13 mitów niemieckiego prawa pracy – warto znać swoje prawa!

Admin
-
0
13 mitów niemieckiego prawa pracy – warto znać swoje prawa!

Czy każdy pracownik w Niemczech posiada prawo do odprawy po zwolnieniu? Jakich zasad musi przestrzegać pracodawca? Czy można kłamać podczas rozmowy kwalifikacyjnej? Kto może przejść na niepełny etat? W niemieckim prawie pracy obecnych jest bardzo wiele mitów. Poniżej omówione zostały najważniejsze kwestie.

W Niemczech trzeba podać powód wypowiedzenia

W przypadku standardowego, terminowego wypowiedzenia, pracownik nie musi podawać żadnych powodów, dlaczego chce zakończyć współpracę. Wystarczy pismo o wypowiedzeniu, bez dalszych wyjaśnień.

Sytuacja wygląda nieco inaczej, kiedy wypowiedzenie ze strony pracownika następuje na skutek istotnej przyczyny. Wtedy wypowiedzenie nie musi nawet być złożone na piśmie. Warto jednak to zrobić, ponieważ pracodawca może wnieść roszczenie o odszkodowanie. W takiej sytuacji, jeśli w pisemnie złożonym wypowiedzeniu jasno został podany powód, to jest to argument na rzecz ochrony pracownika. Jakie przyczyny mogą być uznane za „istotny powód”? Na przykład, jeśli pracodawca wielokrotnie spóźnia się z wypłatą wynagrodzenia, nawet po upomnieniu. Inne przykłady to dyskryminacja z dowolnego powodu lub molestowanie seksualne w miejscu pracy.

Pracownik w Niemczech ma w przypadku zwolnienia prawo do odprawy

Istnieje powszechne przekonanie, że pracownicy mają prawo do odprawy, jeśli zostaną zwolnieni. Niestety nie wygląda to tak prosto. Jeśli wypowiedzenie zostało złożone zgodnie z prawem, z zachowaniem wszelkich niezbędnych terminów, to firma – a tym samym pracodawca – nie są zobowiązani do dokonywania na rzecz pracownika żadnych specjalnych płatności, takich jak np. odprawa.

Inaczej sytuacja wygląda w przypadku zwolnienia z powodów operacyjnych (niem. betriebsbedingte Gründe) – wtedy pracownik ma prawo domagać się odprawy. Nie ma jednak ustalonych reguł, co do wysokości wypłacanej kwoty. Istnieją jednak ogólne wskazania – 50% miesięcznego dochodu brutto za każdy rok zatrudnienia. Odprawa wypłacana jest wraz z ostatnim wynagrodzeniem i podlega opodatkowaniu.

Nowy pracodawca, nowy urlop

Czy wraz ze zmianą pracy pracownik otrzymuje nową pulę dni urlopowych? Niestety nie jest to takie proste. Urlop przyznawany jest zazwyczaj na rok kalendarzowy, dlatego jeśli pracownik zmienia pracę w połowie roku, to połowa zapisanych w umowie dni przysługuje zarówno u dawnego, jak i nowego pracodawcy.

Minimum trzy ostrzeżenia przed zwolnieniem

Bardzo często pojawiają się głosy, że pracownik musi zostać ostrzeżony co najmniej trzy razy przed zwolnieniem – w innym wypadku zwolnienie jest niezgodne z prawem. Nie jest to prawda! Jeśli wypowiedzenie zostało złożone ze względu na zachowanie pracownika, to musi on zostać uprzedzony o tym jedynie raz. Rada zakładowa nie musi wyrażać na to zgodny. Zalecenia rady muszą być wysłuchane i wzięte pod uwagę, jednak to, że rada zakładowa nie zgadza się z wypowiedzeniem, nie oznacza, że jest ono nieskuteczne.

Pracownik nie może zostać zwolniony na chorobowym

Często można spotkać się z przekonaniem, że pracodawca nie może zwolnić pracownika, który aktualnie przebywa na zwolnieniu chorobowym. Nie jest to jednak prawda. Choroba nie chroni pracownika przed zwolnieniem. Oznacza to, że każdy pracownik może zostać zwolniony z pracy, również podczas zwolnienia lekarskiego.

Pracodawca może zwolnić pracownika z dnia na dzień

Czy pracodawca może zwolnić pracownika z dnia na dzień? Nie! Nawet jeśli szef podejmie decyzję o zwolnieniu pracownika, musi on dotrzymać określonych terminów. Często zdarza się jednak, że w trakcie okresu wypowiedzenia pracownik odbiera zaległy urlop i nie chodzi już do pracy.

Ogólnie rzecz biorąc, im dłużej pracownik pracował w firmie, tym dłuższy jest ustawowy okres wypowiedzenia. Oto terminy, których pracodawca musi przestrzegać:

Czas pracy w firmie, a długość okresu wypowiedzenia:

0 do 6 miesięcy (okres próbny) – 2 tygodnie w dowolnym dniu miesiąca

Od 7 miesięcy do 2 lat – 4 tygodnie do 15. dnia miesiąca lub do końca miesiąca kalendarzowego

2 lata – 1 miesiąc do końca miesiąca kalendarzowego

5 lat – 2 miesiące do końca miesiąca kalendarzowego

8 lat – 3 miesiące do końca miesiąca kalendarzowego

10 lat – 4 miesiące do końca miesiąca kalendarzowego

12 lat – 5 miesięcy do końca miesiąca kalendarzowego

15 lat – 6 miesięcy do końca miesiąca kalendarzowego

20 lat – 7 miesięcy do końca miesiąca kalendarzowego

Ujemne godziny

Jeśli w umowie o prace ustalono stałą, dzienną liczbę godzin pracy, to pracodawca nie może ich tak po prostu zmienić. Jednak sytuacja wygląda nieco inaczej w przypadku tzw. kont czasu pracy. Jeżeli pracodawca, za zgodą rady zakładowej wprowadził specjalne liczniki godzin, to ujemne godziny pracy będą na nich zapisane. Dzieje się tak bardzo często w przypadku prac sezonowych. Zwykle jednak ustalany jest limit godzin ujemnych.

Zmiana umowy z pełnego etatu na niepełny

Pracownicy, którzy przepracowali więcej niż sześć miesięcy w firmie zatrudniającej więcej niż 15 pracowników, mogą skrócić czas pracy określony w umowie. Pracownik musi zgłosić chęć skrócenia czasu pracy i zakres redukcji co najmniej trzy miesiące przed planowaną zmianą.

Warto jednak podkreślić, że na ogół pracownik nie ma ustawowego prawa do dokładnie tej samej pracy, którą wykonywał wcześniej. W niektórych sytuacja, firma może również nie wyrazić zgody na zmniejszenie etatu.

Odrzucenie Kurzarbeit

Każdy pracodawca, który znalazł się w sytuacji kryzysowej, może ubiegać się w agencji pracy o wsparcie w ramach Kurzarbeit. Agencja może jednak odrzucić taki wniosek. W takim przypadku szef może odwołać się od decyzji agencji, a ta ponownie sprawdzi, czy sytuacja firmy wymaga wprowadzenia skróconego czasu pracy.

Warto wiedzieć, że osoby objęte skróconym czasem pracy nie powinny wykonywać pracy w ramach nadgodzin. Kurzarbeit wprowadzane jest przecież dlatego, że zleceń jest mniej niż zazwyczaj.

Zgoda na przeniesienie w pracy

Pracodawca nie musi prosić pracownika o zgodę na jego przeniesienie w ramach firmy. Może ono dotyczyć zarówno godzin pracy, zakresu obowiązków, jak i lokalizacji. W większości przypadków to umowa o pracę określa, do jakich zadań pracownik może być potencjalnie zobowiązany, a nowe stanowisko powinno być porównywalne zarówno pod względem hierarchii w firmie, jak i poziomu wynagrodzenia.

Jeśli przeniesienie jest zgodne z prawem, a pracownik się na nie nie zgadza, to pracodawca może upomnieć pracownika, a w ostateczności nawet go zwolnić.

Wypowiedzenie w formie ustnej

Czy pracodawca może zwolnić pracownika jedynie w formie ustnej? I czy pracownik może napisać do pracodawcy krótkiego SMSa, że rezygnuje z dalszej pracy? W obu przypadkach odpowiedź brzmi nie. Wypowiedzenie zawsze należy złożyć na piśmie. Ani mail, ani rozmowa telefoniczna, ani wiadomość SMS nie są wystarczające.

Pracownik nie może odmówić wyjazdu firmowego

Czy można odmówić uczestnictwa w firmowym wyjeździe? Tak, oczywiście, jednak pod pewnymi warunkami. Umowa o pracę zobowiązuje pracownika do wykonywania służbowych obowiązków, do których wyjazd integracyjny z pewnością nie należy. Każdy, kto nie chce brać w nim udziału i nie ubiegał się o urlop w tym terminie – musi stawić się do pracy. Jest to jednak niemożliwe, jeśli lokal, w którym mieści się firma, będzie zamknięty ze względu na wycieczkę.

Kłamstwo podczas rozmowy kwalifikacyjnej jest niedozwolone

Czy podczas rozmowy kwalifikacyjnej można kłamać? W przypadku wszystkich pytań dotyczących wymagań operacyjnych firmy – odpowiedź brzmi nie. Chodzi tu przede wszystkim o pytania z zakresu doświadczenia zawodowego, wiedzy, dostępności czasowej lub w niektórych przypadkach – niekaralności. Jeśli osoba aplikująca na dane stanowisko odpowie na takie pytania niezgodnie z prawdą, to ryzykuje, że nowy szef zerwie podjęty stosunek pracy.

Jednak warto też podkreślić, że pracodawca nie ma prawa pytać o niektóre aspekty życia prywatnego. W takiej sytuacji można na nie odpowiadać niezgodnie z prawdą, a pracodawca nie będzie mógł wyciągnąć żadnych konsekwencji. Pytania te mogą dotyczyć planowania rodziny, ciąży lub orientacji seksualnej.

Źródło: www.t-online.de

Niemcy: Czy podczas skróconego czasu pracy są dozwolone nadgodziny?

Admin
-
0
Niemcy: Czy podczas skróconego czasu pracy są dozwolone nadgodziny?

Pandemia koronawirusa spowodowała, że coraz więcej pracowników zostało zmuszonych do wykonywania swoich obowiązków w ramach skróconego czasu pracy (Kurzarbeit). Zabezpiecza to miejsca pracy i daje przedsiębiorcom możliwość obniżenia kosztów prowadzenia działalności. Czy w takiej sytuacji nadgodziny w pracy są możliwe? Co w tej kwestii mówi niemieckie prawo?

Z czym konkretnie wiąże się Kurzarbeit?

Trudna sytuacja w firmie może powodować konieczność skrócenie pracownikom czasu pracy na okres do 12 miesięcy. W wyjątkowo niesprzyjających sytuacjach okres ten można wydłużyć nawet do 24 miesięcy. Skrócenie czasu pracy wiąże się też oczywiście z niższym wynagrodzeniem pracowników.

Federalna Agencja Pracy pokrywa część różnicy między pierwotnym a niższym wynagrodzeniem i wypłaca odpowiednie świadczenie (niem. Kurzarbeitergeld, w skrócie Kug). Aby móc liczyć na taką pomoc państwa, przedsiębiorstwo musi udowodnić, że znajduje się w sytuacji kryzysowej, spowodowanej znaczącym zmniejszeniem liczby zamówień, a wprowadzenie Kurzarbeit ma na celu zachowanie miejsc pracy. Kryzys spowodowany pandemią koronawirusa sprawił, że wiele firm, a niekiedy całe branże zostały zmuszone do wprowadzenia skróconego czasu pracy.

Nadgodziny podczas Kurzarbeit

Firma może złożyć wniosek o Kurzarbeit dla swoich pracowników, jeśli w danym momencie zmaga się z niewystarczającą liczbą zleceń. Jeśli pracownicy mają na tyle dużo pracy, że muszą pracować w ramach nadgodzin, to wydaje się, że sytuacja firmy nie jest taka zła. Aby uniknąć oszustw związanych z wyłudzaniem przez przedsiębiorstwa pieniędzy, nadgodziny podczas skróconego czasu pracy są generalnie niedozwolone. Jednak są wyjątki.

W przypadku bardzo pilnych, nagłych zamówień, pracownicy, których czas pracy został skrócony, również mogą pracować w ramach nadgodzin. Jednak pracodawca musi udowodnić, że podjęto próby zrealizowania zamówień bez nadprogramowych godzin. Przykładami takich wyjątków są pilne zlecenia naprawy lub inne indywidualne realizacje.

Warto jednak podkreślić, że takie sytuacje powinny być absolutnym wyjątkiem. W przeciwnym razie prawo do dofinansowania w ramach Kurzarbeitergeld może zostać zakwestionowane. Jeżeli nadgodziny zdarzają się często, to firma może utracić prawo do dotacji i narazić się na postępowanie karne.

Wynagrodzenie za nadgodziny podczas skróconego czasu pracy.

Wykonywanie nadgodzin podczas Kurzarbeit nie jest korzystna z punktu widzenia pracownika. Jeśli nadgodziny są płatne, to automatycznie zmniejsza się wartość Kurzarbeitergeld. Wysokość wynagrodzenia za przepracowane nadgodziny obliczana jest na podstawie standardowego wynagrodzenia brutto ustalonego w umowie o pracę.

Nadgodziny wypracowane przed skróconym czasem pracy

Wypracowane nadgodziny nie wygasają w momencie rozpoczęcia Kurzarbeit. Zanim pracownik otrzyma wynagrodzenie, wszystkie dotychczas przepracowane nadgodziny muszą zostać odebrane (poprzez dodatkowe dni wolne) lub powinno za nie zostać wypłacone odpowiednie wynagrodzenie. Warto jednak zaznaczyć, że nadgodziny przedawniają się po pewnym czasie. Terminy te zazwyczaj wynoszą od trzech miesięcy do trzech lat. Wszystkie szczegóły powinny zostać ustalone w umowie o pracę.

Czy firma może ubiegać się o wsparcie w ramach Kurzarbeit tylko po rozliczeniu nadgodzin wszystkich pracowników?

Firma może ubiegać się o dofinansowanie zawsze wtedy, kiedy wymaga tego ogólna sytuacja przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy poszczególni pracownicy mają do odebrania nadwyżki godzinowe. Prawdą jest jednak, że osoby, które mają na swoim koncie przepracowane nadgodziny, nie otrzymają tego wsparcia do momentu odebrania należnych nadgodzin.

Źródło: www.t-online.de

Niemcy: Czy szef może wymagać od pracownika zaszczepienia się przeciwko koronawirusowi?

Admin
-
0
Niemcy: Czy szef może wymagać od pracownika zaszczepienia się przeciwko koronawirusowi?

Część społeczeństwa z niecierpliwością wyczekuje możliwości zaszczepienia się nową szczepionką, inni kategorycznie odmawiają. Wiele Polaków pracujących w Niemczech zastanawia się czy pracodawca może wymagać od pracownika poddania się szczepionce? Jakie prawa mają obie strony?

Czy pracodawca w Niemczech może wymagać od pracownika zaszczepienia się przeciwko koronawirusowi?

Nie, nie może. „Prawa osobiste pracownika byłyby zbyt mocno ograniczone przez firmowy wymóg szczepień” – mówi Hendrik Bourguignon, prawnik specjalizujący się w prawie pracy z Frankfurtu nad Menem. Rozporządzenie w sprawie szczepień przeciwko koronawirusowi, które weszło w życie w listopadzie, nie przewiduje obowiązku szczepień pracowników. Dlatego pracodawca nie może nakazać szczepienia swoim pracownikom. Ustawa o ochronie przed infekcjami mówi również, że szczepienie jest dobrowolne i każdy indywidualnie podejmuje decyzję o jego przyjęciu.

Czy istnieje obowiązek poinformowania pracodawcy o przyjęciu bądź odmowie przyjęcia szczepionki?

Tak – zarówno w istniejącym stosunku pracy, jak i podczas rozmowy kwalifikacyjnej. „Moim zdaniem jest kilka powodów, dla których pracodawca może zapytać pracowników o szczepienie i muszą oni odpowiedzieć na to pytanie zgodnie z prawdą” – mówi Hendrik Bourguignon.

Jakie konsekwencje wiążą się z zagubieniem świadectwa szczepienia?

„Jeśli pracownik zgubi świadectwo szczepienia, to najlepiej wybrać się do lekarza rodzinnego i poprosić o wydanie nowego” – radzi Bourguignon. Jeśli w niektórych grupach zawodowych obowiązek szczepienia zostanie wprowadzony (o czym mówi premier Bawarii Söder (CSU) w odniesieniu do zawodów pielęgniarskich) to posiadanie świadectwa szczepień będzie obowiązkowe.

Czy pracownik ma prawo wymagać od pracodawcy poświadczenia, że przysługuje mu pierwszeństwo szczepienia?

Wszystkie osoby zatrudnione w grupach o najwyższym priorytecie szczepień mogą prosić swojego pracodawcę o takie zaświadczenie. „Nie jest to precyzyjnie określone w rozporządzeniu w sprawie szczepień przeciwko koronawirusowi, ale takie szczepienie najczęściej leży także w gestii pracodawcy. Dlatego nie powinno być żadnego problemu z wydaniem takiego zaświadczenia” – mówi Bourguignon.

Kto płaci za szczepienie przeciwko koronawirusowi w Niemczech?

Państwo niemieckie ponosi pełne koszty szczepień przeciwko koronawirusowi.

Czy na szczepienie można umówić się w godzinach pracy? Czy pracownik otrzyma w takiej sytuacji wynagrodzenie?

Prawnicy zajmujący się prawem pracy najczęściej radzą, aby pracownicy – w miarę możliwości – umawiali się na wizyty lekarskie poza godzinami pracy. „Jeśli nie jest to możliwe w wyjątkowych przypadkach, pracownik może dotrzymać terminu szczepień w godzinach pracy, o ile nie trwa to zbyt długo” – mówi Bourguignon. Nieobecność należy wcześniej omówić z szefem. Podczas wizyty u lekarza, która musi odbyć się w godzinach pracy, pracownikom przysługuje wynagrodzenie.

Czy osobom, które odmówiły szczepienia, mogą grozić jakieś konsekwencje?

Osoby, które odmówiły przyjęcia szczepienia na koronawirusa, nie mogą z tego powodu ponosić żadnych służbowych konsekwencji. „Dopóki nie ma powszechnych obowiązkowych szczepień, pracownik ma również prawo odmówić szczepienia” – mówi Bourguignon.

Czy w przypadku pracowników wykonujących zawody medyczne obowiązują w Niemczech specjalne przepisy?

Sugestia Markusa Södera, aby wprowadzić obowiązkowe szczepienia dla personelu pielęgniarskiego, wywołała poruszenie. Gdyby takie obowiązkowe szczepienie stało się prawem w zawodach medycznych, niezaszczepiony pracownik powinien przestać wykonywać zawód. „W najgorszym przypadku pracownik zostałby zwolniony z pracy z powodu braku odpowiednich kwalifikacji” – mówi Bourguignon. Jednak w większości przypadków nie powinno mieć to miejsca. Pracodawca musiałby wcześniej sprawdzić, czy pracownika można przenieść do innego obszaru, gdzie szczepienia nie są wymaganie. W tej chwili nie ma obowiązkowych szczepień dla personelu medycznego.

Czy alergicy muszą się szczepić? Czy w przypadku udowodnionej alergii można otrzymać zwolnienie z obowiązkowych szczepień?

Obecnie szczepienia przeciw koronawirusowi nie są obowiązkowe. „Gdyby miały miejsce obowiązkowe szczepienia, z pewnością uregulowane byłyby również specjalne przypadki – takie jak alergia i inne choroby” – mówi Bourguignon.

Czy pracodawca może odmówić niezaszczepionym pracownikom dostępu do wspólnych przestrzeni, takich jak stołówka lub pomieszczenia socjalne?

„Takie środki są całkiem możliwe, tak” – mówi Bourguignon. Musi to jednak odpowiednio umotywować. Co do zasady obowiązuje jednak przepis, który zakazuje wyciągania jakichkolwiek negatywnych konsekwencji wobec pracowników, którzy nie poddali się szczepieniu. Mówi on także o zakazie jakiejkolwiek dyskryminacji.

Co w sytuacji, kiedy pracownik zachoruje na Covid-19, a uprzednio dobrowolnie zrezygnował ze szczepienia?

„Ponieważ nie ma obowiązkowych szczepień, na początku nie powinno być w związku z tym żadnych negatywnych konsekwencji” – mówi Bourguignon.

Czy osoby, które źle poczują się bezpośrednio po szczepieniu, mogą zostać w domu?

„Pracownik sam decyduje, czy czuje się na siłach, aby móc przystąpić do pracy” – mówi Bourguignon. Taka sytuacja jest klasyfikowana dokładnie tak, jak w przypadku każdej innej choroby lub czasowej niedyspozycji zdrowotnej. Ogólnie rzecz biorąc, przez pierwsze trzy dni choroby nie ma obowiązku dostarczenia pracodawcy zwolnienia lekarskiego. Wszelkie inne odstępstwa należy odnotować w umowie o pracę.

Źródło: www.spiegel.de

5 Wyjątkowych sposobów na poprawienie znajomości języka niemieckiego

Admin
-
0
5 Wyjątkowych sposobów na poprawienie znajomości języka niemieckiego

Czy w Twoim otoczeniu ceniona jest znajomość języka niemieckiego, pracujesz z niemieckojęzycznymi osobami, lub po prostu planujesz przeprowadzkę do Niemiec, Austrii lub Szwajcarii? Sprawdź, w jaki sposób możesz efektywnie poprawić swoją znajomość języka niemieckiego.

1.   Naucz się 100 najpopularniejszych słów

Wiele podręczników do nauki języka niemieckiego rozpoczyna się od solidnej dawki słownictwa obejmującego wyposażenie kuchni, elementy odzieży lub nazwy członków rodziny. Słowa te są bez wątpienia istotne, jednak jeżeli Twoim celem jest nadążanie za najbardziej podstawowymi rozmowami, zostaw sobie naukę takich słówek na później.

W internecie znajduje się wiele stron, na których możesz znaleźć słówka w języku niemieckim. Naucz się ich i od razu postaraj się tworzyć z nimi proste zdania. Nie zapominaj o podstawowych zasadach gramatycznych. Poznanie popularnych słów pozwoli Ci zrozumieć więcej z toczących się rozmów i wyrażać najważniejsze emocje i potrzeby.

2.   Zanurz się w języku

Jeżeli chcesz osłuchać się z językiem niemieckim mieszkając w Polsce zrób wszystko, aby to, czym się otaczasz ułatwiało Ci osiągnięcie celu. Czytaj książki po niemiecku, słuchaj podcastów i audiobooków w tym języku, przeglądaj blogi i profile społecznościowe znanych osób mieszkających w Niemczech.

Dzięki skorzystaniu z wirtualnej sieci prywatnej (VPN) będziesz mógł obejść ograniczenia geograficzne i śledzić kanały telewizyjne po niemiecku. Dzięki VPN możesz również uzyskać dostęp do szerokiej oferty seriali i filmów na Netfliksie. Jeśli zalogujesz się na swoje konto w serwisie Netflix przy użyciu wirtualnej sieci prywatnej, zauważysz mnóstwo niedostępnych wcześniej produkcji.

Śledzenie filmów i programów telewizyjnych w obcym języku to doskonały sposób na osłuchanie się z językiem. Jest to nie tylko przyjemne, ale pozwala na szybką i efektywną naukę.

3.   Zacznij rozmawiać

Gdy przyswoisz sobie 100 najpopularniejszych słów, zacznij stosować je w praktyce. Według badań prawie 50% całej komunikacji werbalnej złożone jest właśnie ze 100 najczęściej używanych słów. Z kolei najczęstsze 3000 słów odpowiada za 99% komunikacji. Przyswajając sobie setkę słów i poznając podstawy gramatyki będziesz w stanie zapytać o drogę, poprosić o pomoc, poznać lepiej swojego rozmówcę oraz wyrazić swoją opinię na jakiś temat.

Wiele osób uczących się języków obcych stara się w jak najkrótszym czasie poznać jak najwięcej słów. Jest to poniekąd strata czasu, ponieważ wciąż nie utrwalają podstawowego słownictwa i nie wykorzystują zdobytej wiedzy w praktyce. Zdarza się, że osoby uczące się specjalistycznego języka poznają wiele trudnych słów, jednak mają problem z nawiązaniem prostej konwersacji i zapytanie o samopoczucie swojego rozmówcy.

4.   Ćwicz w głowie

Zainstaluj aplikację ze słownikiem, która pozwoli Ci szybko przetłumaczyć nowe niemieckie słowo na polski i odwrotnie. Ponadto, dzięki łatwemu dostępowi do słownika, możesz ćwiczyć swoje umiejętności w dowolnym momencie dnia. Zacznij myśleć w języku niemieckim. Nie będzie to łatwe, ale z biegiem czasu nabierzesz wprawy.

Możesz przećwiczyć w głowie czekającą Cię rozmowę w języku niemieckim lub wymyślać własne dialogi. Możesz opisywać w myślach swój dzień, pracę i wyjaśnić, dlaczego uczysz się języka. Takie pytania prędzej czy później na pewno pojawią się w którejś z konwersacji, więc będziesz doskonale przygotowany w każdej sytuacji.

5.   Ucz się krócej, ale intensywniej

Nauka języka niemieckiego dwa razy w tygodniu po godzinie przypomina naukę języka w szkole. Tak rzadki kontakt z językiem to jeden z powodów, dla którego wiele osób uczących się języka niemieckiego nie widzi żadnych rezultatów. Nauka języka wymaga wielu powtórzeń, zaangażowania i inwestycji swojego czasu. Znacznie lepiej jest zaplanować cztery godziny intensywnej nauki dziennie przez dwa tygodnie niż rozbijać ten czas na kilka miesięcy.

Na koniec

Pamiętaj, że najwięcej efektów przynosi nauka, która przynosi radość. Uczęszczaj na wydarzenia, na których pojawiają się osoby mówiące po niemiecku, oglądaj filmy, słuchaj radia, czytaj książki. Spraw, aby nauka języka niemieckiego była dla Ciebie wspaniałym doświadczeniem. W przeciwnym razie czeka Cię długi, nieprzyjemny proces, który prawdopodobnie zakończy się tym, że zapomnisz wszystkiego, czego się nauczyłeś.

Pomoc dla firm w Niemczech z powodu koronawirusa – przegląd programów rządowych!

Admin
-
0
Pomoc dla firm w Niemczech z powodu koronawirusa – przegląd programów rządowych!

Obecne środki wprowadzone w Niemczech w celu powstrzymania pandemii koronawirusa dotykają bezpośrednio lub pośrednio wielu firm, przedsiębiorstw, osób prowadzących działalność na własny rachunek, stowarzyszeń i instytucji. Rząd federalny Niemiec stara się wspierać wszystkich poszkodowanych uruchamiając programy pomocowe. Aktualnie dostępne są dwa rodzaje programów pomocowych w ramach których można się starać o dotację:

  • Nadzwyczajna pomoc gospodarcza, tzw. „pomoc listopadowa i grudniowa” – z niemieckiego November- und Dezemberhilfe
  • Wsparcie pomostowe – z niemieckiego Überbrückungshilfe

Przegląd aktualnych programów pomocowych w Niemczech w formie grafiki:

Pomoc dla firm w Niemczech z powodu koronawirusa

Poniżej znajdziecie odpowiedzi na pytania dotyczące poszczególnych programów pomocowych:

[helpie_faq group_id=’2808’/]

[helpie_faq group_id=’2809’/]

Elektroschrott: Oto jak jest definiowany oraz jak legalnie pozbyć się złomu elektronicznego w Niemczech!

Admin
-
0
Elektroschrott: Oto jak jest definiowany oraz jak legalnie pozbyć się złomu elektronicznego w Niemczech!

Złom i odpady elektroniczne stanowią ogromne obciążenie dla środowiska naturalnego i muszą zostać poddane recyclingowi. Ale co to jest złom elektryczny i elektroniczny? W w jaki sposób należy prawidłowo, w sposób przyjazny dla środowiska zutylizować stare urządzenia elektroniczne? Na co zwrócić uwagę, aby jako użytkownik i konsument nie złamać obowiązujących przepisów? Tego wszystkiego dowiecie się z naszego artykułu. Serdecznie zapraszamy do lektury!

Co to jest „Elektroschrott”?

Według „Ustawy o sprzęcie elektrycznym i elektronicznym” (Elektro- und Elektronikgerätegesetz ElektroG) wszystkie urządzenia, które do działania potrzebują energii elektrycznej.

Zgodnie ze zmianami w ustawie z 15. sierpnia 2018 roku wszystkie produkty uważane są za odpady elektroniczne, jeżeli zawierają on trwale zainstalowane elementy elektryczne lub elektroniczne. Oznacza to, że jeżeli w przedmiocie codziennego użytku znajduje się element elektryczny na stałe nim połączony lub wymiana tego elementu jest trudna lub prawie niemożliwa bez uszkodzenia produktu, to cały produkt jest urządzeniem zaliczanym do złomu elektronicznego.

Jakie produkty to złom elektroniczny?

Oprócz powszechnie znanych, „zwykłych” odpadów elektronicznych, takich jak suszarki do włosów, golarki, komputery, pralki, lodówki, kuchenki elektryczne, do kategorii „elektronicznych śmieci” w Niemczech zaliczane są także buty z podświetlaną podeszwą, szafki i szafy i zamontowanym na stałe oświetleniem, podświetlane lustra, fotele z funkcją masażu i fotele telewizyjne z regulacją elektroniczną, e-bikes (rowery elektryczne), moduły fotowoltaiczne, sejfy z zamkami elektronicznymi, oraz lampy.

Od 1 maja 2019 roku za złom elektroniczny uznawane są także wtyki, wtyczki i elektryczne listwy połączeniowe, adaptery (np. HDMI, DVI-HDMI, USB do Micro-USB), kable audio, HDMI i USB, bębny kablowe, wszelkiego rodzaju przedłużacze, anteny zewnętrzne, anteny dachowe, anteny wewnętrzne, gniazda elektryczne i telefoniczne.

Jakie produkty nie są złomem elektronicznym?

Produkty, w których elektryka lub elektronika nie są zainstalowane na stałe i takie, z których może je bez większych problemów wymontować, nie są jako całość zaliczane do złomu elektrycznego. W tym przypadku jedynie części elektryczne muszą zostać ustawowo zutylizowane. Przykładem takich produktów są szafki lub szafy z przykręconym oświetleniem lub dynamo rowerowe.

W myśl ustawy złomem elektrycznym/elektronicznym nie są następujące produkty:

  • Żarówki nie zawierające substancji szkodliwych, czyli żarówki i lampy halogenowe. Mogą być one wyrzucane do „Restmüll“, czyli do odpadów nie nadających się do powtórnego przetworzenia.
  • Wszelkiego rodzaju zabawki mechaniczne, takie jak figurki ze sprężynami do nakręcania lub pozytywki, również należą do pojemnika z „Restmüll“.
  • Pojedyncze baterie i akumulatory nie mogą zostać wyrzucone do śmieci, lecz muszą zostać zwrócone do punktu sprzedaży detalicznej, specjalnego punktu zbiórki lub zawiezione do tzw. „Werkstoffhof” lub „Recyclinghof”, gdzie są zbierane w specjalnych kontenerach.
  • Nagrzewnice wodne i urządzenia klimatyzacyjne są uznawane za „instalacje stacjonarne”; nie są one złomem elektronicznym i muszą zostać zutylizowane w specjalny sposób.
  • Wszystkie komponenty, które nie zostały jeszcze zainstalowane w urządzeniu. Należą do nich kable kupowane na metry, akcesoria kablowe, takie jak zaciski kablowe lub skrzynkowe, gniazda lamp, wyłączniki, przełączniki, przyciski, gniazda i wtyki do instalacji w urządzeniu.

Gdzie prawidłowo oddać złom elektroniczny w Niemczech?

W myśl ustawy każdy punkt handlowy zajmujący się sprzedażą detaliczną produktów elektrycznych i elektronicznych dysponujący powierzchnią sprzedażową powyżej 400 m2 jest zobowiązany do przyjęcia starego urządzenia o wymiarach do 25 cm (np. toster, mikser, czajnik elektryczny, telefon komórkowy). Ten obowiązek odbioru ma zastosowanie również do sprzedaży wysyłkowej i handlu internetowego. W tym przypadku minimalna powierzchnia 400 metrów kwadratowych odnosi się do całej powierzchni magazynowej i wysyłkowej sprzedawcy. W przeciwieństwie do handlu stacjonarnego, handel internetowy ma możliwość decydowania o tym, jaką formę odbioru urządzeń elektronicznych oferuje kupującemu. Dostawca może zatem zdecydować, czy zaakceptuje bezpłatną wysyłkę starych urządzeń, ich bezpłatny odbiór przy dostawie nowego urządzenia, czy tylko bezpłatne oddanie w punkcie odbioru. W tym ostatnim przypadku kupujący musi samodzielnie zawieść stare urządzenia do punktu zbiórki na własny koszt.

Jeśli stare urządzenie elektryczne ma większe wymiary niż 25 centymetrów długości jednego kanta (np. pralka, telewizor, lodówka lub drukarka), sprzedawca jest zobowiązany do jego bezpłatnego odbioru przy zakupie nowego urządzenia tego samego typu. Jeśli Wasze nowe urządzenie zostanie dostarczone do domu i chcecie, aby stare urządzenie w tym samym czasie zostało odebrane przez handlarza, musicie poinformować o tym sprzedawcę już w momencie zawarcia umowy kupna.

Dodatkowo w Niemczech jednostki administracyjne muszą zapewnić możliwość utylizacji odpadów elektronicznych. W każdej gminie lub okręgu administracyjnym musi znajdować się tak zwany „Recyclinghof” lub „Wertstoffhof”, gdzie osoby prywatne mogą przywieźć złom elektroniczny lub inne odpady. Mieszkańcy mają także możliwość uzgodnienia terminu (online lub w Bürgerservice) do odbioru tak zwanego „Sperrmüll“, czyli odpadów wielkogabarytowych do 3m3. W przypadku większej ilości konieczne jest uzgodnienie indywidualnego terminu.

Kary za nielegalne wyrzucanie odpadów elektronicznych w Niemczech

Kary pieniężne za nielegalne wyrzucanie złomu elektronicznego są w Niemczech dość wysokie. W zależności od ilości urządzeń oraz bundeslandu mogą one wynosić od 50 do nawet 10.000 tysięcy euro.

Kraj związkowyGrzywnaBußgeld
(jedno urządzenie)(kilka urządzeń)
Badenia-Wirtembergia50 - 200 euro100 - 2.500 euro
Bawaria80 - 240 euro160 - 2.500 euro
BerlinBrak danychBrak danych
Brandenburgia37,50 - 150 euro100 - 1.500 euro
Brema (1)50 - 200 euro100 - 400 euro
Hamburg75 - 250 euro150 - 2.000 euro
Hesja150 - 2.500 euro150 - 1.500 euro
Meklemburgia -Pomorze Przednie10 - 20 euro20 - 5.000 euro
Dolna Saksonia150 - 2.500 euro150 - 1.550 euro
Nadrenia Północna-Westfalia50 - 150 euro100 - 1.530 euro
Nadrenia-Palatynat50,13 - 204,52 euro102,26 - 2.556,46 euro
Saara50 - 200 euro100 - 2.500 euro
Saksonia150 - 2.500 euro100 - 10.000 euro
Saksonia-AnhaltBrak danychBrak danych
Szlezwik-Holsztyn50 - 150 euro100 - 1.500 euro
Turyngia150 - 2.500 euro150 - 1.500 euro

(1) W Bremie grzywna za nielegalne wyrzucenia urządzeń elektronicznych i elektrycznych zawierających substancje szkodliwe dla środowiska, takie jak monitory komputerowy, urządzenia chłodzące i chłodnicze wynosi na od 150 do 2.500 euro.

Reklamacja towaru w Niemczech – (prawie) wszystko, co musisz o tym wiedzieć!

Admin
-
0
Reklamacja towaru w Niemczech – (prawie) wszystko, co musisz o tym wiedzieć!

Kupując nowe rzeczy – w handlu stacjonarnym lub w Internecie, zawsze mamy prawo do otrzymania towaru bez wad użytkowych. W przypadku zakupienia wadliwego produktu jako konsument mamy prawną możliwość złożenia reklamacji. Ale jak to zrobić w Niemczech? Kiedy możemy złożyć reklamację? Jakie dokumenty są potrzebne do skutecznej reklamacji towaru w niemieckim sklepie? Czy reklamacja to jest to samo, co wymiana towaru? Co oznacza „14-Tage-Frist” w przypadku zakupów w Internecie? Serdecznie zapraszamy do lektury!

Reklamacja w niemieckim prawie

Reklamacja jest potocznym terminem oznaczającym zgłoszenie wady. Składając reklamację, osoba nabywająca produkt powołuje się na swoje prawo do gwarancji. Jest to zawarte w paragrafach 437 i 438 niemieckiego kodeksu cywilnego, czyli Bürgerliches Gesetzbuch (BGB). W myśl tej regulacji w przypadku wadliwego produktu, kupujący może, o ile spełnione są wymogi określone w poniższych postanowieniach i o ile nie ustalono inaczej, zażądać wykonania naprawy uszkodzonego towaru, jego wymiany, wykonania usługi zgodnie z zamówieniem, odstąpienia od umowy lub obniżenia ceny produktu. Kupujący może także zażądać odszkodowania za ewentualne szkody.

Rękojmia, czyli Gewährleistung

Według niemieckiego kodeksu cywilnego każdy sprzedawca musi zagwarantować przez dwa lata po zakupie lub przekazaniu opłaconego towaru klientowi, że sprzedany przez niego produkt jest wolny od jakichkolwiek wad w momencie zakupu lub przekazania zakupionego produktu. Jeżeli wada wystąpiła w ciągu pierwszych sześciu miesięcy użytkowania, w niemieckim prawodawstwie zakłada się, że istniała ona już od początku i produkt w wadliwym stanie opuścił magazyn producenta. Dopiero po upływie 6 miesięcy kupujący musicie udowodnić, że przedmiot był już wadliwy lub że wada istniała już w momencie zakupu.

Gwarancja, czyli Garantie

Oprócz ustawowej rękojmi, niektórzy producenci lub sprzedawcy udzielają gwarancji na swoje produkty. Jest to świadczenie dobrowolne i w takim przypadku mogą oni sami określać jego zakres. Na przykład gwarancja producenta może całkowicie wykluczyć wiele przypadków uszkodzeń. W innych przypadkach może to być korzystniejsza niż prawna rękojmia, na przykład może być dłuższa niż ustawowo przewidywane dwa lata. Szczegóły dotyczące dobrowolnej gwarancji producenta znajdują się w odpowiednich warunkach gwarancji.

Podstawa reklamacji w Niemczech

Postawą reklamacji w niemieckim sklepie jest zawarcie umowy sprzedaży o faktycznym zakupie danego towaru. Wbrew nazwie umowa taka nie musi być zawarta na piśmie. Jako dowód zawarcia umowy o sprzedaży produktu wystarczy załączenie paragonu, czyli tak zwanego Kassenbeleg, Kassenbon lub Kassenzettel. Posiadając paragon nie będziecie mieć żadnych problemów z zareklamowaniem wadliwego towaru. Nie jest także konieczne przedłożenie reklamowanego towaru w oryginalnym opakowaniu.

Czasem jednak zdarza się, że paragon się zapodział i nigdzie nie można go znaleźć. W takim przypadku ustawa przewiduje, że kupujący musi udowodnić kupno przedmiotu w konkretnym sklepie. W takim przypadku wystarczy przedłożyć wyciąg z własnego konta pokazujący, że rzeczywiście nabyło się towar. Innym wariantem jest możliwość przedstawienia świadka, czyli osoby, która w wiarygodny sposób może potwierdzić fakt kupna.

Kiedy można złożyć w Niemczech reklamację?

Reklamację można w Niemczech złożyć wyłącznie wtedy, gdy zakupiony produkt:

  • jest wadliwy (np. buty, które rozkleiły się w okresie krótszym niż sześć miesięcy),
  • niekompletny (np. mikser kuchenny, w który brakuje mieszadeł),
  • nie spełnia swojej funkcji (np. rozkładana sofa, która nie da się rozłożyć),
  • nie nadaje się do celu, do którego jest przeznaczony (np. rakieta tenisowa sprzedana jako rakieta do badmintona),
  • kupiona rzecz jest pozbawiona użyteczności (np. nieszczelny termos).

Reklamacja przecenionych produktów

Każdy nowy towar posiadający wady podlega reklamacji. Dotyczy to także przecenionych produktów, gdyż przecena nie zwalnia sprzedawcy od obowiązku sprzedaży produktów niewadliwych i w pełni funkcjonujących. Dodatkowo oznacza to dla kupującego, że przecenione produkty nie mogą zostać wymienione w ramach serwisu grzecznościowego (Kulanzregel), ale jeżeli mają one wady, to można je reklamować.

„Kulanzregel” w Niemczech

W przypadku, gdy kupiliście rzecz, która wam się nie podoba i chcielibyście oddać ją z powrotem, nie zawsze jest to możliwe. Jednakże możecie w momencie kupna uzgodnić ze sprzedawcą, że chcielibyście oddać zakupiony produkt (Vereinbarung des Umtausches). W większości przypadków istnieje możliwość oddania nieużywanych produktów z oryginalnymi metkami w przeciągu 14 dni (w niektórych sklepach może być nawet i 4 tygodnie) od momentu zakupu lub zamiany ich na bon towarowy (Gutschein). W takich przypadkach sprzedawca stosuje tak zwaną „Kulanzregel”. Weźcie pod uwagę, że „Kulanz” to grzecznościowe i dobrowolne pójście na rękę, a nie obowiązek wynikający z regulacji prawnej.

Jak złożyć reklamację w Niemczech?

Reklamację najlepiej jest złożyć w formie pisemnej. Najlepiej, gdy w domu napiszecie emaila do sprzedawcy wskazując na wady produktu. Jeżeli składacie reklamację osobiście w sklepie, to pracownik serwisu w punkcie handlowym spisze z wami protokół, gdzie będziecie musieli podać swoje dane osobowe oraz opisać wady produktu. Jeżeli składacie reklamację bez dowodu zakupu (czyli bez tak zwanego Kassenbeleg/Kassenbon), to musicie koniecznie wziąć wyciąg konta udowadniający zakup. W przypadku, gdy macie tylko świadka, to będzie on musiał także podać swoje personalia włącznie z adresem i potwierdzić podpisem, że poświadcza nabycie produktu.

Uwaga: W przypadku, gdy świadek w przypadku reklamacji poświadczy nieprawdę, mogą zostać podjęte przeciwko niemu środki prawne!

Czy jako kupujący składacie w Niemczech reklamację do producenta czy do sprzedawcy towaru? Jako osoba kupująca składacie reklamację w miejscu nabycia towaru, czyli bezpośrednio u jego sprzedawcy.

Kupno w Internecie – „14 Tage Frist”

W przypadku kupna w Internecie macie 14 dni na odstąpienie od kupna bez podania przyczyn. Należy jednak wziąć pod uwagę, że w Niemczech nie wszystkie artykuły podlegają tej regulacji. Zgodnie z § 312g ust. 2 niemieckiego kodeksu cywilnego nie można odstąpić od kupna w przypadku świeżych lub łatwo psujących się artykułów spożywczych, niezabezpieczonych nośniki danych, takich jak płyty DVD lub oprogramowanie komputerowe, produkty na zamówienie lub kosmetyki, bielizna i inne towary, które nie nadają się do zwrotu ze względów higienicznych.

Niemcy: Lockdown i opieka nad dziećmi – oto co powinniście wiedzieć jako rodzice!

Admin
-
0
Niemcy: Lockdown i opieka nad dziećmi – oto co powinniście wiedzieć jako rodzice!

Dla rodziców, którzy nie mogą opiekować się swoimi dziećmi podczas panującego lockdownu, niemieckie państwo wydało specjalne przepisy (niem. Urlaubssonderregelung). Ale uwaga – na rodziców czyha tu wiele pułapek! Poniżej dowiecie się, na co należy zwrócić uwagę:

Pieniądze

Świadczenie związane z urlopem koronawirusowym wynosi tylko 67% wynagrodzenia netto, czyli o jedną trzecią mniej niż normalnie zarabiacie. Jest to bardzo zauważalne w przypadku osób o niskich dochodach. Na przykład, jeśli zarabiacie 1.400 euro netto, w ramach świadczenia otrzymacie tylko 938 euro.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że to świadczenie jest ograniczone do maksymalnie 2.016 euro miesięcznie. Tak więc osoby o wysokich dochodach również otrzymają znacznie mniej pieniędzy.

Czas

Każdy rodzic ma prawo do tego świadczenia przez dziesięć tygodni. W ten sposób para rodziców może korzystać z tego przywileju łącznie przez 20 tygodni. W przypadku samotnych rodziców obowiązuje również 20 tygodni. Jednak każdy musi sam obliczyć, czy poradzi sobie, zarabiając znacznie mniej przez 20 tygodni.

Prawo do urlopu

Nowy rok właśnie się rozpoczął. Tak więc ponownie przysługuje Wam pełne prawo do urlopu. Można się zastanowić, czy nie lepiej, aby pracownicy skorzystali ze swoich standardowo przysługujących dni urlopu podczas lockdownu. W końcu za to przysługuje normalna pensja, a nie tylko 67%.

Ale to zależy też od pracodawcy. Federalne Ministerstwo Zdrowia wyraźnie zaznacza: Pracodawca nie może żądać od pracowników wykorzystania pełnego urlopu na początku roku, ale jego części już tak. To także kwestia negocjacji.

„Rozsądna” opieka nad dziećmi

Rodzice, którzy chcą skorzystać ze specjalnego urlopu z tytułu koronawirusa, muszą udowodnić, że naprawdę nie mają innej „rozsądnej” opcji opieki nad swoimi dziećmi (niem. zumutbare Betreuungsmöglichkeit). Jeśli drugi rodzic i tak jest w domu, nie przysługują żadne udogodnienia. Jeśli drugi rodzic pracuje w niepełnym wymiarze godzin lub ma tzw. „Home Office”, sprawa staje się nieco bardziej skomplikowana. Ministerstwo Zdrowia ogólnie uważa, że pracownicy mogą pracować w domu i jednocześnie opiekować się swoimi dziećmi. Pozostaje teraz kwestią interpretacji i negocjacji z pracodawcą, czy dotyczy to również kilkorga lub bardzo małych dzieci.

Interpretacja słowa „rozsądny” staje się jeszcze trudniejsza, jeśli w świetlicy lub przedszkolu istnieje możliwość opieki nad dziećmi. Rodzice mogą pracować, gdy dzieci mają opiekę. Jeśli jednak zostaną w przedszkolu czy w świetlicy, będą miały więcej kontaktów z innymi dziećmi i być może „przyniosą” koronawirusa do domu.

Czy więc rozsądne jest wysłanie dziecka do przedszkola, czy też lepiej zostawić je w domu, aby powstrzymać pandemię? W teorii państwo powinno się zgodzić tą drugą opcją. W praktyce ustawa mówi, że rodzice muszą korzystać z różnych możliwości opieki nad dziećmi.

Więcej urlopu z tytułu koronawirusa przy pełnym wynagrodzeniu?

Oprócz corocznego urlopu, rodzice powinni mieć prawo do w pełni płatnego urlopu na opiekę nad dziećmi – ta propozycja SPD nie spotkała się jak dotąd ze zrozumieniem w Unii i u pracodawców. Na grudniowym spotkaniu premierzy zgodzili się jednak z tym, aby wypracować kolejne rozwiązania dla rodziców.

Źródło: www.tagesschau.de

Jazda na łańcuchach śniegowych w Niemczech i w Europie – (prawie) wszystko, co musisz o tym wiedzieć!

Admin
-
1
Jazda na łańcuchach śniegowych w Niemczech i w Europie – (prawie) wszystko, co musisz o tym wiedzieć!

Biała zima i puszysty śnieg na Święta Bożego Narodzenia to marzenia prawie wszystkich dzieci i większości osób dorosłych. Ale czasem zdarza się, że zima zaskakuje drogowców, a pokryte lodem autostrady i zaśnieżone ulice mogą powodować utrudnienia w ruchu drogowym, ślizganie się pojazdów po oblodzonej powierzchni oraz wypadki. Jednymi ze środków bezpieczeństwa jest użycie łańcuchów śniegowych, zwanych także łańcuchami przeciwślizgowymi lub przeciwpoślizgowymi.

Ale kiedy używanie łańcuchów śniegowych jest obowiązkowe dla samochodów? Czy istnieje ogólny obowiązek stosowania łańcuchów śniegowych w Niemczech? Na co należy koniecznie zwrócić uwagę podczas jazdy z łańcuchami śnieżnymi w innych krajach europejskich? Serdecznie zapraszamy do lektury!

Obwiązek jazdy z łańcuchami śnieżnymi w Niemczech

Wbrew przypuszczeniom, w Niemczech nie ma obowiązku jazdy z łańcuchami śnieżnymi. W niektórych regionach może zaistnieć konieczność założenia łańcuchów wyłącznie wtedy, gdy odpowiednie znaki drogowe zalecają takie postępowanie. W myśl niemieckiego Prawa o Dopuszczeniu do Ruchu Drogowego, czyli Straßenverkehrs-Zulassungs-Ordnung (StVZO), a konkretnie w § 37 ust. 2 stwierdza się, że wyposażenie przeznaczone do bezpiecznej jazdy po ośnieżonych lub oblodzonych drogach musi być zaprojektowane i zamontowane w taki sposób, aby nie uszkadzało ono nawierzchni drogi. Łańcuchy śniegowe wykonane z metalu mogą być stosowane wyłącznie z oponami elastycznymi (§ 36, ust. 3 i 8) oraz muszą być łatwe w montażu i demontażu oraz muszą być łatwe do napięcia i naprężenia.

Kary w przypadku niezgodnej z przepisami jazdy na łańcuchach

Regulacja prawa drogowego w Niemczech przewiduje tak zwaną jazdę sytuacyjną na łańcuchach wyłącznie wtedy, gdy znaki ruchu drogowego wyraźnie to nakazują. Oznacza to, że jazda na łańcuchach po zaśnieżonych, miejskich ulicach lub innych drogach publicznych jest karalna, jeżeli nie ma tam znaku drogowego 268. Jego odpowiednikiem w przepisach polskiego ruchu drogowego jest znak drogowy C-18 „nakaz jazdy z łańcuchami”. W przypadku niezgodnej z przepisami jazdy z zamontowanymi łańcuchami przeciwślizgowymi kierowca może zostać ukarany mandatem w wysokości 10 euro.

Z kolei kierowca pojazdu mechanicznego poruszającego się bez łańcuchów po zaśnieżonej, oblodzonej drodze, na której obowiązuję nakaz jazdy na łańcuchach przeciwpoślizgowych, może zostać ukarany mandatem w wysokości 20 euro.

Łańcuchy śnieżne dla pojazdów ciężarowych, rolniczych oraz motocykli

W Niemczech nie ma specjalnego przepisu prawnego nakazującego stosowanie łańcuchów śniegowych do samochodów ciężarowych. Jeśli jednak ciężarówka chce jechać w zimie po trasie, na której obowiązuje znak nakazu 268 (niemiecki odpowiednik polskiego C-18 „nakaz jazdy z łańcuchami”), niezbędne jest posiadanie odpowiedniego wyposażenia. Ponieważ znak drogowy dotyczący obowiązku używania łańcuchów śniegowych stosuje się zasadniczo do wszystkich pojazdów silnikowych, które poruszają się po danej drodze, pojazdy rolnicze, taki jak ciągniki lub traktory, muszą być również wyposażone w łańcuchy śniegowe.

W przypadku pojazdów jednośladowych obowiązują identyczne regulacje prawne. Ze względu na niewielki popyt na łańcuchy śniegowe do motocykli są one stosunkowo trudne do kupienia. Z reguły motocykle są używane tylko w porze letniej i przy dobrej pogodzie, dlatego bardzo często mają one jedynie sezonowy numer rejestracyjny.

Jazda na łańcuchach a ograniczenie szybkości

Ze względu na fakt, że łańcuchy mogą ograniczać sterowność oraz dynamikę pojazdu, przepisy ruchu drogowego nakładają ograniczenie maksymalnej szybkości (Tempolimit) do 50 km/h. Jeżeli kierowca przekroczy zalecaną prędkość maksymalną, może zostać na niego nałożona kara. O rodzaju kary (grzywna, tak zwane „punkty we Flensburgu”, czy też zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych) decyduje katalog mandatów. Ustawodawca rozróżnia wykroczenia związane z przekroczeniem dozwolonej prędkości na terenach zabudowanych i poza nimi.

Kary za przekroczenie prędkości podczas jazdy na łańcuchach w Niemczech na terenach zabudowanych

Przekroczenie szybkościGrzywnaPunkty we FlensburguZakaz prowadzenia pojazdów
do 10 km/h15
między 11 - 15 km/h25
między 16 - 20 km/h35
między 21 - 25 km/h801
między 26 - 30 km/h1001
między 31 - 40 km/h16021 Miesiąc
między 41 - 50 km/h20021 Miesiąc
między 51 - 60 km/h28022 Miesiące
między 61 - 70 km/h48023 Miesiące
ponad 70 km/h68023 Miesiące

Kary za przekroczenie prędkości podczas jazdy na łańcuchach w Niemczech na terenach niezabudowanych

Przekroczenie szybkościGrzywnaPunkty we FlensburguZakaz prowadzenia pojazdów
do 10 km/h10
między 11 - 15 km/h20
między 16 - 20 km/h30
między 21 - 25 km/h701
między 26 - 30 km/h801
między 31 - 40 km/h1201
między 41 - 50 km/h16021 Miesiąc
między 51 - 60 km/h24021 Miesiąc
między 61 - 70 km/h44022 Miesiące
ponad 70 km/h60023 Miesiące

Jazda na łańcuchach w innych krajach Europy

W Unii Europejskiej nie ma jednolitych regulacji dotyczących obowiązku posiadania lub jazdy z łańcuchami śniegowymi. W większości krajów europejskich zalecane jest ich posiadanie, w innych z kolei, takich Austria, Norwegia, Słowenia jest to obowiązkowe.

PaństwoRegulacja prawna
AustriaW Austrii Łańcuchy śniegowe muszą być przewożone na pokładach ciężarówek, autobusów i samochodów osobowych w Austrii od 1 listopada do 15 kwietnia. Łańcuchy śniegowe są obowiązkowe na ośnieżonych drogach, jeśli pojazd nie jest wyposażony w opony zimowe. Kara za wykroczenie wynosi 35 euro. W przypadku wywołania zagrożenia w ruchu drogowym możliwa jest grzywna nawet do 5.000 euro.
SzwajcariaW Szwajcarii łańcuchy śniegowe są obowiązkowe, jeśli jest to zaznaczone na znakach drogowych.
BośniaStosowanie łańcuchów śniegowych do samochodów ciężarowych i osobowych dopuszczonych do ruchu drogowego w Bośni.
BułgariaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dozwolone w Bułgarii; w zależności od panujących warunków pogodowych może to być również obowiązkowe.
DaniaŁańcuchy śniegowe są w Danii obowiązkowe na drogach oznaczonych znakami drogowymi.
EstoniaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dopuszczone do ruchu na ośnieżonych drogach.
FinlandiaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dopuszczone w Finlandii na drogach pokrytych śniegiem pod warunkiem, że powierzchnia dróg nie może być uszkodzona.
FrancjaWe Francji, łańcuchy śniegowe mogą być używane tylko zgodnie z instrukcją / znakami (francuski znak drogowy B26). We Francji, podobnie jak w Niemczech, obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h z łańcuchami śnieżnymi. W przypadku naruszenia przepisów kara grzywny od 50 euro oraz możliwość odholowania pojazdu przez policję.
WłochyWe Włoszech łańcuchy śniegowe mogą być używane tylko zgodnie z instrukcją/znakami. W przypadku łańcuchów śniegowych we Włoszech obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. W przypadku wykroczenia kara pieniężna w wysokości 80 – 318 euro.
GrecjaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych są dozwolone na ośnieżonych drogach w Grecji; w przypadku łańcuchów śniegowych w Grecji obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h.
Wielka BrytaniaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dozwolone w Wielkiej Brytanii na ośnieżonych drogach, ale powierzchnia dróg nie może być uszkodzona.
ChorwacjaObowiązek posiadania łańcuchów śniegowych do ciężarówek, autobusów i samochodów osobowych. W przypadku gołoledzi lub pokrywy śnieżnej powyżej 5 cm w Chorwacji obowiązkowe jest używanie łańcuchów śniegowych.
NorwegiaObowiązek posiadania łańcuchów śniegowych oraz i przewożenia na pokładach ciężarówek, autobusów i samochodów osobowych w Norwegii w przypadku opadów śniegu lub oblodzonych dróg. Jeśli kierowca nie posiada łańcuchów śniegowych, może dostać zakaz wjazdu, chyba że przy wjeździe zakupi zestaw łańcuchów śniegowych.
PolskaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych są dozwolone na ośnieżonych drogach w Polsce.
PortugaliaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dozwolone na ośnieżonych drogach w Portugalii. Nie ma regulacji dotyczącej ograniczenia prędkości lub specjalnej prędkości maksymalnej dla pojazdów z łańcuchami śniegowymi.
RumuniaW Rumunii istnieje jedynie zalecenie dotyczące stosowania łańcuchów śniegowych do samochodów ciężarowych i osobowych w regionach górskich.
SzwecjaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dopuszczone w Szwecji, jeśli wymagają tego panujące warunki pogodowe.
SerbiaW Serbii łańcuchy śniegowe są obowiązkowe na drogach oznaczonych znakami drogowymi. Stosować na co najmniej dwóch kołach osi napędowej.
SłowacjaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dozwolone na ośnieżonych drogach, ale powierzchnia dróg nie może być uszkodzona
SłoweniaObowiązek posiadania łańcuchów śniegowych, które muszą być przewożone na pokładzie ciężarówki lub samochodu w Słowenii od 15 listopada do 15 marca.
HiszpaniaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dopuszczone w Hiszpanii na ośnieżonych drogach; w przypadku łańcuchów śniegowych w Hiszpanii obowiązuje ograniczenie prędkości do 50km/h.
Republika CzeskaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych są dozwolone tylko wtedy, gdy są oznaczone znakami drogowymi; wtedy łańcuchy są obowiązkowe.
TurcjaŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych dopuszczone do ruchu na ośnieżonych drogach
WęgryŁańcuchy śniegowe do samochodów ciężarowych i osobowych są dozwolone na Węgrzech, jeżeli wymagają tego warunki pogodowe

 

Jak zerwać umowę abonamentową w Niemczech oraz kiedy jest to możliwe?

Admin
-
4
Jak zerwać umowę abonamentową w Niemczech oraz kiedy jest to możliwe?

Operatorzy telefonii komórkowej i internetowi w Niemczech są bardzo pomysłowi, jeśli chodzi o zatrzymanie klientów na umowie tak długo, jak to tylko możliwe. Nawet jeśli klient rozwiązał umowę, firmy telekomunikacyjne próbują wielu sztuczek, aby przekonać go do jej przedłużenia.

Sztuczki operatorów telekomunikacyjnych w Niemczech

Operatorzy telekomunikacyjni w Niemczech kontaktują się przykładowo ze swoimi klientami drogą pocztową, aby poinformować ich, że istnieją jeszcze otwarte kwestie dotyczące rozwiązania umowy abonamentowej. Klienta prosi się, aby zadzwonił w celu wyjaśnienia sprawy. Jeśli niczego niepodejrzewający klient wybierze wskazany numer, pracownik call center składa mu bardzo ekskluzywną ofertę, która jest szczególnie korzystna, ale ważna tylko w danym dniu.

W takiej sytuacji, klient znajduje się niejako pod presją i jest zaskoczony. Najczęściej nie poinformował się wcześniej o alternatywach i zgadza się w dobrej wierze na „super ofertę” miłego pracownika call center. W ten sposób znowu staje się „więźniem” operatora na kolejne 24 miesiące umowy.

Zdarza się, że niektóre osoby nawet nie zdają sobie z tego sprawy, że zawarły właśnie przez telefon umowę. Umowy zawierane telefoniczne są bowiem w Niemczech prawnie wiążące.

Zerwanie umowy abonamentowej w Niemczech – kiedy jest możliwe?

Jeśli zdarzyła się Wam podobna sytuacja i również zawarliście w taki sposób umowę abonamentową w Niemczech, to macie możliwość jej zerwania. W tym wypadku muszą zostać spełnione określone warunki. Te są uregulowane w § 355 BGB oraz w § 312 d BGB.

Umowę abonamentową możecie w Niemczech zerwać, jeśli:

  • Jesteście konsumentami i nie działacie w imieniu firmy
  • Zawarliście umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych przez internet, telefon, pocztę, faks, publicznie, w mieszkaniu lub przy drzwiach wejściowych. Uwaga: Przy zawieraniu umowy w punkcie operatora nie ma możliwości odstąpienia od umowy!

Warto wiedzieć, że przekonanie, iż umowy telefonii komórkowej nie można rozwiązać, jeżeli została aktywowana karta SIM, jest błędne. Nawet jeżeli wykonaliście już jakiś telefon, nadal możecie zerwać umowę, jeśli zostały spełnione powyższe warunki. W tym wypadku należy jedynie uregulować wykorzystane minuty.

Do kiedy można zerwać umowę abonamentową w Niemczech?

Jeżeli powyższe warunki zostały spełnione, konsumenci w Niemczech mają zgodnie z § 355 BGB 14 dni na skorzystanie z prawa do odstąpienia od umowy. Okres ten rozpoczyna się w momencie, gdy tylko zostaniecie poinformowani przez operatora o przysługującym Wam prawie do odstąpienia od umowy, na przykład za pośrednictwem poczty elektronicznej lub w dokumentach przesłanych do Was pocztą. Nie wystarczy informacja zawarta na stronie internetowej, gdyż ta nie spełnia formy tekstowej. Warto wiedzieć, że to na operatorze spoczywa ciężar udowodnienia, że otrzymaliście prawidłową instrukcję odwołania!

Czy istnieją wyjątki w przypadku 14-dniowego okresu odwołania?

Jeśli nie otrzymacie od operatora żadnych instrukcji dotyczących anulowania umowy, okres jej zerwania zostanie przedłużony o pełne 12 miesięcy. Po upływie 14 dni będziecie mieli zatem cały rok na odstąpienie od umowy.

Jak rozwiązać umowę abonamentową w Niemczech?

Po zawarciu umowy abonamentowej w Niemczech w formie ustnej lub przykładowo przez internet, należy sprawdzić, czy zostały dołączone instrukcje dotyczące odstąpienia od umowy. Jeżeli operator poinformował Was o tym prawidłowo, to od tego momentu rozpoczyna się 14-dniowy termin do odstąpienia od umowy.

W jakiej formie musi nastąpić zerwanie umowy?

Nowe prawo do odstąpienia od umowy, które obowiązuje od czerwca 2014 r. stanowi, że odwołanie nie musi już mieć formy tekstowej. Umowę możecie zatem zerwać telefonicznie. W tym wypadku należy jednak koniecznie zachować ostrożność, ponieważ trudno jest udowodnić tego typu zerwanie umowy. Dlatego też radzimy, abyś zerwać umowę pisemnie, listem poleconym albo mailem.

Gdzie szukać operatorów telefonii komórkowej i internetowych w Niemczech?

Na naszej stronie możecie porównać oferty operatorów telefonii komórkowej: Sieci komórkowe w Niemczech – na co zwrócić uwagę i którą wybrać? oraz internetowych: Internet w Niemczech. W razie jakichkolwiek pytań, piszcie w komentarzach!

1...291292293...328Strona 292 z 328