. Tam mieszka i pracuje prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Czy pan Mariusz utracił status polskiego rezydenta podatkowego?

Tak. Pan Mariusz przeniósł ośrodek interesów życiowych do Wielkiej Brytanii z dniem
31 maja, w którym opuścił na stałe Polskę. Jako polski rezydent podatkowy, dochody osiągnięte przed opuszczeniem Polski (od stycznia do końca maja) ma obowiązek rozliczyć w Polsce, na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast od 1 czerwca pan Mariusz posiada w Polsce status nierezydenta podatkowego, czyli od tego dnia zobowiązany jest rozliczać się w Polsce wyłącznie od dochodów osiąganych na terytorium Polski.

źródło: podatki.gov.pl

Niemcy: Czy mogę stracić prawo jazdy, jeśli zbyt często zostanę złapany przez fotoradar?

Admin
-
0
Niemcy: Czy mogę stracić prawo jazdy, jeśli zbyt często zostanę złapany przez fotoradar?

Ile razy w miesiącu mogę zostać złapany przez fotoradar w Niemczech? Wbrew pozorom kwestia ta nie została uregulowana w niemieckim prawie. Jeśli zostaliście złapani na przekroczeniu prędkości, musicie się spodziewać odpowiednich sankcji zgodnie z aktualnie obowiązującym katalogiem mandatów (czytaj tutaj). Obejmują one grzywnę, a w przypadku poważniejszych wykroczeń punkty we Flensburgu i ewentualnie dodatkowo zakaz prowadzenia pojazdów.

Uwaga: ostrzejsze sankcje dla recydywistów!

Ile razy w miesiącu można w Niemczech dostać mandat za przekroczenie prędkości? To pytanie zadaje sobie wielu kierowców samochodów osobowych i ciężarowych – zwłaszcza tych, którzy są uzależnieni od prawa jazdy. Nie ma jednak ogólnej odpowiedzi na to pytanie. Nie ma regulacji prawnej mówiącej o nałożeniu konkretnej sankcji w przypadku popełnienia określonej liczby wykroczeń polegających na przekroczeniu prędkości w jednym miesiącu.

Co do zasady, miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów może zostać orzeczony w przypadku tzw. „uporczywego naruszania przepisów”.

O „uporczywości” można mówić w tym kontekście m.in. wtedy, gdy ktoś został wielokrotnie złapany przez fotoradar na przekroczeniu prędkości – nawet w przypadku drobnych wykroczeń. Jeśli za wykroczenie przekroczenia prędkości został już orzeczony regularny zakaz prowadzenia pojazdów, dana osoba musi oddać prawo jazdy na dodatkowy miesiąc.

Recydywistom grożą też surowsze sankcje. Mianowicie kierowca, który w ciągu jednego roku został złapany przez fotoradar na jeździe o co najmniej 26 km/h za szybko. W tym przypadku również można orzec (dodatkowy) zakaz prowadzenia pojazdów na okres jednego miesiąca.

Szczególne zasady dotyczą początkujących kierowców w okresie próbnym

Początkujący kierowcy w Niemczech muszą liczyć się z surowymi sankcjami, jeśli w ciągu pierwszych dwóch lat od uzyskania prawa jazdy popełnią wykroczenia drogowe. Ile razy w miesiącu początkujący kierowca może zostać złapany przez fotoradar?

W tej kwestii również nie ma stałej reguły. Jeśli taka osoba została złapana przez fotoradar na przekorczeniu prędkości o 21 km/h lub większej, to w tym wypadku mowa o tzw. wykroczeniu typu A. Takie wykroczenie będzie skutkowało następującymi środkami:

  • pierwsze wykroczenie typu A: przedłużenie okresu próbnego o dwa lata, udział w zaawansowanym seminarium szkoleniowym
  • drugie wykroczenie typu A: upomnienie, zalecenie wzięcia udziału w kursie psychologii ruchu drogowego
  • trzecie przestępstwo typu A: odebranie prawa jazdy

Jeśli w okresie pomiędzy pierwszym wykroczeniem A a udziałem w seminarium szkoleniowym zostanie się ponownie złapanym przez fotoradar, nie będzie to miało zazwyczaj negatywnego wpływu na czas trwania okresu próbnego.

Prawo jazdy klasy C w Niemczech: rodzaje, uprawnienia, przedłużenie, koszty, ważność

Admin
-
3
Prawo jazdy klasy C w Niemczech: rodzaje, uprawnienia, przedłużenie, koszty, ważność

Jesteś posiadaczem prawa jazdy kategorii B na samochody osobowe i ciężarowe do 3,5 tony i myślisz o rozszerzeniu uprawnień? Albo marzysz o zawodzie zawodowego kierowcy na trasach długodystansowych, który jeździ 7,5-tonowym TIR-em? Albo posiadasz prawo jazdy klasy C z Polski i chciałbyś używać go w Niemczech pracując jako kierowca w firmie transportowej? W niniejszym artykule postaramy się odpowiedzieć na wszystkie pytania dotyczące prawa jazdy kategorii C na pojazdy silnikowe powyżej 3,5 tony oraz możliwości zdobycia uprawnień kierowcy zawodowego. Serdecznie zapraszamy do lektury!

Prawa jazdy klasy C1, C1E, C, CE dla samochodów ciężarowych w Niemczech

W Niemczech, podobnie jak w Polsce, obowiązuje konieczność posiadania odpowiednich uprawnień do jazdy samochodem ciężarowym powyżej 3,5 tony. Uprawnienie to uzyskuje się po zdaniu egzaminu na prawo jazdy klasy C. Dodatkowo w przypadku pracy jako kierowca zawodowy konieczne jest ukończenie specjalnego kursu zawodowego. Przedstawione poniżej klasy prawa jazdy obowiązuję w całej Europie i Niemczech od 1. stycznia 1999 roku.

Posiadanie prawa jazdy klasy C uprawnia do prowadzenia pojazdów mechanicznych – z wyjątkiem pojazdów mechanicznych klas AM, A1, A2, A, D1 i D – o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3500 kg i posiadających nie więcej niż osiem miejsc siedzących poza siedzeniem kierowcy (także z przyczepami o dopuszczalnej masie całkowitej nie większej niż 750 kg). W przypadku posiadania przyczepy o masie całkowitej pojazdu powyżej 750 kg wymagają prawa jazdy klasy CE.

W przypadku posiadania prawa jazdy klasy C1 kierowca może prowadzić pojazdy mechaniczne (z wyjątkiem wspomnianych powyżej pojazdów silnikowych kategorii AM, A1, A2, A, D1 i D) o maksymalnej dopuszczalnej masie powyżej 3500 kg, lecz nie więcej niż 7500 kg i posiadające nie więcej niż osiem miejsc siedzących oprócz miejsca kierowcy (w tym przyczepy o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 750 kg).

Kierowcy z uprawnieniami C1E mogą kierować zespołami pojazdów ciągnących kategorii C1 i przyczepy ważącej ponad 750 kg, lub przyczepy kategorii B i przyczepy ważącej ponad 3500 kg, pod warunkiem, że maksymalna dopuszczalna masa zespołu nie przekracza 12 000 kg (12 ton).

Kategoria CE uprawnia do prowadzenia zespołów pojazdów kategorii C i przyczepy o maksymalnej dopuszczalnej masie powyżej 750 kg.

Do wszystkich kategorii obowiązuje warunek, że jeżeli pojazd mechaniczny jest skonstruowany i przeznaczony do przewozu osób, nie może być dalej prowadzony w kategorii C, C1, CE i C1E, niezależnie od liczby miejsc dla pasażerów.

Jak zdobyć prawo jazdy klasy C w Niemczech?

Aby zdobyć prawo jazdy uprawniające do jazdy samochodami ciężarowymi powyżej 3,5 tony należy mieć ukończone 18 lat dla kategorii C1 i C1E oraz 21 lat dla kategorii C i CE. Dodatkowo należy posiadać prawo jazdy kategorii B. Warto także wiedzieć, że w przypadku osób, które ukończyły szkolenie jako kierowca zawodowy (Berufskraftfahrer-Qualifikation), minimalny wiek dla kategorii C i CE wynosi 18 lat. Oznacza to, że uzyskanie prawa jazdy kategorii C może odbyć się przed ukończeniem 21 roku życia, aczkolwiek oficjalne prowadzenie pojazdu jest możliwe dopiero po ukończeniu 21 lat. Do uzyskania prawa jazdy wymagane jest szkolenie teoretyczne i praktyczne oraz zdanie egzaminu.

Koszty uzyskania prawa jazdy kategorii C w Niemczech

Uzyskanie prawa jazdy kategorii C w Niemczech to spora kwota. Jej wysokość jest uzależniona od kosztów stałych oraz od kosztów wynikających z ilości godzin koniecznych do nauki jazdy ciężarówką. Dodatkowo należy uwzględnić także koszty badania lekarskiego, okulistycznego, kursu pierwszej pomocy oraz cenę zdjęć biometrycznych.

Koszty stałe obejmują wniosek o wydanie prawa jazdy (40-80 euro w zależności od szkoły), opłatę rejestracyjną w szkole nauki jazdy (od 150 euro wzwyż w zależności od miasta), opłaty egzaminacyjne za egzaminy praktyczne (140,42 euro – kwota stała) i teoretyczne (20,83 euro – kwota) oraz obowiązkowe lekcje jazdy (od 60 euro wzwyż za jedną lekcję jazdy 45 minut).

Koszty ruchome uzależnione są od ilości godzin jazdy (obowiązkowych i dodatkowych). Cena za godzinę zależy od szkoły i jest bardzo zróżnicowana. Ustawodawstwo przewiduje minimalną liczbę poszczególnych godziny jazdy:

  • Klasa C: 5 godzin jazdy poza terenem zabudowanym / 2 godziny jazdy po autostradzie/ 3 godziny jazdy nocnej,
  • Klasa CE (wymagane wcześniejsze posiadanie klasy C): 5 godzin jazdy międzymiastowej/ 2 godziny jazdy autostradą/ 3 godziny jazdy nocą
  • Klasa C1: 3 godziny jazdy poza terenem zabudowanym / 1 godzina jazdy autostradą/ 1 godzina jazdy nocą
  • Klasa C1E: 3 godziny jazdy poza terenem zabudowanym / 1 godzina jazdy autostradą/ 1 godzina jazdy nocą

Godzina jazdy to 45 minut i w zależności od szkoły jazdy może kosztować od 60 do 90 euro.

Według uśrednionych danych udostępnionych przez niemieckie szkoły jazdy cena całkowita za prawo jazdy kategorii C może wynieść od 3500 euro. Nie na tutaj określonej górnej granicy, gdyż zależy ona od indywidualnej ilości potrzebnych godziny jazdy. Przyjmuje się, że przeciętnie zdolny uczeń potrzebuje około 35 godzin.

Dodatkowo konieczne jest przedłożenie następujących dokumentów:

  • Badanie wzroku (inne badanie niż na prawo jazdy klasy B): badanie to obejmuje dodatkowo badanie pola widzenia, widzenia przestrzennego, motoryki oka, widzenia o zmierzchu, wrażliwości na olśnienie, widzenia kolorów oraz wykluczenie wad wzroku ograniczających pole widzenia. Cena to ok 40-70 euro w zależności od miejsca zamieszkania.
  • Kurs pierwszej pomocy, czyli tak zwany „Großer Erste Hilfe Schein“ (kurs trwający 16 godzin). Jest on bardziej rozbudowany niż w przypadku innych klas prawa jazdy, więc koszty wzrastają do 50 do 80 euro w zależności od miejsca zamieszkania.
  • Zaświadczenie lekarskie (wymagane zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia w sprawie prawa jazdy (FeV)). Badanie to może być przeprowadzone przez lekarza rodzinnego lub lekarza zakładowego, jego koszt to około 100 euro.
  • Biometryczne zdjęcie – cena ok. 10-15 euro.

Badanie lekarskie

Do uzyskania prawa jazdy klasy C konieczne jest przeprowadzenie badania lekarskiego przewidzianego w załączniku nr 5 do FeV (Fahrerlaubnis-Verordnung – FeV). Ustawodawca stwierdza w tym zarządzeniu, że wszystkie osoby ubiegające się o wydanie lub przedłużenie okresu ważności prawa jazdy klas C, C1, CE, C1E, D, D1, DE, D1E oraz prawa jazdy do przewozu osób muszą się obowiązkowo poddać badaniu lekarskiemu. Celem badania jest ustalenie, czy istnieją jakiekolwiek choroby, które wykluczają przydatność lub warunkową przydatność do wykonywania zawodu kierowcy. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu i jego wyniki są nanoszone na specjalnym formularzu jednakowym dla całego kraju.

Badanie lekarskie może być przeprowadzone przez lekarza rodzinnego lub lekarza zakładowego w miejscu zamieszkania, a jego cena wynosi około 100-150 euro. Koszty te nie są pokrywane przez kasę chorych, gdyż są one z zasady ponoszone przez pracodawcę.

Badanie okulistyczne

Każdy kierowca, który chce zdobyć prawo jazdy kategorii C musi poddać się specjalistycznemu badaniu wzroku zgodnie z załącznikiem 6 do rozporządzenia FeV (Fahrerlaubnis-Verordnung – FeV). Wzrok musi spełniać następujące wymagania:

  • centralna, dzienna ostrość wzroku 0,8 dioptrii w każdym oku i 1,0 w obu oczach. W przypadku wady wzroku przekraczającej 8,0 dioptrii okulary należy zastąpić soczewkami kontaktowymi.
  • Normalne widzenie kolorów z wystarczającym kontrastem i bezproblemowe widzenie o zmierzchu.
  • Nieograniczone pole widzenia przy użyciu automatycznej półkuli w zakresie do 70 stopni w obie strony i do 30 stopni w górę i w dół.
  • Normalne widzenie dwuoczne.

Cena badania okulistycznego wynosi 40-70 euro.

Dowód kwalifikacji zawodowych, czyli Berufskraftfahrer-Qualifikation

W Niemczech każda osoba, która na stałe lub tymczasowo chce korzystać z prawa jazdy samochodu ciężarowego w celach zarobkowych, musi również przedstawić dowód posiadania zawodowych kwalifikacji kierowcy. Szkolenie to obejmuje 5 modułów

  1. – Moduł 1: Eko-szkolenia/ekologiczna jazda
  2. – Moduł 2: Przepisy socjalne dotyczące transportu towarów
  3. – Moduł 3: Technika bezpieczeństwa i bezpieczeństwo jazdy
  4. – Moduł 4: Kierowca: usługodawca, posiadacz obrazu, specjalista
  5. – Moduł 5: Zabezpieczenie ładunku

Cena pojedynczego modułu dla kierowcy wynosi od 80 do 120 euro, szkolenie weekendowe to wydatek rzędu 400-800 euro. W zależności od indywidualnych przypadków mogą dojść dodatkowe koszty.

Przedłużenie prawa jazdy

Według niemieckiego prawodawca zawodowe prawo jazdy musi być odnawiane co 5 lat. W takich przypadku mogą powstać następujące koszty:

  • Zaświadczenie lekarskie: około 30 – 40 Euro,
  • Badanie okulistyczne (kompleksowe badanie wzroku z rozpoznaniem pola widzenia): ok. 70-100 euro,
  • Wniosek o przedłużenie ważności prawa jazdy i prawa jazdy: około 30 euro,
  • Zdjęcia paszportowe (biometryczne): różne ceny, w zależności od fotografa, w zasadzie 20-40 euro
  • Przedłużenie karty kierowcy: ok. 35 – 40 Euro,
  • Ewentualne przedłużenie licencji ADR (Gefahrengut-Führeschein): około 200 euro,

Nie jest konieczne powtarzanie kursu pierwszej pomocy, aczkolwiek zalecane jest okresowe odświeżanie wiedzy z tego zakresu.

Dodatkowo istnieje konieczność odnawiania kursu doskonalenia zawodowego (Berufskraftfahrer-Qualifikation) co 5 lat. Szkolenie trwa 35 godzin i jest obowiązkowe dla każdego kierowcy zawodowego. Brak uczestnictwa powoduje utratę uprawnień kierowcy zawodowego. Ceny za szkolenie są zróżnicowane w zależności od szkoły jazdy lub instytucji kształceniowej.

Licencja ADR, czyli uprawnienia na przewożenie towarów niebezpiecznych (Gefahrgutführerschein)

W przypadku przewożenia towarów niebezpiecznych istnieje konieczność zdobycia specjalnych uprawnień. W Niemczech nazywa się to ADR-Schein lub Gefahrgutführerschein.

Szkolenie składa się z kursu podstawowego i kursu zaawansowanego. Ukończenie kursu podstawowego uprawnia kierowcę zawodowego do prowadzenia następujących pojazdów:

  • pojazdy przewożące towary niebezpieczne w opakowaniach lub luzem (wyjątek: klasy 1 i 7),
  • pojazdy przewożące towary niebezpieczne w cysternach-kontenerach scalonych, cysternach przenośnych lub MEGC, których indywidualna pojemność nie przekracza 3 m3, lub w cysternach odejmowalnych o pojemności nieprzekraczającej 1 m3,
  • pojazdy akumulatorowe przewożące towary niebezpieczne o całkowitej pojemności nieprzekraczającej 1 m3.

Kurs podstawowy musi składać się z co najmniej 19 godzin nauczania i może kosztować od 250 euro wzwyż. Kurs kończy się egzaminem zdawanym przed Izbą Przemysłowo-Handlową.

Zaawansowany kurs „Tank” (co oznacza „Zbiornik”) uprawnia kierowcę zawodowego do prowadzenia następujących pojazdów:

  • Pojazdy lub MEGC, którymi przewożone są towary niebezpieczne w kontenerach cysternach, zbiornikach przenośnych lub MEGC, których indywidualna pojemność przekracza 3 m3,
  • pojazdy lub MEGC przewożące towary niebezpieczne w stałych lub zdejmowalnych zbiornikach o pojemności przekraczającej 1 m3,
  • pojazdy akumulatorowe przewożące towary niebezpieczne o całkowitej pojemności przekraczającej 1 m3.

Kurs dla zaawansowanych „Tank” musi obejmować co najmniej 13 godzin szkoleniowych i kosztuje około 150-230 euro. W większości przypadków kierowcy uczestniczą w kursie połączonym, czyli podstawowy + „Tank”, którego koszty wynoszą od 350 do 375 euro.

Dodatkowo istnieje konieczność regularnego odnawiania uprawnień ADR co pięć lat. Koszty takiego kursu na odnowienie uprawnień (Auffrischungskurs) to około 200 euro.

Zawodowe prawo jazdy zdobyte Polsce, a jego ważność w Niemczech

Prawo jazdy kategorii C1 i C1E jest ważne w Republice Federalnej Niemiec tylko do momentu osiągnięcia przez jego posiadacza wieku 50 lat, prawo jazdy kategorii C i CE tylko do pięciu lat od daty wydania. Według aktualnie obowiązującej regulacji prawnej polskie prawo jazdy może zostać zmienione na niemieckie po złożeniu pisemnego wniosku. Do wniosku o niemieckie prawo jazdy należy załączyć następujące dokumenty:

  • dokument identyfikacji osoby ubiegającej się o wizę (kopia dowodu osobistego lub paszportu),
  • potwierdzenie zameldowania z niemieckiego biura meldunkowego (Einwohnermeldeamt, Bürgerberatung/Bürgerservice),
  • aktualne zdjęcie biometryczne,
  • oryginał prawa jazdy wydany w kraju.

Dla kategorii C, C1, CE, C1E (ciężarówki) należy przedstawić zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia oraz zaświadczenie o stanie wzroku.

Dodatkowo konieczne będzie ukończenie kursów wymaganych w myśl przepisów ustawy o kwalifikacjach zawodowych kierowców (BKrFQG) oraz rozporządzenia o kwalifikacjach zawodowych kierowców (BKrFQV). W celu dalszych pytań lub wątpliwości należy skontaktować się z lokalnym urzędem ds. prawa jazdy (Fahrerlaubnisbehörde).

Uwaga: Po wydaniu niemieckiego prawa jazdy zagraniczne prawo jazdy jest zatrzymywane i zwracane organowi, który je wydał.

Artykuł opracowano wspólnie z firmą RUFUS.PL dostawcą łożysk samochodowych.

Niemcy: Mężczyźni nie mają zakazu parkowania na parkingach dla kobiet

Admin
-
2
Niemcy: Mężczyźni nie mają zakazu parkowania na parkingach dla kobiet

Niektóre niemieckie landy nakazują wyznaczanie miejsc parkingowych przeznaczonych dla kobiet. Tam gdzie prawo nakazuje zarządcom parkingów wyznaczać miejsca parkingowe dla kobiet, mają one stanowić 10 (Badenia-Wirtembergia) lub nawet 30 proc (Brandenburgia) wszystkich miejsc parkingowych. Miejsca te powinny być oznaczone i położone blisko wejścia na teren obiektu. Mają być też objęte monitoringiem video i w pobliżu posiadać włącznik alarmu.

Ma to zasadniczo służyć temu, aby kobiety czuły się bezpieczniej na parkingach podziemnych lub wielopoziomowych. W przeciwieństwie do miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, nie są one jednak częścią niemieckiej ustawy o ruchu drogowym (StVO) – więc jeśli zaparkuje tam mężczyzna, to nie można go ukarać mandatem. W takich przypadkach właściciel parkingu może jednak skorzystać ze swoich praw domicylu i wydalić „nieprawidłowo parkującego” lub, w pewnych okolicznościach, zakazać mu wstępu na teren obiektu.

Miejsca parkingowe dla kobiet mają czasami większe od pozostałych rozmiary, jednak nie jest to wina stereotypów mówiących, że kobiety nie potrafią parkować. Ma być po prostu więcej miejsca by wyjąć z samochodu dziecko, samo lub z fotelikiem, czy zakupy. Dlatego wiele z tych miejsc to takie, z których mogą korzystać również mężczyźni opiekujący się dziećmi. Jednak to nie wygoda jest kluczowa, tylko poczucie bezpieczeństwa.

Czy prawo jazdy kategorii B uprawnia w Niemczech do jazdy motocyklem?

Admin
-
4
Czy prawo jazdy kategorii B uprawnia w Niemczech do jazdy motocyklem?

Od początku 2020 roku posiadacze prawa jazdy kategorii B mogą w Niemczech prowadzić również motocykle kategorii A1, jeśli zostały spełnione określone warunki, o których informujemy szczegółowo w niniejszym artykule. Uprawnienie dokumentuje się w prawie jazdy poprzez wpisanie kodu 196 do dokumentu.

Czym można jeździć z prawem jazdy typu B196?

Po pierwsze wyjaśnijmy do czego może nam się przydać ten dodatkowy wpis w prawie jazdy. Otóż oprócz wszystkich pojazdów mechanicznych kategorii B, posiadacze prawa jazdy B196 mogą prowadzić w Niemczech również motocykle kategorii A1, czyli motocykle o pojemności skokowej nie większej niż 125 cm³ i mocy silnika nie większej niż 11 kW, w których stosunek mocy do masy własnej nie przekracza 0,1 kW/kg, a także trójkołowe pojazdy mechaniczne o mocy do 15 kW.

Czy trzeba zdać jakiś dodatkowy egzamin?

Nie, nie jest wymagany ani teoretyczny, ani praktyczny dodatkowy egzamin. Wymagane jest jedynie odbycie szkolenia obejmującego co najmniej dziewięć 90-minutowych lekcji. Szkolenie to występuje w Niemczech pod nazwą „Fahrerschulung” albo „B 196 Fahrerschulung”. Często jest ono podzielone na część praktyczną i teoretyczną, jak na przykład tutaj (Fahrschule Manfred Köster):

Jak widać kurs nie należy do najtańszych. Po jego odbyciu, szkoła jazdy wystawia zaświadczenie, z którym należy się udać do urzędu wystawiającego prawo jazdy z prośbą o dokonanie odpowiedniego wpisu do dokumentu.

Czy z niemieckim prawem jazdy B196 mogę jeździć również za granicą?

Ponieważ B196 jest rozszerzeniem klasy B z krajowym numerem kodowym 196, klasa ta jest uznawana tylko w Niemczech. Za granicą nie jest ona uznawana.

Jakie są wymagania dla prawa jazdy B196?

Aby otrzymać wpis do prawa jazdy uprawniający do jazdy motocyklem o parametrach, które zostały wymienione powyżej, należy spełnić następujące warunki:

  • Odbyć kurs, o którym napisaliśmy powyżej
  • Posiadać prawo jazdy kategorii B przez co najmniej 5 lat
  • Mieć min. 25 lat

Prawo jazdy w Niemczech

Więcej na temat prawa jazdy w Niemczech przeczytacie tutaj: Prawo jazdy w Niemczech

Oprócz tego warto przeczytać: Uznanie polskiego prawa jazdy w Niemczech – kiedy należy je wymienić?

Ubezpieczenie motocyklu w Niemczech?

Szukacie ubezpieczenia na motor w Niemczech? Porównajcie oferty niemieckich firm ubezpieczeniowych i wybierzcie najkorzystniejszą:

Ubezpieczenie motocyklu w Niemczech

Prawo jazdy klasy D (autobusowe) w Niemczech: rodzaje, uprawnienia, przedłużenie, koszty, ważność

Admin
-
0
Prawo jazdy klasy D (autobusowe) w Niemczech: rodzaje, uprawnienia, przedłużenie, koszty, ważność

Wielu posiadaczy prawa jazdy kategorii B na samochody osobowe myśli o zdobyciu nowego zawodu związanego z przewozem osób. Niektórzy z nich posiadają nawet prawo jazdy klasy D na autobus zdobyte w Polsce i chcieliby używać go w Niemczech pracując zarobkowo jako kierowca w prywatnej lub publicznej firmie transportowej trudniącej się przewozem osób. Ale jak to zrobić? W tym artykule postaramy się odpowiedzieć na wszystkie pytania dotyczące prawa jazdy kategorii D na pojazdy autobusowe oraz możliwości zdobycia uprawnień kierowcy zawodowego. Serdecznie zapraszamy do lektury!

Prawa jazdy klasy D1, D1E, D, DE na autobus w Niemczech

Aby jeździć zarobkowo autobusem w Niemczech obowiązuje konieczność posiadania odpowiednich uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych przewożących więcej niż 8 osób. Uprawnienia takie można uzyskać po zdaniu egzaminu na prawo jazdy klasy D. Dodatkowo istnieje konieczność ukończenia specjalnego kursu zawodowego.

Posiadanie prawa jazdy klasy D (zwanego także „Der große Busführerschein“, czyli „duże prawo jazy autobusowe” upoważnia do prowadzenia pojazdów silnikowych posiadających więcej niż dziewięć miejsc siedzących wraz z siedzeniem kierowcy oraz z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej nie większej niż 750 kg). W przypadku prowadzenia pojazdu z przyczepą o całkowitej masie powyżej 750 kg wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii DE.

Prawo jazdy kategorii D1 zwane jest potocznie w Niemczech „Der kleine Busführerschein“, czyli „małe prawo jazdy autobusowe“. W przypadku posiadania prawa jazdy kategorii D1 kierowca może prowadzić autobusy i autokary o długości do 8 metrów, które zostały zaprojektowane i skonstruowane tak, aby przewozić do 17 osób włącznie z kierowcą (16 + 1). Prawo jazdy D1 uprawnia także do jazdy pojazdem autobusowym z przyczepą o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej do 750 kg.

Kierowcy z uprawnieniami D1E mogą kierować zespołami pojazdów ciągnących, które składają się z pojazdu kategorii D1 i przyczepy o masie powyżej 750 kg.

Kategoria DE uprawnia do prowadzenia zespołów pojazdów kategorii D i przyczepy o maksymalnej dopuszczalnej masie powyżej 750 kg.

Dodatkowo obowiązuje regulacja, że jeżeli pojazd silnikowy został skonstruowany i zbudowany z przeznaczeniem przewozu osób, wymaga on co najmniej kategorii D1, niezależnie od liczby miejsc pasażerskich.

Uzyskanie prawa jazdy kategorii D w Niemczech

Aby zdobyć prawo jazdy upoważniające do zawodowego przewozu osób i przewozu osób w ramach działalności gospodarczej należy mieć skończone ukończone 21 lat dla kategorii D1 i D1E oraz 24 lata dla kategorii D i DE. Dodatkowo należy posiadać prawo jazdy kategorii B.

Do uzyskania prawa jazdy wymagany jest kurs teoretyczny i praktyczny oraz zdanie egzaminu. Aby uzyskać uprawnienia do przewozu pasażerów, konieczne jest także ukończenie szkolenia jako zawodowy kierowca w transporcie pasażerskim. Dodatkowo kandydat na kierowcę nie może mieć punktów karnych wpisanych w centralny rejestrze sprawców wykroczeń drogowych w Federalnym Urząd ds. Ruchu Drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt) we Flensburgu.

Ile kosztuje prawo jazdy kategorii D w Niemczech?

Ogólnie uzyskanie prawa jazdy w Niemczech bez względu na kategorię to spory wydatek. Prawo jazdy upoważniające do prowadzenia pojazdów pasażerskich jest szczególnie drogie. Dla kandydatów oznacza to koszty związane ze szkoleniem teoretycznym, praktycznym, koszty zgłoszenia do egzaminu na teorię i z jazdy. Należy także doliczyć koszty badania lekarskiego, okulistycznego, kursu pierwszej pomocy oraz cenę zdjęć biometrycznych. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że tego typu kursy oferowane są wyłącznie przez specjalistyczne szkoły jazdy. W przypadku, gdy specjalistyczna szkoła jazdy znajduje się poza miejscem zamieszkania, konieczne jest uwzględnienie kosztów związanych z dojazdem na zajęcia.

Koszty stałe obejmują opłatę podstawową ok. 450 euro, wniosek o wydanie prawa jazdy (40-80 euro w zależności od szkoły), opłatę rejestracyjną w szkole nauki jazdy (od 150 euro wzwyż w zależności od miasta), opłaty egzaminacyjne za egzaminy praktyczne (151,13 euro – opłata w np. DEKRA) i teoretyczne (22,49 euro – kwota stała) oraz obowiązkowe lekcje jazdy.

Koszty ruchome uzależnione są od ilości godzin jazdy (obowiązkowych i dodatkowych). Cena za godzinę zależy od szkoły i jest bardzo zróżnicowana. Ustawodawstwo przewiduje minimalną liczbę poszczególnych godziny jazdy w zależności od doświadczenia oraz posiadanego kategorii prawa jazdy.

  1. Posiadanie prawa jazdy kat. B i/lub C1 oraz doświadczenie w jeździe samochodem poniżej dwóch lat:
  • 45 godzin podstawowe szkolenie,
  • 22 godziny jazdy poza terenem zabudowanym,
  • 14 godzin jazdy po autostradzie,
  • 8 godzin jazdy nocna.
  1. Posiadanie prawa jazdy kat. B i/lub C1 oraz doświadczenie w jeździe samochodem powyżej dwóch lat:
  • 33 godziny podstawowe szkolenie,
  • 12 godziny jazdy poza terenem zabudowanym,
  • 8 godzin jazdy po autostradzie,
  • 5 godzin jazdy nocna.
  1. Posiadanie prawa jazdy kat. C oraz doświadczenie w jeździe samochodem poniżej dwóch lat:
    • 14 godzin podstawowe szkolenie,
    • 16 godziny jazdy poza terenem zabudowanym,
    • 8 godzin jazdy po autostradzie,
    • 6 godzin jazdy nocna.
  2. Posiadanie prawa jazdy kat. C oraz doświadczenie w jeździe samochodem powyżej dwóch lat:
  • 7 godzin podstawowe szkolenie,
  • 8 godzin jazdy poza terenem zabudowanym,
  • 4 godziny jazdy po autostradzie,
  • 3 godziny jazdy nocna.
  1. Posiadanie prawa jazdy kat. D1 oraz doświadczenie w jeździe samochodem powyżej dwóch lat:
  • 20 godzin podstawowe szkolenie,
  • 5 godzin jazdy poza terenem zabudowanym,
    • 5 godzin jazdy po autostradzie,
    • 5 godzin jazdy nocna.

Godzina jazdy to 45 minut i w zależności od szkoły jazdy może kosztować 70 euro wzwyż.

Według uśrednionych danych udostępnionych przez niemieckie szkoły jazdy cena całkowita za prawo jazdy kategorii D może wynieść od 4.000 euro. Nie na tutaj określonej górnej granicy, gdyż zależy ona od indywidualnej ilości potrzebnych godziny jazdy.

Dodatkowo konieczne jest przedłożenie następujących dokumentów:

  • Lekarskie badanie wzroku (inne badanie niż na prawo jazdy klasy B) uwzględniające pola widzenia, widzenia przestrzennego, motoryki oka, widzenia o zmierzchu, wrażliwości na olśnienie, widzenia kolorów oraz wykluczenie wad wzroku ograniczających pole widzenia. Cena to ok 40-70 euro w zależności od miejsca zamieszkania.
  • Kurs pierwszej pomocy, czyli tak zwany „Großer Erste Hilfe Schein“. Jest rozbudowany, 16-godzinny trening oferowany przez między innymi Niemiecki Czerwony Krzyż, Arbeiter-Samariter-Bund. Jego koszty wynoszą do 50 do 80 euro w zależności od miejsca zamieszkania.
  • Zaświadczenie lekarskie (wymagane zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia w sprawie prawa jazdy (FeV)). Badanie to może być przeprowadzone przez lekarza rodzinnego lub lekarza zakładowego, jego koszt to około 100-150 euro.
  • Biometryczne zdjęcie – cena ok. 10-15 euro.

Badanie lekarskie

Do uzyskania prawa jazdy klasy C konieczne jest przeprowadzenie wspomnianego badania lekarskiego przewidzianego w załączniku nr 5 do FeV (Fahrerlaubnis-Verordnung – FeV). Ustawodawca stwierdza w tym zarządzeniu, że wszystkie osoby ubiegające się o wydanie lub przedłużenie okresu ważności prawa jazdy klas C, C1, CE, C1E, D, D1, DE, D1E oraz prawa jazdy do przewozu osób muszą się obowiązkowo poddać badaniu lekarskiemu. Badanie lekarskie może być przeprowadzone przez lekarza rodzinnego lub lekarza zakładowego w miejscu zamieszkania, a jego cena wynosi około 100-150 euro. Koszty te nie są pokrywane przez kasę chorych, gdyż są one z zasady ponoszone przez pracodawcę.

Celem badania jest ustalenie, czy istnieją jakiekolwiek choroby, które wykluczają przydatność lub warunkową przydatność do wykonywania zawodu kierowcy. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu i jego wyniki wydawane są na specjalnym, jednolitym dla całego kraju formularzu.

Uwaga: W przypadku stwierdzenia chorób nie ma możliwości podjęcia pracy w zawodzie kierowcy autobusowego.

Badanie okulistyczne

Każdy kierowca, który chce zdobyć prawo jazdy kategorii C musi poddać się specjalistycznemu badaniu wzroku zgodnie z załącznikiem 6 do rozporządzenia FeV (Fahrerlaubnis-Verordnung – FeV). Wzrok kandydata na kierowcę autobusu musi spełniać następujące wymagania:

  • centralna, dzienna ostrość wzroku 0,8 dioptrii w każdym oku i 1,0 w obu oczach. W przypadku wady wzroku przekraczającej 8,0 dioptrii okulary należy zastąpić soczewkami kontaktowymi.
  • Normalne widzenie kolorów z wystarczającym kontrastem i bezproblemowe widzenie o zmierzchu.
  • Nieograniczone pole widzenia przy użyciu automatycznej półkuli w zakresie do 70 stopni w obie strony i do 30 stopni w górę i w dół.
  • Normalne widzenie dwuoczne.

Cena badania okulistycznego wynosi 40-70 euro.

Kwalifikacje zawodowe i kształcenie kierowców

Zdobycie prawa jazdy kategorii D, DE lub D1 to dopiero część wymagań. Ustawa o kwalifikacji kierowców zawodowych z 2 grudnia 2020 roku oraz rozporządzenie z 17 grudnia 2020 przewiduje obowiązkowe zdobycie tak zwanej „Grundqualifikation” (kwalifikacje podstawowe) oraz regularne odnawianie kwalifikacji co 5 lat.

Kwalifikację podstawową w Niemczech można uzyskać poprzez zdobycie zawodu jako kierowca zawodowy w ramach dualnej nauki zawodu lub przyspieszoną kwalifikację podstawową. Aby uzyskać kwalifikacje podstawowe, należy najpierw zdać egzamin pisemny trwający 240 minut. Lista obszarów wiedzy do egzaminu znajduje się w załączniku do rozporządzenia (Verordnung über die Berufsausbildung zum Berufskraftfahrer/zur Berufskraftfahrerin). Egzamin praktyczny składa się z egzaminu na prawo jazdy, części praktycznej oraz postępowania w krytycznych sytuacjach na drodze. W przypadku kwalifikacji podstawowej absolwent nie musi jeszcze posiadać odpowiedniej klasy prawa jazdy.

Przyspieszoną kwalifikację podstawową uzyskuje się przez uczestnictwo w szkoleniu trwającym 140 godzin zegarowych (nie lekcyjnych) w certyfikowanym ośrodku szkoleniowym oraz pomyślne zaliczenie 90-minutowego egzaminu teoretycznego w IHK. Uczestnictwo w zajęciach jest obowiązkowe.

Uwgaga: Posiadanie odpowiedniej klasy prawa jazdy nie jest również wymagane do uzyskania podstawowej kwalifikacji w trybie normalnym lub przyspieszonym. Zdanie egzaminu na prawo jazdy kategorii D, DE lub D1 może odbyć się po uzyskaniu kwalifikacji.

Kwalifikacja podstawowa z końcowym egzaminem ustnym jest obowiązkowa dla kierowców, którzy uzyskali prawo jazdy na autobus po 10-tym września 2008.

Szkolenia okresowe po zdobyciu kwalifikacji zawodowych kierowcy autobusowego

W Niemczech każda osoba, która na stałe lub tymczasowo chce korzystać z prawa jazdy na przewożenie pasażerów autobusem w celach zarobkowych, musi również przedstawić certyfikat posiadania zawodowych kwalifikacji kierowcy. Certyfikat otrzymuje się po ukończeniu kursu szkoleniowego Berufskraftfahrer-Qualifikation im Personen-Verkehr. Szkolenie to obejmuje 5 modułów:

  1. – Moduł 1: Fahrgastsicherheit (Bezpieczeństwo pasażerów),
  2. – Moduł 2: Notfälle, Regeln und Vorschriften (Przepisy prawne dotyczące transportu pasażerów, higiena pracy i postępowanie w nagłych przypadkach),
  3. – Moduł 3: Sicherheitstechnik und Fahrsicherkeitstraining (Technika bezpieczeństwa i bezpieczeństwo jazdy),
  4. – Moduł 4: Erfolg und Image (Kierowca zawodowy jako usługodawca i specjalista),
  5. – Moduł 5: Ökologisches Fahren (Jeżdżenie ekologiczne i ochrona środowiska).

Cena pojedynczego modułu dla kierowcy w zależności od szkoły jazdy wynosi od 80 do 120 euro, szkolenie weekendowe to wydatek rzędu 400-800 euro. W zależności od indywidualnych przypadków mogą dojść dodatkowe koszty.

Według ustawy każdy zawodowy kierowca autobusowy musi co 5 lat odświeżyć swoje kwalifikacje i uzyskać przedłużenie uprawnień. Od maja 2021 roku przedłużenie uprawnień jest wpisywane w Niemczech do centralnego rejestru kierowców zawodowych. Kierowcy zawodowemu, który nie wziął udziału w obowiązkowym szkoleniu okresowym, grozi kara w wysokości do 5000 euro. Pracodawca, który zezwolił lub zlecił prowadzenie pojazdu kierowcy bez ważnego zaświadczenia o szkoleniu okresowym, może zostać ukarany grzywną w wysokości do 20.000 euro.

Centralny rejestr kwalifikacji zawodowych kierowców

Od maja 2021 r. został powołany w życie centralny, zdigitalizowany rejestr kwalifikacji zawodowych kierowców. W centralnym rejestrze zapisywane są aktualne kwalifikacje kierowców autobusowych i ciężarowych. Wprowadzenie cyfrowego systemy administrowania danymi kierowców ma na celu stopniowe wyeliminowanie papierowych certyfikatów szkoleniowych oraz wymianę informacji na obszarze Unii Europejskiej. Rejestr kwalifikacji kierowców zawodowych jest zarządzany przez Federalny Urząd ds. Transportu Samochodowego (KBA) we Flensburgu.

Dla zawodowych kierowców autobusowych oznacza to, że wspomniane okresowe świadectwo kwalifikacji kierowcy będzie wydawane w jednolity sposób na terenie całych Niemiec od 1 maja 2021 roku i zastępuje dotychczasowe wpisanie numeru klucza „95” w prawie jazdy.

Przedłużenie prawa jazdy

Według niemieckiego prawodawca zawodowe prawo jazdy kategorii D musi być odnawiane co 5 lat. W takim przypadku mogą powstać koszty wynikające z konieczności przedłożenia następujących dokumentów:

  • Aktualne zaświadczenie lekarskie: około 30 – 40 Euro,
  • Aktualne badanie okulistyczne (kompleksowe badanie wzroku z rozpoznaniem pola widzenia): ok. 70-100 euro,
  • Pisemny wniosek o przedłużenie ważności prawa jazdy: około 30 euro,
  • Aktualne zdjęcia paszportowe (biometryczne): różne ceny, w zależności od fotografa, w zasadzie 20-40 euro
  • Przedłużenie karty kierowcy: ok. 35 – 40 Euro,

Nie jest konieczne powtarzanie kursu pierwszej pomocy, aczkolwiek zalecane jest okresowe odświeżanie wiedzy z tego zakresu. Dodatkowo istnieje ustawowa konieczność odbycia okresowego kursu doskonalenia zawodowego (Berufskraftfahrer-Qualifikation) co 5 lat. Szkolenie trwa 35 godzin i jest obowiązkowe dla każdego kierowcy zawodowego. Brak uczestnictwa powoduje utratę uprawnień kierowcy zawodowego. Ceny za szkolenie są zróżnicowane w zależności od szkoły jazdy lub instytucji kształceniowej.

Uwaga: Dla kierowców powyżej 50-go roku życia obowiązuję specjalne przepisy i dodatkowe badania lekarskie. Ich brak dotyczące przedłużenia prawa jazdy!

Zawodowe prawo jazdy zdobyte Polsce, a jego ważność w Niemczech

Ważność polskiego prawa jazdy zawodowego kategorii D, DE, D1 i DE1 w Niemczech jest inna niż zwykłego prawa jazdy kategorii B lub BE. Prawo jazdy kategorii D, D1, DE lub D1E jest ważne w Republice Federalnej tylko do pięciu lat od daty wydania do w Polsce. Po upływie tego czasu należy bezwzględnie wymienić prawo jazdy na niemieckie. Jest to także związane z ukończeniem wszystkich obowiązkowych kursów oraz zrobieniem badań lekarskich i okulistycznych

Według aktualnie obowiązującej regulacji prawnej polskie prawo jazdy może zostać zmienione na niemieckie po złożeniu pisemnego wniosku. Do wniosku o niemieckie prawo jazdy należy załączyć następujące dokumenty:

  • dokument identyfikacji osoby (kopia dowodu osobistego lub paszportu),
  • potwierdzenie zameldowania z niemieckiego biura meldunkowego (Einwohnermeldeamt, Bürgerberatung/Bürgerservice),
  • aktualne zdjęcie biometryczne,
  • oryginał prawa jazdy wydany w kraju.

Polskich kierowców pracujących w Niemczech dla niemieckich firm obowiązuję takie same przepisy o szkoleniach, jak kierowców niemieckich.

W przypadku osiągnięcia przez kierowcę 50-tego roku życia musi się on poddać obowiązkowym badaniom lekarskim celem przedłużenia ważności prawa jazdy. Dodatkowo konieczne jest ukończenie kursów wymaganych w myśl przepisów ustawy o kwalifikacjach zawodowych kierowców (BKrFQG) oraz rozporządzenia o kwalifikacjach zawodowych kierowców (BKrFQV).

Uwaga: Po wydaniu niemieckiego prawa jazdy zagraniczne prawo jazdy jest zatrzymywane i zwracane organowi, który je wydał.

Obowiązek zachowania poufności: oto na co powinni zwrócić uwagę pracownicy w Niemczech!

Admin
-
0
Obowiązek zachowania poufności: oto na co powinni zwrócić uwagę pracownicy w Niemczech!

Czasem gdy powie się za dużo, trzeba sięgnąć głębiej do kieszeni. Chodzi o obowiązek zachowania poufności, który dotyczy pracowników i niektórych grup zawodowych. Zarówno tajemnica przedsiębiorstwa, jak i dane osobowe, na przykład pacjentów, stanowią poufne informacje. Obowiązek ich nieujawniania istnieje nawet wtedy, gdy w umowie o pracę nie zostały wskazane żadne specjalne reguły postępowania z takimi danymi. Z kolei niektóre zasady są wręcz regulowane przez niemieckie prawo. Z tego artykułu dowiecie się, kto jest zobowiązany do zachowania poufności, jak długo należy zachowywać określone informacje w tajemnicy i jakie są konsekwencje naruszeń.

Obowiązek zachowania poufności – co kryje się pod tym pojęciem?

Obowiązek zachowania poufności – zwany również obowiązkiem zachowania tajemnicy – dotyczy różnych grup zawodowych i polega na zakazie ujawniania pewnych informacji osobom trzecim. Naruszenie tajemnicy jest uregulowane w § 203 niemieckiego kodeksu karnego (Strafgesetzbuch). Dotyczy on zarówno tajemnic należących do sfery życia osobistego, jak i tajemnic przedsiębiorstwa. Przepisy te w szczególny sposób dotyczą niektórych grup zawodowych, takich jak:

  • lekarze, farmaceuci, dentyści i weterynarze
  • pielęgniarki i opiekunowie osób starszych
  • służby ratunkowe
  • psycholodzy
  • audytorzy, księgowi i notariusze
  • prawnicy, rzecznicy patentowi i obrońcy
  • doradcy i przedstawiciele podatkowi
  • pracownicy i pedagodzy socjalni
  • pracownicy prywatnych zakładów ubezpieczeń zdrowotnych, wypadkowych lub na życie

Kto podlega obowiązkowi zachowania tajemnicy?

Obowiązek zachowania poufności dotyczy również następujących grup osób:

  • osoby prywatne
    W przypadku osób prywatnych chodzi o ich prawo do informacyjnego samostanowienia. Podstawą prawną są tu prawa osobiste i ochrona danych. Dlatego dane osobowe nie mogą być tak po prostu przekazywane osobom trzecim bez Waszej wiedzy.
  • pracownicy
    Nawet bez wyraźnego zapisu w umowie o pracę, pracownicy mają obowiązek zachować w tajemnicy informacje, do których uzyskali dostęp w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, a których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Należy zauważyć, że obowiązek zachowania poufności istnieje nie tylko w kontaktach z osobami postronnymi. Może on dotyczyć również współpracowników, którzy nie są wtajemniczeni w pewne procesy.
  • urzędnicy
    Obowiązek zachowania poufności dotyczy również urzędników. W tym przypadku mówimy o tajemnicy służbowej i o osobach mających dostęp do tajemnic (z racji sprawowanej funkcji), których muszą strzec.

Szczególny obowiązek zachowania tajemnicy mają również inspektorzy ochrony danych i rady zakładowe, ponieważ ze względu na wykonywaną pracę mają łatwy wgląd w informacje poufne.

Przykłady typowych tajemnic

Za tajemnicę uznaje się informację, która jest znana tylko wąskiemu gronu osób i istnieje uzasadniony interes w jej ochronie. Oto typowe przykłady:

  • tajemnica przedsiębiorstwa
    Pracodawca jest zainteresowany utrzymaniem przewagi ekonomicznej nad konkurencją. W momencie, gdy pracownik przekazuje informacje o pewnych technikach, recepturach czy procedurach, ta przewaga znika.
  • tajemnica spowiedzi
    Obowiązek zachowania tajemnicy przez duchownego wobec wiernych nazywany jest tajemnicą spowiedzi. Tutaj nacisk kładzie się zwykle na relacje oparte na zaufaniu. Ujawnienie informacji mogłoby doprowadzić do utraty reputacji.
  • tajemnica lekarska
    Już w czasach starożytnych uważano, że relacja między pacjentem a lekarzem zasługuje na szczególną ochronę. Obowiązek zachowania tajemnicy przez lekarza można znaleźć już w przysiędze Hipokratesa. Dotyczy to nie tylko wyników badań, diagnoz i faktów medycznych, ale także danych osobowych pacjenta.

Obowiązek zachowania tajemnicy dotyczy tylko faktów, które nie są powszechnie znane. Nie chodzi tu o informacje, które można uzyskać bez większego wysiłku, na przykład z publikacji prasowych lub strony internetowej firmy.

Co się dzieje w przypadku naruszenia obowiązku zachowania poufności?

Każdy, kto narusza obowiązek zachowania poufności, musi liczyć się z poważnymi konsekwencjami. Zgodnie z § 203 niemieckiego kodeksu karnego, grozi za to kara pozbawienia wolności do roku lub grzywna. Jeśli pracownik ujawni tajemnice przedsiębiorstwa, pracodawca może wystąpić z powództwem o zaniechanie. Jeśli poniósł szkodę majątkową, może domagać się odszkodowania od swojego pracownika.

Konsekwencją może być również zwykłe wypowiedzenie umowy o pracę, a w przypadku ciężkich naruszeń – zwolnienie w trybie nadzwyczajnym w związku z zachowaniem pracownika. W zależności od wagi naruszenia, może to nastąpić nawet bez uprzedniego upomnienia. Jeśli psychoterapeuta naruszy obowiązek zachowania poufności, w pewnych okolicznościach jego klient może nawet domagać się zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę.

Co wolno ujawnić?

Istnieją jednak przypadki, w których obowiązek zachowania poufności zostaje zniesiony. W takich sytuacjach jak najbardziej można udostępniać informacje i dane:

  • otrzymanie wyraźnego zezwolenia

W tym przypadku obowiązek zachowania tajemnicy nie jest naruszony. Wyraźne zezwolenie ma miejsce wtedy, gdy zwalnia się osobę mającą dostęp do tajemnicy (z racji sprawowanej funkcji) z obowiązku jej zachowania.

  • dorozumiana zgoda

Zakłada się istnienie domniemanej zgody na przykład w przypadku znalezienia nieprzytomnej osoby. Jeżeli przypuszcza się, że padła ona ofiarą przestępstwa z użyciem przemocy, policja zakłada wyrażenie zgody na ściganie sprawcy.

  • wypełnienie prawnego obowiązku udzielenia informacji

Jeżeli pracownik podejrzewa u siebie wysoce zakaźną chorobę, ma obowiązek – zgodnie z niemiecką ustawą o ochronie przed zakażeniami (Infektionsschutzgesetz) – poinformować o tym pracodawcę. Ten ostatni jest wówczas zwolniony z obowiązku zachowania tajemnicy, ponieważ musi podjąć niezbędne kroki w celu ochrony swoich pracowników. Obowiązek zgłoszenia przypadku zachorowania może również wynikać z umowy o pracę. Ma to miejsce zwykle wtedy, gdy pracownicy są w szczególny sposób narażeni na ryzyko zakażenia, np. w szpitalach.

  • zapobieganie przestępstwu

Przyjmuje się, że nie istnieje uzasadniony interes pracodawcy w nielegalnie zdobytej wiedzy. Tym samym, w takiej sytuacji pracownik nie ma obowiązku zachowania tajemnicy. Umożliwia to zgłaszanie nieprawidłowości w danej instytucji lub firmie. Informacje te mogą być jednak ujawnione jedynie w przypadku, gdy podjęto próbę wyeliminowania nieprawidłowości lub gdy przemawia za tym interes publiczny. Nie byłoby rzeczą właściwą, gdyby ktoś potajemnie rejestrował dokonywane przestępstwa, a następnie przesyłał nagrania do stacji telewizyjnej lub gazety. Zamiast tego należy poinformować o nieprawidłowościach radę zakładową i ewentualne organy nadzorcze.

  • zagrożenie wyższego dobra prawnego

Jeżeli naruszenie obowiązku zachowania tajemnicy chroni wyższe dobro prawne, czyn nie jest uznawany za nielegalny. Taka sytuacja może mieć miejsce na przykład wtedy, gdy rodzice biologiczni nie wywiązują się z obowiązku opieki z powodu alkoholizmu i uzależnienia od narkotyków. Jeśli urząd ds. młodzieży stwierdzi, że dziecko jest źle traktowane, musi mieć możliwość poinformowania o tym fakcie policji i innych instytucji. To samo dotyczy sytuacji, gdy na przykład lekarz psychiatra stwierdzi, że jego pacjent może być bliski popełnienia samobójstwa, i zdecyduje się zawiadomić odpowiednie służby.

Jak długo obowiązuje wymóg zachowania poufności?

Obowiązek zachowania tajemnicy nie wygasa wraz z zakończeniem stosunku pracy. Lekarze są zobowiązani do zachowania tajemnicy nawet po śmierci swojego pacjenta. Istnieją jednak pewne granice, jeśli chodzi o obowiązek zachowania poufności. Rzecz w tym, aby pracownicy nie byli bezpodstawnie ograniczani w wykonywaniu zawodu. Ogólnikowe klauzule w umowach o pracę są więc zazwyczaj nieważne.

Jeśli pracodawca chce za wszelką cenę uniemożliwić byłemu pracownikowi wyniesienia bezcennych informacji, musi zawrzeć w umowie o pracę klauzulę o zakazie konkurencji po rozwiązaniu umowy o pracę. Musi ona ponadto odnosić się do konkretnych, precyzyjnie wskazanych tajemnic przedsiębiorstwa. Ponieważ taki zakaz konkurencji ogranicza pracownika w wykonywaniu jego zawodu, podlega on z kolei określonym wymogom. Może zostać nałożony na okres nie dłuższy niż dwa lata. Dodatkowo w tym okresie pracodawca musi wypłacić pracownikowi odszkodowanie za powstrzymanie się od działalności konkurencyjnej. Kwota odszkodowania musi stanowić równowartość co najmniej 50 proc. ostatniego rocznego dochodu.

Źródło: Karrierebibel

Obciążenia nadzwyczajne w Niemczech – co to jest i jak je odliczyć od podatku?

Admin
-
1
Obciążenia nadzwyczajne w Niemczech – co to jest i jak je odliczyć od podatku?

Większość z nas wydaje pieniądze na zupełnie przyziemne sprawy, takie jak czynsz, artykuły spożywcze, samochód czy ubezpieczenia. Jednak niektórzy mają do czynienia z nietypowymi problemami i kosztami z tym związanymi. Mogą to być np. koszty związane z ciężką chorobą czy łożenie na utrzymanie byłego małżonka. Te nietypowe problemy noszą w prawie podatkowym nazwę: nadzwyczajne obciążenia (niem. außergewöhnliche Belastungen).

Obciążenia nadzwyczajne – definicja

Państwo definiuje obciążenia nadzwyczajne następująco: „wydatki, z których podatnik nie może zrezygnować ze względów prawnych, rzeczywistych lub etycznych”. Taki zapis widnieje w ustawie o podatku dochodowym (paragraf 33, ustęp 2).

Jeśli więc z jednego z tych powodów jesteście zmuszeni płacić za nietypowe rzeczy/usługi, możecie te koszty odliczyć od podatku jako obciążenia nadzwyczajne.

Co konkretnie można zaliczyć do obciążeń nadzwyczajnych?

Definicja ustawowa jest dość mało konkretna, nie istnieje bowiem żadna ogólnie obowiązująca lista z wyszczególnionymi pozycjami, które są takimi nadzwyczajnymi obciążeniami. Poniżej podajemy orientacyjne kategorie takich wydatków:

  • Koszty związane z chorobami; koszty wizyt lekarskich i dojazdów na nie, dopłaty do leków, o ile kasa chorych nie obejmuje tych kosztów.
  • Koszty opieki i koszty pobytu rodziców w domu opieki. O ile ubezpieczenie opiekuńcze nie obejmuje tych kosztów.
  • Koszty związane z łożeniem na utrzymanie.
  • Koszty pogrzebu.
  • Operacje oczu, korygujące dalekowzroczność/krótkowzroczność
  • Ryczałt w przypadku kosztów za wykształcenie zawodowe dziecka, jeśli jest ono pełnoletnie, nie mieszka w domu i jest prawo do zasiłku rodzinnego (Kindergeld) lub do zwolnienia od podatku pewnej kwoty ze względu na posiadanie dzieci (Kinderfreibetrag).

Dlaczego nie ma ogólnie obowiązującej listy z kosztami zaliczanymi do obciążeń nadzwyczajnych?

Jak już wspominaliśmy, nie ma takiej listy, która obowiązywałaby tak samo dla każdego podatnika. Ustawodawca wychodzi z założenia, że np. dyrektor banku będzie miał mniejszy problem z opłaceniem babci pobytu w domu opieki, niż zwykły pracownik.

Jak państwo sprawdza, czy można coś odliczyć od podatku jako obciążenie nadzwyczajne?

Państwo porównuje osoby z takim samym stanem cywilnym, podobnymi zarobkami i o podobnych statusach majątkowych. Wpływy i wydatki są razem zliczane i wszystkie koszty, które pod koniec roku przekraczają „dopuszczalne obciążenia”, uznawane są za obciążenia nadzwyczajne.

W zależności od tego, jak duże są Wasze wpływy roczne, ile macie dzieci i ile wydatków, Wasz doradca finansowy będzie mógł mniejszą lub większą część obciążeń nadzwyczajnych odliczyć od podatku. Natomiast pozostała część zostanie opodatkowana normalnie.

Jak jest obliczana ta część obciążeń nadzwyczajnych, którą można odliczyć od podatku?

Niemiecki Urząd Skarbowy (niem. Finanzamt) uwzględnia sumę Waszych wpływów, stan cywilny i liczbę dzieci. Za każdą kombinację istnieje pewna określona „dopuszczalna granica obciążeń”. Państwo przygotowało w tym celu tabelę, którą dla Was przeanalizowaliśmy.

Bez dzieciZ dziećmi
ZarobkiWłasny wymiar podatkuWspólny wymiar podatku1 do 2 dzieci3 dzieci i więcej
do 15.340 euro5.00%4.00%2.00%1.00%
15.341 - 51.130 euro6.00%5.00%3.00%1.00%
ponad 51.130 euro7.00%6.00%4.00%2.00%

Poniżej przedstawiamy przykład, który Wam pokaże, jak można obliczyć nadzwyczajne obciążenia: zakładamy, że pewne małżeństwo ma dwoje dzieci i zarabia łącznie 52.000 euro rocznie. Wtedy „dopuszczalne obciążenia” wynoszą 1.415,30 euro.

Urząd Skarbowy wylicza krok po kroku dopuszczalne obciążenie. Dla naszej przykładowej pary wygląda to następująco:

1. Jak wynika z tabeli, Urząd Skarbowy liczy 2% do kwoty 15.340 euro w przypadku małżeństwa z dwójką dzieci.
2% z 15.340 euro = 306,80 euro

2. Do kwoty 51.130 euro obowiązuje 3%. Małżeństwo musi więc od kwoty 51.130 euro odjąć te 15.340 euro z kroku pierwszego, ponieważ tutaj już obliczono 2%. Zostaje więc 35.790 euro, z których Urząd Skarbowy wylicza 3%.
3% z (51.130 euro-15.340 euro) = 1073,70 euro.

3. W związku z tym, że przykładowe małżeństwo zarabia wspólnie 52.000 euro, następuje krok trzeci. Od kwoty 52.000 euro odlicza się 51.130 euro i z pozostałej kwoty Urząd Skarbowy wylicza 4%.
4% z (52.000 euro – 51.130 euro) = 34,80 euro

4. Na koniec Urząd Skarbowy dodaje wyniki pośrednie. Wynik końcowy to indywidualne dopuszczalne obciążenie. W przypadku analizowanej pary jest to 1.415,30 euro.
Małżeństwo z przykładu może odliczyć od podatku każdego centa, którego wyda na nadzwyczajne obciążenia i który przekroczy granicę 1.415,30 euro.

Gdzie należy wpisać obciążenia nadzwyczajne?

Zeznanie podatkowe składa się z wielu formularzy, które należy wypełnić. Nadzwyczajne obciążenia wpisujecie na stronie trzeciej na samej górze.

Trochę więcej o niemieckich podatkach

Jeśli chcecie dowiedzieć się trochę więcej o niemieckich podaktach, koniecznie przeczytajcie:

Klasy podatkowe w Niemczech
Rozliczenie podatkowe w Niemczech
Podatki w Niemczech

1...167168169...250Strona 168 z 250