Jak oszczędzać w Niemczech będąc małżeństwem?

Jeśli braliście w Niemczech ślub przed rokiem 2006, doświadczyliście być może „Heiratsbeihilfe”. Co to jest? Chodzi tutaj o prezent ślubny, który wypłacany jest przez niemieckich pracodawców. Przed rokiem 2006, pracodawca mógł Wam dać z okazji ślubu pieniądze lub prezent o wartości do 315 euro i nie musieliście się z tego rozliczać i płacić podatku. Niestety od stycznia 2006 przepisy te już nie obowiązują. Jednak w Niemczech nadal istnieją pewne korzyści finansowe, które dodatkowo mogą osłodzić zawarcie małżeństwa.

Oszczędzanie na podatku dochodowym w Niemczech jako małżeństwo

Jako małżeństwo macie przewagę nad wolnymi związkami. W tym wypadku macie bowiem wybór między trzema kombinacjami klas podatkowych: IV i IV, IV i IV „mit Faktor” oraz III i V. Kiedy i która kombinacja najbardziej się opłaca, uzależnione jest od tego, ile małżonkowie zarabiają:

  • jeśli obydwoje zarabiają mniej więcej tyle samo, optymalna będzie kombinacja IV i IV „mit Faktor” lub IV i IV „ohne Faktor”
  • jeśli jeden z małżonków zarabia bardzo dużo a drugi bardzo mało lub nic, wtedy najbardziej opłaca się kombinacja III i V.

Największa korzyść dla małżonków to tzw. „Ehegattensplitting”, czyli wspólne opodatkowanie małżonków. Jeśli jesteście małżeństwem to automatycznie będziecie razem rozliczani – nawet bez składania wniosku. Oznacza to, że Wy i Wasz małżonek razem przygotowujecie zeznanie podatkowe i jesteście wtedy traktowani jak jeden podmiot. Pozwala to zaoszczędzić sporo czasu, ale też pieniędzy.

Jeśli natomiast będąc małżeństwem nadal chcecie się rozliczać osobno, wtedy oczywiście możecie tak zrobić. Należy w takiej sytuacji na pierwszej stronie deklaracji zaznaczyć okienko „Einzelveranlagung von Ehegatten/Lebenspartnern”, czyli zaznaczacie, że rozliczacie się pojedynczo. Zaletą takiego rozwiązania jest to, że Finanzamt przyporządkowuje wszystkie wpływy i wydatki jednej osobie. W przypadku wydatków specjalnych czy jakichś nietypowych obciążeń, korzyści z tego tytułu ma ten, kto za to płacił. Będąc małżeństwem można też wnioskować o wliczenie swoich wydatków po połowie.

Specjalne taryfy dla małżeństw w Niemczech

Małżeństwa płacą w Niemczech w wielu przypadkach mniejsze składki ubezpieczeniowe niż osoby nie będące w formalnym związku. Pierwsza opcja to bardzo korzystne specjalne taryfy, a druga opcja to możliwość przepisania dwóch odrębnych umów ubezpieczeniowych na jedno wspólne ubezpieczenie. Taką ofertę znajdziecie np. w zakresie ubezpieczeń samochodowych, OC czy ubezpieczeń sprzętów domowych. Warto porozmawiać z ubezpieczycielem i dowiedzieć się więcej na ten temat.

Dla małżeństw ciekawą opcją może być też zawarcie prywatnego dodatkowego ubezpieczenia emerytalnego, wspieranego przez państwo niemieckie (niem. Riester-Rente). Płaci się to co prawda z własnej kieszeni, ale państwo wspiera tą formę ubezpieczenia. Dodatki państwowe otrzymuje nie tylko ten, kto płaci za to ubezpieczenie, ale też jego małżonek.

Specjalne ubezpieczenie rodzinne w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego

Niemieckie ubezpieczenie zdrowotne obejmuje większą część lub nawet wszystkie koszty związane z chorobą – koszty wizyt u lekarza, leków oraz pobytu w szpitalu. Każdy ubezpieczony musi co miesiąc płacić składkę, aby móc skorzystać z takiej opcji. Jeśli natomiast jesteście małżeństwem, pojawia się tu możliwość ubezpieczenia rodzinnego w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego: jeden z małżonków płaci składki, a drugiego także obejmuje opieka ubezpieczeniowa: zdrowotna i pielęgnacyjna (przy spełnieniu kilku warunków). Dzieci też można bezpłatnie ubezpieczyć w ramach takiego pakietu.

W Niemczech można wykorzystać prawo do emerytury małżonka

Poprzez zawarcie małżeństwa nabieracie prawa do renty wdowiej, jeśli do śmierci byliście małżeństwem. Dodatkowo osoby, którym zmarł małżonek, mogą w danym i w kolejnym roku wykorzystać korzystną klasę podatkową III. Dopiero po upływie tego czasu tracicie ten przywilej i będziecie z powrotem traktowani przez państwo jako osoba samotna, czyli klasa podatkowa I – o ile oczywiście nie weźmiecie ponownie ślubu.

W przypadku rozwodu, punkty emerytalne obu małżonków są dodawane i potem po połowie rozdzielane na obu partnerów.

Wesele w małym gronie

Impreza weselna oznacza zazwyczaj duże koszty: suknia ślubna, kwiaty, jedzenie, picie, sala na przyjęcie – spokojnie można wydać na ten cel co najmniej kilka tysięcy euro. Tutaj można zaoszczędzić robiąc przyjęcie dla mniejszego grona osób. Jednak nie każdy tego chce, bo w końcu ślub bierze się tylko raz w życiu (przynajmniej zazwyczaj tak jest). Co ważne: kosztów związanych z przyjęciem weselnym i podróżą poślubną nie możecie odliczyć od podatku – robicie to w końcu dla własnej przyjemności 🙂

Hałaśliwy pies sąsiada: czy trzeba się z tym pogodzić? Co na ten temat mówią przepisy niemieckiego prawa?

Wystarczy wejść na podwórze lub minąć drzwi na klatce schodowej, by usłyszeć ogłuszające ujadanie psa sąsiada. Czy mieszkańcy Niemiec muszą to tolerować?

Nie, nie muszą. Lokatorzy mają obowiązek zadbania o to, aby ich psy nie powodowały nadmiernego hałasu uciążliwego dla pozostałych mieszkańców domu – wyjaśnia stowarzyszenie właścicieli Haus & Grund Deutschland. Granice tolerancji wyznaczają jednak także lokalne uwarunkowania w poszczególnych przypadkach.

Należy wziąć pod uwagę warunki lokalne

W stosunkowo cichym i spokojnym domu pozostali mieszkańcy muszą w mniejszym stopniu znosić hałas związany z posiadaniem psów przez sąsiadów niż na obszarach wiejskich lub w domach, w których i tak trzyma się wiele czworonogów.

Sporadyczne szczekanie musi być zawsze akceptowane. Jednak gdy pies szczeka nieprzerwanie przez dłuższy czas, a zwłaszcza w nocy, granice tolerancji zostają przekroczone.

W skrajnych przypadkach pozwolenie na posiadanie psa może zostać cofnięte

Nawet jeśli wynajmujący wyraźnie zgodził się na posiadanie psa, może cofnąć swoją zgodę, jeśli zwierzę w szczególny sposób zakłóca spokój, a najemca nic z tym nie robi. W skrajnych przypadkach może on nawet zostać zobowiązany do cofnięcia zgody przez innych mieszkańców. Jeśli mimo to najemca nadal trzyma zwierzę w mieszkaniu, grozi mu wypowiedzenie umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia.

Tak wygląda sytuacja prawna dotycząca dwunożnych i czworonożnych zwierząt na terenie nieruchomości

Zasadniczo obowiązuje następująca zasada: zgodnie z poradnikiem opublikowanym przez stowarzyszenie użytkowników nieruchomości Verband Deutscher Grundstücksnutzer e.V. (VDGN), korzystanie z nieruchomości nie może być zakłócone lub może być zakłócone jedynie w nieznacznym stopniu. Jednak w niektórych przypadkach zwierzęta mogą hałasować. Trzy przykłady:

Psy: nie można nic zrobić przeciwko trzymaniu przez sąsiadów psów stosownie do wymagań gatunku – a zatem również przeciwko okazjonalnemu szczekaniu czworonogów. Jeśli jednak pies szczeka często i przez długi czas, sąsiadom może przysługiwać roszczenie o zaniechanie (niem. Unterlassungsanspruch). Na przykład Wyższy Sąd Krajowy w Kolonii orzekł, że gdy pies szczeka nieprzerwanie dłużej niż dziesięć minut i ogółem dłużej niż 30 minut dziennie, sąsiedzi nie muszą tego tolerować. Należy również przestrzegać okresów ciszy w porze obiadowej i w nocy (sygn. akt: 12 U 40/93).

Ptaki: pianie kogutów może być bardzo głośne. W związku z tym krzyki o wczesnej porze można również uznać za znaczne zakłócenie spokoju sąsiadów. Jednakże, jeśli trzymanie drobiu jest powszechną praktyką w danej okolicy – na przykład na wsi – tego rodzaju zakłócanie spokoju powinno być tolerowane. Niemniej jednak, w dzielnicy mieszkalnej sąsiedzi niekoniecznie muszą znosić głośno krzyczące papugi.

Żaby: nocny żabi koncert może zakłócać sen. W związku z tym sąsiedzi mają tak zwane prawo do obrony chronionego dobra przed naruszeniem (niem. Abwehranspruch) w przypadku przekroczenia wartości granicznych. Jednakże prawo ochrony przyrody stoi temu na przeszkodzie: żaby nie mogą być przenoszone bez specjalnego zezwolenia urzędu ochrony przyrody.

Źródło: www.t-online.de

Wystąpienie z kościoła katolickiego w Niemczech, czyli wszystko, co musicie wiedzieć o apostazji!

Stosunek kościoła do państwa dla Polaków mieszkających w Niemczech jest związany przede wszystkim z koniecznością płacenia „Kirchensteuer”, czyli obowiązkowego podatku kościelnego. Jedynym sposobem na uniknięcie płacenia go jest oficjalne wystąpienie z kościoła, czyli dokonanie apostazji.

Według prawa niemieckiego przynależność państwowa (czyli posiadane obywatelstwo) w tym przypadku nie odgrywa żadnej roli. Konieczne jest posiadania zameldowania na terenie Niemiec i fakt podleganiu obowiązkowi podatkowego w tym kraju.

Jak wystąpić z kościoła w Niemczech?

Wystąpienie z kościoła w Niemczech jest aktem administracyjnym dokonywanym w urzędzie państwowym. W zależności od landu zamieszkania akt ten odbywa się w sądzie rejonowym (Amtsgericht), w urzędzie stanu cywilnego (Standesamt), urzędzie miejskim (Bürgeramt), gminnym (Gemeindeamt) lub meldunkowym (Meldeamt). Akt wystąpienia z kościoła może też zostać dokonany u notariusza, z czym wiążą się dodatkowe koszty za wystawienie aktu notarialnego.

Akt apostazji musi być dokonany osobiście. Polega on na ustnym lub pisemnym określeniu woli wystąpienia ze wspólnoty religijnej w obecności urzędnika państwowego lub notariusza, który na tej podstawie wypełnia odpowiedni wniosek. Nie ma możliwości dokonania aktu apostazji w czyimś imieniu, online lub w formie korespondencyjnej.

Nie ma też możliwości wypełnienia formularza wystąpienia z kościoła w internecie i wydrukowania go celem przedłożenia odpowiedniemu urzędowi.

Osoba występująca z kościoła musi wylegitymować się za pomocą dokumentu tożsamości, czyli dowodu osobistego lub paszportu i przedłożyć zaświadczenie o meldunku na terenie Niemiec. W zależności od indywidualnej sytuacji może zaistnieć konieczność przedłożenia dodatkowych dokumentów. W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim (małżeństwo zawarte w Niemczech) istnieje konieczność przedłożenia „Familienbuch”, czyli księgi zakładanej po ślubie w Urzędzie Stanu Cywilnego, zawierającej akt ślubu oraz dane osobowe małżonków i ich rodziców, do której wpisywane są wszelkie zmiany osobistych danych. W przypadku osób, które zawarły małżeństwo zagranicą, może zaistnieć konieczność przedłożenia przetłumaczonego i uwierzytelnionego aktu małżeństwa. W przypadku osób po rozwodzie urzędnik może zażądać przedłożenia decyzji sądu o rozwodzie.

Uwaga! W Niemczech nie jest konieczne jakiekolwiek uzasadnienie decyzji o wystąpieniu z kościoła.

Apostazja dzieci, osób niepełnoletnich oraz osób niezdolnych do czynności prawnych

W przypadku dzieci poniżej 12 roku życia aktu wystąpienia ze wspólnoty religijnej dokonują wspólnie ich przedstawiciele prawni, czyli rodzice. W przypadku gdy rodzice są rozwiedzeni, przedstawiciel prawny dziecka musi udowodnić, że posiada on wyłączną władzę rodzicielską (alleiniges Sorgerecht). W przypadku, gdy władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, muszą oni wspólnie w imieniu dziecka wyrazić wolę wystąpienia z kościoła.

W przypadku osób niezdolnych do czynności prawnych (na przykład osób upośledzonych umysłowo) aktu apostaci dokonuje ich przedstawiciel prawny (gesetzlicher Vertreter), który jest uprawniony do opieki nad nimi (Personensorge).

Do apostazji dzieci w wieku od 12 do 14 lat potrzebna jest zarówno zgoda samego dziecka, jak i jego rodziców/opiekunów prawnych. Oznacza to, że w Niemczech rodzice nie mogę podjąć za dziecko decyzji o wystąpieniu z kościoła. Do dokonania aktu apostazji potrzebna jest w tym przypadku obecność fizyczna dziecka i jego opiekuna prawnego/opiekunów prawnych w urzędzie stanu cywilnego lub w sądzie rejonowym.

Dzieci po ukończeniu 14 roku życia mogą samodzielnie dokonać apostazji, także w przypadku, gdy ich opiekunowie prawnie się na to nie zgadzają. Oznacza to, że do wystąpienia ze wspólnoty religijnej nie jest konieczna zgoda rodziców.

Wystąpienie z kościoła w Niemczech: koszty i właściwe urzędy

Poniżej dowiecie się, gdzie można dokonać apostazji w Niemczech w zależności od landu oraz ile to kosztuje:

Baden-Württemberg (8% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi w zależności od gminy/okręgu administracyjnego od 10 od 60 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Bayern (8% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 35 euro (25 euro koszt procedury + 10 euro za wystawienie zaświadczenia o wystąpieniu z kościoła). W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Berlin (9% podatek kościelny)

  • Sąd Rejonowy (Amtsgericht) lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 30 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Brandenburg (9% podatek kościelny)

  • Sąd Rejonowy (Amtsgericht) lub notariusz,
  • Nie ma żadnych opłat urzędowych

Bremen (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego, notariusz lub bezpośrednio w odpowiednim urzędzie kościelnym lub w parafii. W przypadku kościoła katolickiego jest to AtriumKirche, Infozentrum + Cityseelsorge w Bremie.
  • Opłata urzędowa 5,50 euro w Urzędzie Stanu Cywilnego, w parafii i w AtriumKirche nie ma żadnych opłat.

Hamburg (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 31 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Hessen (9% podatek kościelny)

  • Urząd Miejski (Stadtverwaltung), właściwy Urząd Gminy (Gemeindeverwaltung) lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 30 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Mecklenburg-Vorpommern (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 12 euro, w przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Niedersachsen (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 25 euro, w przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Nordrhein-Westfalen (9% podatek kościelny)

  • Sąd Rejonowy (Amtsgericht) lub notariusz,
  • Dodatkowo: podanie informacji dotyczącej miejsca chrztu,
  • Opłata urzędowa wynosi 30 euro, istnieje możliwość złożenia wniosku o jej obniżenie z powodów socjalnych. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Rheinland-Pfalz (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 30 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Saarland (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego, w niektórych gminach w Urzędzie Spraw Obywatelskich (Bürgeramt) lub Urzędzie Meldunkowym (Meldeamt), a także u notariusza.
  • Dodatkowo: podanie informacji dotyczącej miejsca udzielenia chrztu.
  • Opłata urzędowa wynosi 32 euro, w przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Sachsen (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 26 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Sachsen-Anhalt (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 30 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Schleswig-Holstein (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 20 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Thüringen (9% podatek kościelny)

  • Urząd Stanu Cywilnego lub notariusz,
  • Opłata urzędowa wynosi 30 euro. W przypadku dokonania aktu apostazji u notariusza należy uiścić dodatkowe opłaty notarialne.

Wystąpiłem/am z kościoła w Niemczech: co dalej?

Po dokonaniu w Niemczech aktu apostazji i oficjalnym wystąpieniu z kościoła/wspólnoty religijnej jednostka administracji (lub notariusz), w którym zostało złożone oświadczenie woli, przekazuje tą informację następującym instytucjom i urzędom:

  • Kościół lub wspólnota religijna, z której dokonano wystąpienia,
  • Właściwy miejscowo urząd meldunkowy (Meldeamt),
  • Właściwy urząd finansowy (Finanzamt),
  • W przypadku osób pozostających w stanie małżeńskim: urząd stanu cywilnego, gdzie zostało zawarte małżeństwo.

Formalne wystąpienie z kościoła w Niemczech a zatajenie przynależności

Konieczność uiszczania podatku kościelnego jest zapisana w konstytucji niemieckiej w artykule 140. Oznacza to, że w przypadku osób będących członkami kościoła katolickiego lub innej wspólnoty religijnej występuje obowiązek podatkowy. Celem stwierdzenia obowiązku podatkowego i odprowadzenia podatku do odpowiedniego urzędu podczas zgłaszania zameldowania w urzędzie meldunkowym zawsze jest stawiane pytanie dotyczące przynależności religijnej.

W przypadku osób, które były ochrzczone zagranicą (na przykład w Polsce), a które mieszkając na terenie Niemiec wpisały do formularza meldunkowego, że nie należą do żadnej wspólnoty religijnej (öffentlich-rechtlichen Religionsgesellschaft), ma to konsekwencje prawne. Osoby te dopuszczają się mianowicie zatajenia przynależności we wspólnocie religijnej, co ze względu na regulacje prawne jest oszustwem podatkowym.

Brak deklaracji przynależności nie jest jednoznaczny z formalnym wystąpieniem z kościoła!

Dla osób, które zataiły przynależność do kościoła katolickiego lub innej wspólnoty religijnej, oznacza to, że w przypadku wyjścia na jaw oszustwa podatkowego będą musiały one opłacić zaległy podatek kościelny.

Czy apostazja w Niemczech jest równoznaczna z apostazję w Polsce?

W internecie można przeczytać, jakoby wystąpienie z kościoła katolickiego w Niemczech nie było równoznaczne z przeprowadzeniem apostazji w Polsce.

W Dekrecie Ogólnym Konferencji Episkopatu Polski w sprawie wystąpień z Kościoła oraz powrotu do wspólnoty Kościoła (Uchwała nr 20/370/2015 Konferencji Episkopatu Polski z dnia 7 października 2015 r.) jest stwierdzone w punkcie 1:

„Oświadczenie woli o wystąpieniu z Kościoła wywołuje skutek formalny od chwili jego przyjęcia przez kompetentną władzę kościelną. Aby mogło być uznane za skuteczne, musi być:

  • Wyrażone przez osobę pełnoletnią (kan 98§ 1 i 2 KPK), zdolną do czynności prawnych, w sposób świadomy i wolny (kan. 124-126 KPK);
  • Złożone osobiście w formie pisemnej wobec proboszcza swego miejsca zamieszkania (stałego lub tymczasowego).

Cały dokument znajdziecie tutaj: episkopat.pl.

W Niemczech oświadczenie woli o wystąpieniu z kościoła jest składane przed urzędnikiem cywilnym. Według tego dekretu nie miałoby ono ważności, gdyż nie jest składane wobec proboszcza w stałym lub tymczasowym miejscu zamieszkania.

I tutaj rozpoczyna się kwestia sporna. W trakcie pobytu w Niemczech dłuższego niż trzy miesiące musicie się zameldować. Oznacza to, że Wasz proboszcz w Polsce i Wasza dotychczasowa parafia nie są już „właściwe miejscowo”. Takimi stają się wasza nowa parafia w miejscu zameldowania w Niemczech. Wasze oświadczenie woli o wystąpieniu z kościoła katolickiego zostaje zatem przekazane waszemu nowemu proboszczowi w Niemczech przez odpowiedni urząd i jest na mocy obowiązującego w tym kraju prawa prawomocne (rechtskräftig).

Czy polska parafia i polski proboszcz są informowani o waszej apostazji?

Wydaje się logiczne, że niemiecka parafia, do której wpłynęło zgłoszenie o apostazji, przekazuje tą informację dalej do Watykanu celem znalezienia właściwej miejscowo parafii, w której apostata został ochrzczony. Każdy proboszcz (także i ten w Polsce) ma mianowicie obowiązek dokonania odpowiedniego wpisu w księgach parafialnych.

W dwóch znanych nam przypadkach apostazji dokonanych w roku 2008 w Niemczech informacja ta rzeczywiście dotarła do parafii w Polsce. W obu przypadkach została ona upubliczniona w ogłoszeniach parafialnych odczytywanych na zakończenie mszy świętej. Czy procedura ta jest nadal praktykowana, trudno powiedzieć.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że polski kościół katolicki nie publikuje żadnych oficjalnych statystyk dotyczących apostazji. Liczba rzeczywistych wystąpień z kościoła jest zatem nieznana.

Konsekwencje i skutki apostazji

Osoby, które prawomocnie wystąpiły z kościoła, podlegają automatycznie karze ekskomuniki latae sententiae na mocy prawa kanonicznego. Ekskomunika nie musi być ogłoszona oficjalnie, aczkolwiek w obu znanych nam przypadkach została ona upubliczniona w parafii.

Dodatkowo apostaci nie mogą sprawować i przyjmować sakramentów, czyli ślub kościelny w formie kanonicznej nie jest dla nich możliwy. W takich przypadkach możliwe jest wzięcie ślub w formie przewidzianej dla małżeństw, w których jedno z przyszłych małżonków jest katolikiem, a drugie osobą bezwyznaniową lub członkiem innej wspólnoty religijnej.

Apostaci mają też zakaz wykonywania funkcji w kościele (bycie chrzestnym, świadkiem na ślubie, świadkiem bierzmowania) oraz zakaz przynależności do publicznych stowarzyszeń i organizacji kościelnych i katolickich.

Osoby, które wystąpiły z kościoła katolickiego, zostają także pozbawione możliwości pogrzebu religijnego.

Ponowne wstąpienie do kościoła

Wiele osób, które wystąpiły z kościoła katolickiego w Niemczech, żałuje czasem swojej decyzji. W takim przypadku istnieje możliwość ponownego wstąpienia do kościoła. Niestety, ponowne wstąpienie do kościoła nie jest możliwe w tym samych urzędzie, w który dokonano wystąpienia z tej organizacji.

W celu ponownego przyjęcia na łono kościoła w Niemczech należy udać się do parafii w dzielnicy zamieszkania. Procedura rozpoczyna się rozmową z księdzem. Czasem jest to jedna rozmowa, a czasem cały cykl rozmów mających na celu sprawdzenia i potwierdzenia, czy decyzja wynika z absolutnego przekonania o ponownym staniu się członkiem wspólnoty kościelnej.

Potrzebne dokumenty to metryka chrztu (można ją zdobyć w parafii rodzinnej w Polsce), data i miejsce przyjęcia pierwszej komunii i bierzmowania (informacje te można znaleźć na tak zwanych pamiątkach pierwszej komunii i pamiątkach bierzmowania). Powtórzenie tych sakramentów nie jest konieczne, gdyż raz udzielone są one ważne przez całe życie. Dodatkowo potrzebne będzie zaświadczenia o wystąpieniu z kościoła (Kirchenaustrittserklärung).

W momencie, gdy ksiądz prowadzący rozmowy jest przekonany o rzetelności postanowienia, pisze on do biskupa diecezji list, w którym prosi oficjalnie o przyjęcie do wspólnoty katolickiej. Osoba ubiegająca się będzie musiała potwierdzić wobec świadków, że jest w pełni świadomi swojej decyzji. W jaki sposób się to odbywa, jest sprawą indywidualną i zależy od parafii. Czasem odbywa się to podczas mszy, czasem w biurze parafialnym.

Z ponownym przystąpieniem do kościoła nie są związane żadne koszty, nie ma też dodatkowych opłat. Informacja o ponownym przystąpieniu do kościoła zostanie automatycznie przekazana do odpowiednich urzędów przez kancelarię parafialną.

Konsekwencją ponownego przystąpienia do kościoła jest ponowna konieczność płacenia podatku kościelnego. Warto wiedzieć, że nie ma konieczności wstecznego uiszczenia podatku za czas jako osoba bezwyznaniowa, czyli po wystąpieniu z kościoła i do ponownego wstąpienia do niego.

Przywożenie do Niemiec podróbek z wakacji: Niemieckie prawo przewiduje ulgę w wysokości 430 euro

Sprzedaż podrabianych produktów jest w Niemczech zabroniona. Jednak każdy, kto przywiezie do Niemiec podrobione markowe towary z wakacji, zasadniczo nie podlega ściganiu. Decydującym czynnikiem jest to, że artykuły są wyraźnie przeznaczone do użytku osobistego, a nie do handlu.

Jeśli jednak w bagażu znajdują się duże ilości podróbek lub wiele artykułów tego samego typu, zwykle zakłada się, że są one przywożone w celach handlowych – a to jest nielegalne i rzeczy te mogą wtedy zostać skonfiskowane. Ponadto obowiązujące ulgi dla towarów przywożonych z krajów spoza Unii Europejskiej do Niemiec zawsze mają zastosowanie do wszystkich przedmiotów. Podróżujący samolotem lub drogą morską mogą przywozić do Niemiec pamiątki o wartości zakupu do 430 euro bez cła, podczas gdy limit wynosi 300 euro w przypadku podróży pociągiem lub samochodem. Grupy podróżujących lub rodziny nie mogą jednak sumować swoich limitów.

 

Praca na Minijob a podatki: jak uzyskać więcej z dodatkowych dochodów

Jeśli chcecie zwiększyć swoje wynagrodzenie lub jesteście zatrudnieni na część etatu i szukacie dodatkowej pracy, możecie podjąć pracę na Minijob. Ale warto mieć na uwadze to, że często lepiej jest zarabiać mniej brutto, aby uzyskać więcej netto. Jeśli bowiem zarabiacie więcej, niż pozwala na to limit zarobków obowiązujący w przypadku zatrudnienia na Minijob, zapłacicie podatek – i może się okazać, że ostatecznie w Waszej kieszeni pozostanie mniej pieniędzy. Oto jakie zasady podatkowe mają zastosowanie do pracy na Minijob i co jeszcze musicie wziąć pod uwagę.

W października 2022 roku limit zarobków dotyczący pracy na Minijob wzrósł do 520 euro miesięcznie

Zasady dotyczące pracy na Minijob zmieniły się w październiku 2022 roku. Od tego czasu możecie zarobić do 520 euro miesięcznie bez konieczności płacenia podatku. Niski podatek ryczałtowy w wysokości 2 procent zazwyczaj bierze na siebie pracodawca. Jeśli nie chce dopłacać, być może przejmie tę część, gdy kwota odpowiadająca stawce podatku zostanie potrącona bezpośrednio z Waszego wynagrodzenia brutto. Dzięki temu nie będziecie musieli składać zeznania podatkowego. Wasze wynagrodzenie może się zmieniać z miesiąca na miesiąc i może nawet niekiedy przekraczać limit zarobków na Minijob. Ważne jest to, abyście w ciągu roku nie zarobili łącznie więcej niż 6.240 euro (12 × 520 euro). I nawet ten limit nie jest stały. Jeśli musicie nagle i niespodziewanie pracować w większym wymiarze czasu pracy przez maksymalnie trzy miesiące w roku, na przykład z powodu krótkiej nieobecności Waszego współpracownika, Wasze wynagrodzenie może wzrosnąć nawet do 7.280 euro rocznie. Zasady te dotyczą jednak tylko pierwszej pracy dodatkowej. Gdy tylko podejmiecie drugą pracę na Minijob, będzie ona podlegać opodatkowaniu w klasie podatkowej 6.

Praca na Minijob podlega również składkom na ubezpieczenie emerytalne. Jeśli jednak nie chcecie płacić tych składek, możecie zostać zwolnieni z ich opłacania.

Czy praca sezonowa i samozatrudnienie również mogą być uznane za pracę na Minijob?

Praca sezonowa i samozatrudnienie także mogą być dobrą pracą dodatkową. W tym przypadku obowiązują następujące zasady:

  • Praca sezonowa: jeśli wykonujecie pracę sezonową przez maksymalnie trzy miesiące (jednym ciągiem) i nie dłużej niż 70 dni w roku, pozostaje ona wolna od składek na ubezpieczenie społeczne. W tym czasie można mieć również pracę główną i pracę na Minijob – i nie będzie to miało dla Was żadnych negatywnych konsekwencji. Praca sezonowa nie jest jednak wolna od podatku, jeśli zarabia się więcej niż 520 euro.
  • Samozatrudnienie: jeśli oprócz pracy głównej wykonujecie pracę na własny rachunek, to również w tym przypadku możecie zaoszczędzić trochę na podatkach. Jeżeli zarabiacie mniej niż 22.000 euro rocznie, jesteście uważani za drobnego przedsiębiorcę (niem. Kleinunternehmer). Oznacza to, że nie płacicie podatku VAT. Trzeba go zapłacić dopiero w następnym roku, gdy przekroczy się kwotę wolną od podatku. Wyjątek: zarobiliście już w tym roku ponad 50.000 euro. Wtedy od razu płacicie podatek VAT. Jeśli Wasze zarobki utrzymują się poniżej 410 euro rocznie, nie musicie nawet płacić podatku dochodowego. O składkach na ubezpieczenie społeczne decyduje kasa chorych: jeśli stwierdzi, że samozatrudnienie jest działalnością dodatkową, to zostaniecie zwolnieni z tych wydatków. Nie dotyczy to jednak niektórych grup zawodowych, np. położnych.

Minijob: te zasady obowiązują

Czy każdy pracownik w Niemczech może podjąć pracę dodatkową? Zasadniczo tak. Trzeba jednak przestrzegać kilku zasad. Po pierwsze, nie wolno podejmować pracy dodatkowej bez zapytania głównego pracodawcy o pozwolenie. Zazwyczaj nie ma on nic przeciwko temu, ale może się zdarzyć, że nie wyrazi na to zgody. Na przykład, jeśli druga praca wiąże się z ryzykiem, że doznacie urazu, czego efektem będzie Wasza nieobecność w firmie. Albo jeśli praca dodatkowa będzie stanowić konkurencję lub będzie kolidować z Waszą pracą główną. Osobne ograniczenia dotyczą urzędników.

Należy przestrzegać następujących przepisów prawnych:

  • Możecie pracować maksymalnie 48 godzin tygodniowo, czyli po osiem godzin przez sześć dni w tygodniu.
  • W krótkim okresie czasu wolno Wam również pracować do dziesięciu godzin dziennie, względnie do 60 godzin tygodniowo. Średnia wynosząca maksymalnie 48 godzin musi być jednak zachowana w ciągu czterech miesięcy lub 16 tygodni.
  • Po upływie dziennego czasu pracy nie możecie pracować przez następne jedenaście godzin. To przewidziany w ustawie czas odpoczynku.
  • Jeden dzień w tygodniu musi pozostać wolny od pracy.
  • Praca dodatkowa w czasie urlopu jest z reguły niedopuszczalna. W tym czasie należy zapewnić sobie możliwość regeneracji sił.
  • Również w przypadku pracy na Minijob obowiązuje następująca zasada: jeśli ustalony dzień pracy przypada na dzień świąteczny, przysługuje Wam dzień wolny od pracy – a wynagrodzenie i tak zostanie Wam wypłacone.

Niemcy: Wynajmujący nie ma prawa fotografowania mieszkania najemcy

Wielu wynajmujących korzysta z portali, na których można publikować ogłoszenia dotyczące wynajmu i nieruchomości. Warto w tym kontekście wiedzieć, iż jeśli mieszkanie jest nadal zajmowane przez najemcę wraz ze wszystkimi jego rzeczami osobistymi, wynajmujący nie może robić zdjęć wnętrza mieszkania. Takie zdjęcia lub nagrania wideo stanowią naruszenie prywatności najemcy, a zatem zasadniczo wymagają jego zgody. Istnieją jednak wyjątki – wynajmujący mogą robić zdjęcia bez zgody najemcy, jeśli jest to konieczne do usunięcia usterki lub szkody.

Sąd Rejonowy w Steinfurcie, wyrok z dnia 10.04.2014 r., sygn. akt: 21 C 987/13

Niemcy: Jak to wygląda z pierwszeństwem przy parkowaniu?

Zgodnie z § 12 ust. 5 StVO pierwszeństwo przy parkowaniu ma osoba, która pierwsza dotrze na miejsce parkingowe. Każdy, kto wymusi pierwszeństwo, może zostać ukarany mandatem.

Zgodnie z § 12 ust. 5 StVO, pierwszeństwo dotyczy również kierowców oczekujących na zwalniające się miejsce parkingowe. Kierowcy, którzy w takim sytuacji wjeżdżają na miejsce parkingowe z drugiej strony, podczas gdy wyjeżdżający samochód blokuje drogę oczekującemu samochodowi, popełniają wykroczenie administracyjne, które może zostać ukarane mandatem w wysokości 10 euro.

 

Kiedy najemca w Niemczech jest zobowiązany odnowić mieszkanie?

Czy lokatorzy w Niemczech muszą tapetować co pięć lat wynajmowany lokal? Czy jeśli ktoś wyprowadza się przed terminem, musi ponieść proporcjonalną część kosztów? Nie wszystko, co słyszy się o odnawianiu wynajmowanych pomieszczeń, jest prawdą.

Każdy, kogo dotyczą te kwestie, powinien wiedzieć, czym są prace związane z odnawianiem lokalu. Według leksykonu Niemieckiego Związku Najemców (niem. Deutscher Mieterbund – w skrócie „DMB”), odnawianie pomieszczeń to „wszelkie prace malarskie, które są konieczne, aby doprowadzić pomieszczenia do takiego stanu, aby nadawały się one do wynajęcia”.

Prezes DMB, Ulrich Ropertz, wyjaśnia, co to oznacza w praktyce: „Odnawianie oznacza malowanie i tapetowanie. Kiedy mieszkanie jest użytkowane, farba w końcu pożółknie lub zacznie wyglądać nieestetycznie.”

Co na temat odnawiania mieszkania przez najemce mówi niemiecki Federalny Trybunał Sprawiedliwości 

Federalny Trybunał Sprawiedliwości (niem. Bundesgerichtshof – BGH) zalicza do tych prac  malowanie i tapetowanie ścian i sufitów, malowanie podłóg, grzejników i rur grzewczych, drzwi wewnętrznych, a także okien i drzwi zewnętrznych od wewnątrz (Federalny Trybunał Sprawiedliwości, wyrok z dnia 18.02.2009 r., sygn. VIII ZR 210/08). W przypadku wyjątkowo dużej liczby otworów na kołki może być dodatkowo konieczne ich zamknięcie (Federalny Trybunał Sprawiedliwości, wyrok z dnia 20.01.1993, sygn. VIII ZR 10/92).

Podłogi nie muszą być szlifowane

Do prac związanych z odnawianiem lokalu nie należą natomiast takie czynności jak na przykład malowanie z zewnątrz okien i drzwi oraz wspólnego korytarza, szlifowanie, gruntowanie i lakierowanie szafek ściennych lub szlifowanie i uszczelnianie podłóg drewnianych. Najemca nie ponosi również odpowiedzialności za normalne zużycie.

Nie ma obowiązku odnawiania wynajmowanego lokalu

Chociaż najemca musi należycie dbać o użytkowane mieszkanie, to na właścicielu spoczywa obowiązek utrzymania go w odpowiednim stanie w okresie najmu. Wynika z tego, że: „Zgodnie z ustawą, najemcy nie muszą odnawiać użytkowanych pomieszczeń. Mogą być do tego zobowiązani tylko na podstawie skutecznych klauzul”, wyjaśnia Ulrich Ropertz. Wiele zapisów zawartych w starszych umowach najmu jest jednak niedopuszczalnych – a tym samym nieważnych.

Jest jeden haczyk…

Zgodnie z aktualnym orzecznictwem BGH, mieszkanie w momencie wprowadzania się musi być całkowicie wyremontowane. „Należy to rozumieć w ten sposób, że jest ono w stanie, który zasadniczo nie wymaga w danej chwili wykonania żadnych prac w celu jego odnowienia”, wyjaśnia Erik Reinke, prawnik specjalizujący się w prawie najmu. „Jeśli coś nie zostało poddane gruntownej renowacji, to żaden problem”, mówi Reinke. Ale jeśli tylko trzy z pięciu pokoi zostaną wyremontowane, sytuacja wygląda inaczej.

Jeśli najemca wprowadził się do niewyremontowanego mieszkania, ale otrzymał rekompensatę za niezbędne prace remontowe, może być zobowiązany do jego odnowienia.

Protokół przekazania może mieć duże znaczenie

Jeśli później dojdzie do sporu, najemca musi udowodnić, w jakim stanie znajdowało się mieszkanie, gdy się do niego wprowadzał. Prawnik Erik Reinke radzi zatem sporządzić protokół przekazania, w którym zostanie odnotowany stan lokalu – na przykład: „niepomalowany pokój dzienny, rury grzewcze nieprawidłowo wykonane”. Pomocne mogą się okazać również zdjęcia, filmy wideo lub świadkowie.

Nawet jeśli chodzi o wyremontowane mieszkanie: Jeżeli poszczególne ustalenia dotyczące odnowienia pomieszczeń są niedopuszczalne, wówczas wszystkie zapisy z tym związane są nieważne. „Wówczas obowiązuje ustawa, a zgodnie z nią najemca nie musi przeprowadzać remontu”, mówi Ulrich Ropertz.

Na przykład, nie jest dozwolone określanie, jakie kolory mogą mieć ściany w okresie wynajmu. To samo dotyczy takich sformułowań, które przewidują, że remonty powinny być przeprowadzane „w miarę potrzeb” – ponieważ wtedy najemca w pewnych okolicznościach musiałby zapłacić za zużycie spowodowane przez poprzedniego najemcę. Nie jest również dozwolone ogólne stwierdzenie, że przed wyprowadzaniem się należy wyremontować lokal, oraz ustalanie sztywnych wytycznych odnośnie tego, jak często lokal ma być odnawiany.

Sztywne klauzule są niedozwolone

W ostatnim punkcie chodzi o dokładne sformułowanie. Terminy nie mogą być wiążące, na przykład nie mogą przewidywać, że renowacja musi nastąpić „najpóźniej” lub „co najmniej” lub wręcz sztywno po pewnym określonym okresie. Dopuszczalne są natomiast sformułowania bardziej ogólne, mówiące o tym, że „zwykle”, „z reguły” lub „zasadniczo” po pewnym określonym czasie należy przeprowadzić prace mające na celu odnowienie lokalu.

Terminy dotyczące starych umów

W przypadku starszych umów BGH przyjął jako ogólnie obowiązujące następujące okresy (sygn.: VIII ZR 230/03): co trzy lata w przypadku kuchni, łazienek i pryszniców, co pięć lat w przypadku salonów i sypialni, korytarzy, przedpokojów i toalet oraz co siedem lat w przypadku innych dodatkowych pomieszczeń. W przypadku umów zawartych od 2008 r., o ile to możliwe, terminy powinny być dłuższe (Federalny Trybunał Sprawiedliwości, wyrok z dnia 26.09.2007 r., sygn. VIII ZR 143/06 ). Dlatego też nowsze formularze często zakładają okresy pięciu, ośmiu i dziesięciu lat.

„Ale to tylko wytyczne”, wyjaśnia prawnik Erik Reinke. „Założenie jest takie, że zużycie po upływie tych okresów jest tak duże, że odnowienie może się okazać konieczne. Ale najemca może udowodnić, że jest inaczej.”

Jeśli na przykład w mieszkaniu mieszka osoba, która tak dobrze o nie dba, że nie ma żadnych oznak zużycia, to nawet po dziesięciu czy piętnastu latach może nie być zobowiązana do jego odnowienia. I odwrotnie, w przypadku dużego zużycia, prace renowacyjne mogą się okazać niezbędne już wcześniej.

Wynajmującemu może przysługiwać roszczenie o odszkodowanie

Jeśli istnieje obowiązująca klauzula, a pomieszczenia są odpowiednio zużyte, najemca jest zobowiązany do pokrycia kosztów. Jeśli odmówi, to naruszy umowę. W okresie wynajmu wynajmujący może wnieść skargę, domagając się wykonania niezbędnych prac lub zażądać  zaliczki na poczet ich przeprowadzenia – nie ma jednak natychmiastowego prawa do odszkodowania. „W praktyce te przypadki prawie nie występują”, mówi Ulrich Ropertz.

„Wynajmującemu zależy głównie na tym, aby mieszkanie zostało zwrócone w dobrym stanie, nie obchodzi go jak często jest malowane w okresie wynajmu”. Jednakże najpóźniej w momencie wyprowadzki, należy wykonać wymagane prace malarskie. Jeżeli nie nastąpi to pomimo określonego terminu lub nie nastąpi to w sposób fachowy, wynajmujący może być uprawniony do odszkodowania.

Klauzule dotyczące kwoty odszkodowania są nieważne

Również klauzule dotyczące kwot rekompensat, które przewidują, że najemca musi zapłacić proporcjonalną kwotę, jeśli określone terminy w momencie wyprowadzki jeszcze nie upłynęły, są zdaniem BGH nieważne, wyjaśnia adwokat Reinke (zob. np. Federalny Trybunał Sprawiedliwości, wyrok z dnia 18.10.2006, sygn. VIII ZR 52/06). „Jeśli nie ma dodatkowych regulacji, najemcy muszą po prostu zwrócić sprzątnięte mieszkanie”, mówi adwokat Erik Reinke.

Każdy, kto odnowił lokal, pomimo że klauzula była bezskuteczna, lub zapłacił pieniądze z powodu nieważnej klauzuli dotyczącej kwot, może żądać zwrotu kosztów od wynajmującego. Roszczenie wygasa jednak sześć miesięcy po przekazaniu mieszkania (sygn.: VIII ZR 12/12). DMB zaleca przechowywanie faktur za zakupione materiały lub zatrudnienie specjalistycznej firmy.

Źródło: dpa/DAWR/ab

Dowiedz się, co zawiera protokół przekazania mieszkania w Niemczech i dlaczego warto go sporządzić!

Nim najemca wprowadzi się do nowego mieszkania albo wyprowadzi się z obecnego, sporządzany jest w Niemczech zwykle protokół przekazania mieszkania (das Wohnungsübergabeprotokoll). Poniżej dowiecie się w jakim celu sporządzany jest taki protokół i co zawiera.

Co zawiera protokół przekazania mieszkania w Niemczech?

Protokół przekazania mieszkania ma na celu rejestrację wszelkiego rodzaju wad mieszaknia oraz jego aktualnego stanu.

Protokół przekazania powinien zawierać:

  • Stan okien, drzwi i szaf wnękowych
  • Stan stropów, wykładzin podłogowych i płytek
  • Stan włączników światła, gniazdek i grzejników
  • Aktualny stan liczników energii elektrycznej i gazu

Zarówno najemca, jak i wynajmujący podpisują protokół przekazania.

Na Dojczland.info znajdziecie wzór protokołu przekazania mieszkania po niemiecku:

Oto jak mniej więcej wygląda taki protokół w Niemczech:

Czy protokół przekazania mieszkania jest w Niemczech obowiązkowy?

Nie, nikt nie ma obowiązku sporządzania protokołu przekazania lub protokołu przejęcia mieszkania. Warto to jednak zrobić, ponieważ w przypadku sporu protokół może służyć jako ważny dowód.

Jeśli wyprowadzicie się z mieszkania i przekażecie klucze wynajmującemu bez sporządzania protokołu przekazania mieszkania, ryzykujecie tym, że nawet kilka tygodni po wyprowadzce być może będziecie musieli się tłumaczyć za ewentualne szkody lub będziecie musieli w krótkim czasie przeprowadzić różne naprawy kosmetyczne w mieszkaniu, nawet jeśli to nie Wy odpowiadacie za te ewentualne szkody!

Nasza rada: Pobierzcie wzór protokołu przekazania mieszkania z naszej strony (wzory pism) i dajcie wynajmującemu do podpisania podczas zdawania mieszkania – dzięki temu zaoszczędzicie sobie ewentualnego stresu w przyszłości.

W jakim celu sporządzany jest protokół przekazania mieszkania w Niemczech?

Protokół przekazania mieszkania sporządzany jest w celu uniknięcia podczas wyprowadzki ewentualnych nieporozumień z wynajmującym, wynikających z rozbieżnych zdań na temat stanu mieszkania. Nierzadko wynajmujący żąda od byłego najemcy usunięcia szkód mieszkania albo zapłacenia odszkodowania. Zdarza się, iż żądania te są bezpodstawne. Dzięki protokołowi przekazania mieszkania może zostać stwierdzone, czy szkoda powstała w okresie wynajmu przez najemce, czy też miała miejsce w innym terminie i została spowodowana przykładowo przez aktualnego najemcę lub robotnika wykonującego remont mieszkania. Jeżeli z protokołu wynika, iż mieszkanie nie posiada wad, to wynajmujący nie ma prawa do żądania odszkodowania za rzekome szkody. Czym więcej jest on zobowiązany do przestrzegania ustaleń protokołu przekazania mieszkania.

Niemcy: Prowadzenie samochodu nago jest dozwolone

Każdy, kto wsiada za kierownicę nago, nie musi obawiać się w Niemczech żadnej kary – o ile zachowa ostrożność, aby nie przyciągać uwagi opinii publicznej. Jeśli jednak inni odczuwają niedogodności z powodu jazdy nago, może to zostać uznane za uciążliwość publiczną zgodnie z § 118 OWiG i zgłoszone do organów ścigania. W takim przypadku grozi grzywna w wysokości do 1000 euro.