Czy prawo jazdy kategorii B uprawnia w Niemczech do jazdy motocyklem?

Od początku 2020 roku posiadacze prawa jazdy kategorii B mogą w Niemczech prowadzić również motocykle kategorii A1, jeśli zostały spełnione określone warunki, o których informujemy szczegółowo w niniejszym artykule. Uprawnienie dokumentuje się w prawie jazdy poprzez wpisanie kodu 196 do dokumentu.

Czym można jeździć z prawem jazdy typu B196?

Po pierwsze wyjaśnijmy do czego może nam się przydać ten dodatkowy wpis w prawie jazdy. Otóż oprócz wszystkich pojazdów mechanicznych kategorii B, posiadacze prawa jazdy B196 mogą prowadzić w Niemczech również motocykle kategorii A1, czyli motocykle o pojemności skokowej nie większej niż 125 cm³ i mocy silnika nie większej niż 11 kW, w których stosunek mocy do masy własnej nie przekracza 0,1 kW/kg, a także trójkołowe pojazdy mechaniczne o mocy do 15 kW.

Czy trzeba zdać jakiś dodatkowy egzamin?

Nie, nie jest wymagany ani teoretyczny, ani praktyczny dodatkowy egzamin. Wymagane jest jedynie odbycie szkolenia obejmującego co najmniej dziewięć 90-minutowych lekcji. Szkolenie to występuje w Niemczech pod nazwą „Fahrerschulung” albo „B 196 Fahrerschulung”. Często jest ono podzielone na część praktyczną i teoretyczną, jak na przykład tutaj (Fahrschule Manfred Köster):

Jak widać kurs nie należy do najtańszych. Po jego odbyciu, szkoła jazdy wystawia zaświadczenie, z którym należy się udać do urzędu wystawiającego prawo jazdy z prośbą o dokonanie odpowiedniego wpisu do dokumentu.

Czy z niemieckim prawem jazdy B196 mogę jeździć również za granicą?

Ponieważ B196 jest rozszerzeniem klasy B z krajowym numerem kodowym 196, klasa ta jest uznawana tylko w Niemczech. Za granicą nie jest ona uznawana.

Jakie są wymagania dla prawa jazdy B196?

Aby otrzymać wpis do prawa jazdy uprawniający do jazdy motocyklem o parametrach, które zostały wymienione powyżej, należy spełnić następujące warunki:

  • Odbyć kurs, o którym napisaliśmy powyżej
  • Posiadać prawo jazdy kategorii B przez co najmniej 5 lat
  • Mieć min. 25 lat

Prawo jazdy w Niemczech

Więcej na temat prawa jazdy w Niemczech przeczytacie tutaj: Prawo jazdy w Niemczech

Oprócz tego warto przeczytać: Uznanie polskiego prawa jazdy w Niemczech – kiedy należy je wymienić?

Ubezpieczenie motocyklu w Niemczech?

Szukacie ubezpieczenia na motor w Niemczech? Porównajcie oferty niemieckich firm ubezpieczeniowych i wybierzcie najkorzystniejszą:

Ubezpieczenie motocyklu w Niemczech

Prawo jazdy klasy D (autobusowe) w Niemczech: rodzaje, uprawnienia, przedłużenie, koszty, ważność

Wielu posiadaczy prawa jazdy kategorii B na samochody osobowe myśli o zdobyciu nowego zawodu związanego z przewozem osób. Niektórzy z nich posiadają nawet prawo jazdy klasy D na autobus zdobyte w Polsce i chcieliby używać go w Niemczech pracując zarobkowo jako kierowca w prywatnej lub publicznej firmie transportowej trudniącej się przewozem osób. Ale jak to zrobić? W tym artykule postaramy się odpowiedzieć na wszystkie pytania dotyczące prawa jazdy kategorii D na pojazdy autobusowe oraz możliwości zdobycia uprawnień kierowcy zawodowego. Serdecznie zapraszamy do lektury!

Prawa jazdy klasy D1, D1E, D, DE na autobus w Niemczech

Aby jeździć zarobkowo autobusem w Niemczech obowiązuje konieczność posiadania odpowiednich uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych przewożących więcej niż 8 osób. Uprawnienia takie można uzyskać po zdaniu egzaminu na prawo jazdy klasy D. Dodatkowo istnieje konieczność ukończenia specjalnego kursu zawodowego.

Posiadanie prawa jazdy klasy D (zwanego także „Der große Busführerschein“, czyli „duże prawo jazy autobusowe” upoważnia do prowadzenia pojazdów silnikowych posiadających więcej niż dziewięć miejsc siedzących wraz z siedzeniem kierowcy oraz z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej nie większej niż 750 kg). W przypadku prowadzenia pojazdu z przyczepą o całkowitej masie powyżej 750 kg wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii DE.

Prawo jazdy kategorii D1 zwane jest potocznie w Niemczech „Der kleine Busführerschein“, czyli „małe prawo jazdy autobusowe“. W przypadku posiadania prawa jazdy kategorii D1 kierowca może prowadzić autobusy i autokary o długości do 8 metrów, które zostały zaprojektowane i skonstruowane tak, aby przewozić do 17 osób włącznie z kierowcą (16 + 1). Prawo jazdy D1 uprawnia także do jazdy pojazdem autobusowym z przyczepą o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej do 750 kg.

Kierowcy z uprawnieniami D1E mogą kierować zespołami pojazdów ciągnących, które składają się z pojazdu kategorii D1 i przyczepy o masie powyżej 750 kg.

Kategoria DE uprawnia do prowadzenia zespołów pojazdów kategorii D i przyczepy o maksymalnej dopuszczalnej masie powyżej 750 kg.

Dodatkowo obowiązuje regulacja, że jeżeli pojazd silnikowy został skonstruowany i zbudowany z przeznaczeniem przewozu osób, wymaga on co najmniej kategorii D1, niezależnie od liczby miejsc pasażerskich.

Uzyskanie prawa jazdy kategorii D w Niemczech

Aby zdobyć prawo jazdy upoważniające do zawodowego przewozu osób i przewozu osób w ramach działalności gospodarczej należy mieć skończone ukończone 21 lat dla kategorii D1 i D1E oraz 24 lata dla kategorii D i DE. Dodatkowo należy posiadać prawo jazdy kategorii B.

Do uzyskania prawa jazdy wymagany jest kurs teoretyczny i praktyczny oraz zdanie egzaminu. Aby uzyskać uprawnienia do przewozu pasażerów, konieczne jest także ukończenie szkolenia jako zawodowy kierowca w transporcie pasażerskim. Dodatkowo kandydat na kierowcę nie może mieć punktów karnych wpisanych w centralny rejestrze sprawców wykroczeń drogowych w Federalnym Urząd ds. Ruchu Drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt) we Flensburgu.

Ile kosztuje prawo jazdy kategorii D w Niemczech?

Ogólnie uzyskanie prawa jazdy w Niemczech bez względu na kategorię to spory wydatek. Prawo jazdy upoważniające do prowadzenia pojazdów pasażerskich jest szczególnie drogie. Dla kandydatów oznacza to koszty związane ze szkoleniem teoretycznym, praktycznym, koszty zgłoszenia do egzaminu na teorię i z jazdy. Należy także doliczyć koszty badania lekarskiego, okulistycznego, kursu pierwszej pomocy oraz cenę zdjęć biometrycznych. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że tego typu kursy oferowane są wyłącznie przez specjalistyczne szkoły jazdy. W przypadku, gdy specjalistyczna szkoła jazdy znajduje się poza miejscem zamieszkania, konieczne jest uwzględnienie kosztów związanych z dojazdem na zajęcia.

Koszty stałe obejmują opłatę podstawową ok. 450 euro, wniosek o wydanie prawa jazdy (40-80 euro w zależności od szkoły), opłatę rejestracyjną w szkole nauki jazdy (od 150 euro wzwyż w zależności od miasta), opłaty egzaminacyjne za egzaminy praktyczne (151,13 euro – opłata w np. DEKRA) i teoretyczne (22,49 euro – kwota stała) oraz obowiązkowe lekcje jazdy.

Koszty ruchome uzależnione są od ilości godzin jazdy (obowiązkowych i dodatkowych). Cena za godzinę zależy od szkoły i jest bardzo zróżnicowana. Ustawodawstwo przewiduje minimalną liczbę poszczególnych godziny jazdy w zależności od doświadczenia oraz posiadanego kategorii prawa jazdy.

  1. Posiadanie prawa jazdy kat. B i/lub C1 oraz doświadczenie w jeździe samochodem poniżej dwóch lat:
  • 45 godzin podstawowe szkolenie,
  • 22 godziny jazdy poza terenem zabudowanym,
  • 14 godzin jazdy po autostradzie,
  • 8 godzin jazdy nocna.
  1. Posiadanie prawa jazdy kat. B i/lub C1 oraz doświadczenie w jeździe samochodem powyżej dwóch lat:
  • 33 godziny podstawowe szkolenie,
  • 12 godziny jazdy poza terenem zabudowanym,
  • 8 godzin jazdy po autostradzie,
  • 5 godzin jazdy nocna.
  1. Posiadanie prawa jazdy kat. C oraz doświadczenie w jeździe samochodem poniżej dwóch lat:
    • 14 godzin podstawowe szkolenie,
    • 16 godziny jazdy poza terenem zabudowanym,
    • 8 godzin jazdy po autostradzie,
    • 6 godzin jazdy nocna.
  2. Posiadanie prawa jazdy kat. C oraz doświadczenie w jeździe samochodem powyżej dwóch lat:
  • 7 godzin podstawowe szkolenie,
  • 8 godzin jazdy poza terenem zabudowanym,
  • 4 godziny jazdy po autostradzie,
  • 3 godziny jazdy nocna.
  1. Posiadanie prawa jazdy kat. D1 oraz doświadczenie w jeździe samochodem powyżej dwóch lat:
  • 20 godzin podstawowe szkolenie,
  • 5 godzin jazdy poza terenem zabudowanym,
    • 5 godzin jazdy po autostradzie,
    • 5 godzin jazdy nocna.

Godzina jazdy to 45 minut i w zależności od szkoły jazdy może kosztować 70 euro wzwyż.

Według uśrednionych danych udostępnionych przez niemieckie szkoły jazdy cena całkowita za prawo jazdy kategorii D może wynieść od 4.000 euro. Nie na tutaj określonej górnej granicy, gdyż zależy ona od indywidualnej ilości potrzebnych godziny jazdy.

Dodatkowo konieczne jest przedłożenie następujących dokumentów:

  • Lekarskie badanie wzroku (inne badanie niż na prawo jazdy klasy B) uwzględniające pola widzenia, widzenia przestrzennego, motoryki oka, widzenia o zmierzchu, wrażliwości na olśnienie, widzenia kolorów oraz wykluczenie wad wzroku ograniczających pole widzenia. Cena to ok 40-70 euro w zależności od miejsca zamieszkania.
  • Kurs pierwszej pomocy, czyli tak zwany „Großer Erste Hilfe Schein“. Jest rozbudowany, 16-godzinny trening oferowany przez między innymi Niemiecki Czerwony Krzyż, Arbeiter-Samariter-Bund. Jego koszty wynoszą do 50 do 80 euro w zależności od miejsca zamieszkania.
  • Zaświadczenie lekarskie (wymagane zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia w sprawie prawa jazdy (FeV)). Badanie to może być przeprowadzone przez lekarza rodzinnego lub lekarza zakładowego, jego koszt to około 100-150 euro.
  • Biometryczne zdjęcie – cena ok. 10-15 euro.

Badanie lekarskie

Do uzyskania prawa jazdy klasy C konieczne jest przeprowadzenie wspomnianego badania lekarskiego przewidzianego w załączniku nr 5 do FeV (Fahrerlaubnis-Verordnung – FeV). Ustawodawca stwierdza w tym zarządzeniu, że wszystkie osoby ubiegające się o wydanie lub przedłużenie okresu ważności prawa jazdy klas C, C1, CE, C1E, D, D1, DE, D1E oraz prawa jazdy do przewozu osób muszą się obowiązkowo poddać badaniu lekarskiemu. Badanie lekarskie może być przeprowadzone przez lekarza rodzinnego lub lekarza zakładowego w miejscu zamieszkania, a jego cena wynosi około 100-150 euro. Koszty te nie są pokrywane przez kasę chorych, gdyż są one z zasady ponoszone przez pracodawcę.

Celem badania jest ustalenie, czy istnieją jakiekolwiek choroby, które wykluczają przydatność lub warunkową przydatność do wykonywania zawodu kierowcy. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu i jego wyniki wydawane są na specjalnym, jednolitym dla całego kraju formularzu.

Uwaga: W przypadku stwierdzenia chorób nie ma możliwości podjęcia pracy w zawodzie kierowcy autobusowego.

Badanie okulistyczne

Każdy kierowca, który chce zdobyć prawo jazdy kategorii C musi poddać się specjalistycznemu badaniu wzroku zgodnie z załącznikiem 6 do rozporządzenia FeV (Fahrerlaubnis-Verordnung – FeV). Wzrok kandydata na kierowcę autobusu musi spełniać następujące wymagania:

  • centralna, dzienna ostrość wzroku 0,8 dioptrii w każdym oku i 1,0 w obu oczach. W przypadku wady wzroku przekraczającej 8,0 dioptrii okulary należy zastąpić soczewkami kontaktowymi.
  • Normalne widzenie kolorów z wystarczającym kontrastem i bezproblemowe widzenie o zmierzchu.
  • Nieograniczone pole widzenia przy użyciu automatycznej półkuli w zakresie do 70 stopni w obie strony i do 30 stopni w górę i w dół.
  • Normalne widzenie dwuoczne.

Cena badania okulistycznego wynosi 40-70 euro.

Kwalifikacje zawodowe i kształcenie kierowców

Zdobycie prawa jazdy kategorii D, DE lub D1 to dopiero część wymagań. Ustawa o kwalifikacji kierowców zawodowych z 2 grudnia 2020 roku oraz rozporządzenie z 17 grudnia 2020 przewiduje obowiązkowe zdobycie tak zwanej „Grundqualifikation” (kwalifikacje podstawowe) oraz regularne odnawianie kwalifikacji co 5 lat.

Kwalifikację podstawową w Niemczech można uzyskać poprzez zdobycie zawodu jako kierowca zawodowy w ramach dualnej nauki zawodu lub przyspieszoną kwalifikację podstawową. Aby uzyskać kwalifikacje podstawowe, należy najpierw zdać egzamin pisemny trwający 240 minut. Lista obszarów wiedzy do egzaminu znajduje się w załączniku do rozporządzenia (Verordnung über die Berufsausbildung zum Berufskraftfahrer/zur Berufskraftfahrerin). Egzamin praktyczny składa się z egzaminu na prawo jazdy, części praktycznej oraz postępowania w krytycznych sytuacjach na drodze. W przypadku kwalifikacji podstawowej absolwent nie musi jeszcze posiadać odpowiedniej klasy prawa jazdy.

Przyspieszoną kwalifikację podstawową uzyskuje się przez uczestnictwo w szkoleniu trwającym 140 godzin zegarowych (nie lekcyjnych) w certyfikowanym ośrodku szkoleniowym oraz pomyślne zaliczenie 90-minutowego egzaminu teoretycznego w IHK. Uczestnictwo w zajęciach jest obowiązkowe.

Uwgaga: Posiadanie odpowiedniej klasy prawa jazdy nie jest również wymagane do uzyskania podstawowej kwalifikacji w trybie normalnym lub przyspieszonym. Zdanie egzaminu na prawo jazdy kategorii D, DE lub D1 może odbyć się po uzyskaniu kwalifikacji.

Kwalifikacja podstawowa z końcowym egzaminem ustnym jest obowiązkowa dla kierowców, którzy uzyskali prawo jazdy na autobus po 10-tym września 2008.

Szkolenia okresowe po zdobyciu kwalifikacji zawodowych kierowcy autobusowego

W Niemczech każda osoba, która na stałe lub tymczasowo chce korzystać z prawa jazdy na przewożenie pasażerów autobusem w celach zarobkowych, musi również przedstawić certyfikat posiadania zawodowych kwalifikacji kierowcy. Certyfikat otrzymuje się po ukończeniu kursu szkoleniowego Berufskraftfahrer-Qualifikation im Personen-Verkehr. Szkolenie to obejmuje 5 modułów:

  1. – Moduł 1: Fahrgastsicherheit (Bezpieczeństwo pasażerów),
  2. – Moduł 2: Notfälle, Regeln und Vorschriften (Przepisy prawne dotyczące transportu pasażerów, higiena pracy i postępowanie w nagłych przypadkach),
  3. – Moduł 3: Sicherheitstechnik und Fahrsicherkeitstraining (Technika bezpieczeństwa i bezpieczeństwo jazdy),
  4. – Moduł 4: Erfolg und Image (Kierowca zawodowy jako usługodawca i specjalista),
  5. – Moduł 5: Ökologisches Fahren (Jeżdżenie ekologiczne i ochrona środowiska).

Cena pojedynczego modułu dla kierowcy w zależności od szkoły jazdy wynosi od 80 do 120 euro, szkolenie weekendowe to wydatek rzędu 400-800 euro. W zależności od indywidualnych przypadków mogą dojść dodatkowe koszty.

Według ustawy każdy zawodowy kierowca autobusowy musi co 5 lat odświeżyć swoje kwalifikacje i uzyskać przedłużenie uprawnień. Od maja 2021 roku przedłużenie uprawnień jest wpisywane w Niemczech do centralnego rejestru kierowców zawodowych. Kierowcy zawodowemu, który nie wziął udziału w obowiązkowym szkoleniu okresowym, grozi kara w wysokości do 5000 euro. Pracodawca, który zezwolił lub zlecił prowadzenie pojazdu kierowcy bez ważnego zaświadczenia o szkoleniu okresowym, może zostać ukarany grzywną w wysokości do 20.000 euro.

Centralny rejestr kwalifikacji zawodowych kierowców

Od maja 2021 r. został powołany w życie centralny, zdigitalizowany rejestr kwalifikacji zawodowych kierowców. W centralnym rejestrze zapisywane są aktualne kwalifikacje kierowców autobusowych i ciężarowych. Wprowadzenie cyfrowego systemy administrowania danymi kierowców ma na celu stopniowe wyeliminowanie papierowych certyfikatów szkoleniowych oraz wymianę informacji na obszarze Unii Europejskiej. Rejestr kwalifikacji kierowców zawodowych jest zarządzany przez Federalny Urząd ds. Transportu Samochodowego (KBA) we Flensburgu.

Dla zawodowych kierowców autobusowych oznacza to, że wspomniane okresowe świadectwo kwalifikacji kierowcy będzie wydawane w jednolity sposób na terenie całych Niemiec od 1 maja 2021 roku i zastępuje dotychczasowe wpisanie numeru klucza „95” w prawie jazdy.

Przedłużenie prawa jazdy

Według niemieckiego prawodawca zawodowe prawo jazdy kategorii D musi być odnawiane co 5 lat. W takim przypadku mogą powstać koszty wynikające z konieczności przedłożenia następujących dokumentów:

  • Aktualne zaświadczenie lekarskie: około 30 – 40 Euro,
  • Aktualne badanie okulistyczne (kompleksowe badanie wzroku z rozpoznaniem pola widzenia): ok. 70-100 euro,
  • Pisemny wniosek o przedłużenie ważności prawa jazdy: około 30 euro,
  • Aktualne zdjęcia paszportowe (biometryczne): różne ceny, w zależności od fotografa, w zasadzie 20-40 euro
  • Przedłużenie karty kierowcy: ok. 35 – 40 Euro,

Nie jest konieczne powtarzanie kursu pierwszej pomocy, aczkolwiek zalecane jest okresowe odświeżanie wiedzy z tego zakresu. Dodatkowo istnieje ustawowa konieczność odbycia okresowego kursu doskonalenia zawodowego (Berufskraftfahrer-Qualifikation) co 5 lat. Szkolenie trwa 35 godzin i jest obowiązkowe dla każdego kierowcy zawodowego. Brak uczestnictwa powoduje utratę uprawnień kierowcy zawodowego. Ceny za szkolenie są zróżnicowane w zależności od szkoły jazdy lub instytucji kształceniowej.

Uwaga: Dla kierowców powyżej 50-go roku życia obowiązuję specjalne przepisy i dodatkowe badania lekarskie. Ich brak dotyczące przedłużenia prawa jazdy!

Zawodowe prawo jazdy zdobyte Polsce, a jego ważność w Niemczech

Ważność polskiego prawa jazdy zawodowego kategorii D, DE, D1 i DE1 w Niemczech jest inna niż zwykłego prawa jazdy kategorii B lub BE. Prawo jazdy kategorii D, D1, DE lub D1E jest ważne w Republice Federalnej tylko do pięciu lat od daty wydania do w Polsce. Po upływie tego czasu należy bezwzględnie wymienić prawo jazdy na niemieckie. Jest to także związane z ukończeniem wszystkich obowiązkowych kursów oraz zrobieniem badań lekarskich i okulistycznych

Według aktualnie obowiązującej regulacji prawnej polskie prawo jazdy może zostać zmienione na niemieckie po złożeniu pisemnego wniosku. Do wniosku o niemieckie prawo jazdy należy załączyć następujące dokumenty:

  • dokument identyfikacji osoby (kopia dowodu osobistego lub paszportu),
  • potwierdzenie zameldowania z niemieckiego biura meldunkowego (Einwohnermeldeamt, Bürgerberatung/Bürgerservice),
  • aktualne zdjęcie biometryczne,
  • oryginał prawa jazdy wydany w kraju.

Polskich kierowców pracujących w Niemczech dla niemieckich firm obowiązuję takie same przepisy o szkoleniach, jak kierowców niemieckich.

W przypadku osiągnięcia przez kierowcę 50-tego roku życia musi się on poddać obowiązkowym badaniom lekarskim celem przedłużenia ważności prawa jazdy. Dodatkowo konieczne jest ukończenie kursów wymaganych w myśl przepisów ustawy o kwalifikacjach zawodowych kierowców (BKrFQG) oraz rozporządzenia o kwalifikacjach zawodowych kierowców (BKrFQV).

Uwaga: Po wydaniu niemieckiego prawa jazdy zagraniczne prawo jazdy jest zatrzymywane i zwracane organowi, który je wydał.

Obowiązek zachowania poufności: oto na co powinni zwrócić uwagę pracownicy w Niemczech!

Czasem gdy powie się za dużo, trzeba sięgnąć głębiej do kieszeni. Chodzi o obowiązek zachowania poufności, który dotyczy pracowników i niektórych grup zawodowych. Zarówno tajemnica przedsiębiorstwa, jak i dane osobowe, na przykład pacjentów, stanowią poufne informacje. Obowiązek ich nieujawniania istnieje nawet wtedy, gdy w umowie o pracę nie zostały wskazane żadne specjalne reguły postępowania z takimi danymi. Z kolei niektóre zasady są wręcz regulowane przez niemieckie prawo. Z tego artykułu dowiecie się, kto jest zobowiązany do zachowania poufności, jak długo należy zachowywać określone informacje w tajemnicy i jakie są konsekwencje naruszeń.

Obowiązek zachowania poufności – co kryje się pod tym pojęciem?

Obowiązek zachowania poufności – zwany również obowiązkiem zachowania tajemnicy – dotyczy różnych grup zawodowych i polega na zakazie ujawniania pewnych informacji osobom trzecim. Naruszenie tajemnicy jest uregulowane w § 203 niemieckiego kodeksu karnego (Strafgesetzbuch). Dotyczy on zarówno tajemnic należących do sfery życia osobistego, jak i tajemnic przedsiębiorstwa. Przepisy te w szczególny sposób dotyczą niektórych grup zawodowych, takich jak:

  • lekarze, farmaceuci, dentyści i weterynarze
  • pielęgniarki i opiekunowie osób starszych
  • służby ratunkowe
  • psycholodzy
  • audytorzy, księgowi i notariusze
  • prawnicy, rzecznicy patentowi i obrońcy
  • doradcy i przedstawiciele podatkowi
  • pracownicy i pedagodzy socjalni
  • pracownicy prywatnych zakładów ubezpieczeń zdrowotnych, wypadkowych lub na życie

Kto podlega obowiązkowi zachowania tajemnicy?

Obowiązek zachowania poufności dotyczy również następujących grup osób:

  • osoby prywatne
    W przypadku osób prywatnych chodzi o ich prawo do informacyjnego samostanowienia. Podstawą prawną są tu prawa osobiste i ochrona danych. Dlatego dane osobowe nie mogą być tak po prostu przekazywane osobom trzecim bez Waszej wiedzy.
  • pracownicy
    Nawet bez wyraźnego zapisu w umowie o pracę, pracownicy mają obowiązek zachować w tajemnicy informacje, do których uzyskali dostęp w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, a których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Należy zauważyć, że obowiązek zachowania poufności istnieje nie tylko w kontaktach z osobami postronnymi. Może on dotyczyć również współpracowników, którzy nie są wtajemniczeni w pewne procesy.
  • urzędnicy
    Obowiązek zachowania poufności dotyczy również urzędników. W tym przypadku mówimy o tajemnicy służbowej i o osobach mających dostęp do tajemnic (z racji sprawowanej funkcji), których muszą strzec.

Szczególny obowiązek zachowania tajemnicy mają również inspektorzy ochrony danych i rady zakładowe, ponieważ ze względu na wykonywaną pracę mają łatwy wgląd w informacje poufne.

Przykłady typowych tajemnic

Za tajemnicę uznaje się informację, która jest znana tylko wąskiemu gronu osób i istnieje uzasadniony interes w jej ochronie. Oto typowe przykłady:

  • tajemnica przedsiębiorstwa
    Pracodawca jest zainteresowany utrzymaniem przewagi ekonomicznej nad konkurencją. W momencie, gdy pracownik przekazuje informacje o pewnych technikach, recepturach czy procedurach, ta przewaga znika.
  • tajemnica spowiedzi
    Obowiązek zachowania tajemnicy przez duchownego wobec wiernych nazywany jest tajemnicą spowiedzi. Tutaj nacisk kładzie się zwykle na relacje oparte na zaufaniu. Ujawnienie informacji mogłoby doprowadzić do utraty reputacji.
  • tajemnica lekarska
    Już w czasach starożytnych uważano, że relacja między pacjentem a lekarzem zasługuje na szczególną ochronę. Obowiązek zachowania tajemnicy przez lekarza można znaleźć już w przysiędze Hipokratesa. Dotyczy to nie tylko wyników badań, diagnoz i faktów medycznych, ale także danych osobowych pacjenta.

Obowiązek zachowania tajemnicy dotyczy tylko faktów, które nie są powszechnie znane. Nie chodzi tu o informacje, które można uzyskać bez większego wysiłku, na przykład z publikacji prasowych lub strony internetowej firmy.

Co się dzieje w przypadku naruszenia obowiązku zachowania poufności?

Każdy, kto narusza obowiązek zachowania poufności, musi liczyć się z poważnymi konsekwencjami. Zgodnie z § 203 niemieckiego kodeksu karnego, grozi za to kara pozbawienia wolności do roku lub grzywna. Jeśli pracownik ujawni tajemnice przedsiębiorstwa, pracodawca może wystąpić z powództwem o zaniechanie. Jeśli poniósł szkodę majątkową, może domagać się odszkodowania od swojego pracownika.

Konsekwencją może być również zwykłe wypowiedzenie umowy o pracę, a w przypadku ciężkich naruszeń – zwolnienie w trybie nadzwyczajnym w związku z zachowaniem pracownika. W zależności od wagi naruszenia, może to nastąpić nawet bez uprzedniego upomnienia. Jeśli psychoterapeuta naruszy obowiązek zachowania poufności, w pewnych okolicznościach jego klient może nawet domagać się zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę.

Co wolno ujawnić?

Istnieją jednak przypadki, w których obowiązek zachowania poufności zostaje zniesiony. W takich sytuacjach jak najbardziej można udostępniać informacje i dane:

  • otrzymanie wyraźnego zezwolenia

W tym przypadku obowiązek zachowania tajemnicy nie jest naruszony. Wyraźne zezwolenie ma miejsce wtedy, gdy zwalnia się osobę mającą dostęp do tajemnicy (z racji sprawowanej funkcji) z obowiązku jej zachowania.

  • dorozumiana zgoda

Zakłada się istnienie domniemanej zgody na przykład w przypadku znalezienia nieprzytomnej osoby. Jeżeli przypuszcza się, że padła ona ofiarą przestępstwa z użyciem przemocy, policja zakłada wyrażenie zgody na ściganie sprawcy.

  • wypełnienie prawnego obowiązku udzielenia informacji

Jeżeli pracownik podejrzewa u siebie wysoce zakaźną chorobę, ma obowiązek – zgodnie z niemiecką ustawą o ochronie przed zakażeniami (Infektionsschutzgesetz) – poinformować o tym pracodawcę. Ten ostatni jest wówczas zwolniony z obowiązku zachowania tajemnicy, ponieważ musi podjąć niezbędne kroki w celu ochrony swoich pracowników. Obowiązek zgłoszenia przypadku zachorowania może również wynikać z umowy o pracę. Ma to miejsce zwykle wtedy, gdy pracownicy są w szczególny sposób narażeni na ryzyko zakażenia, np. w szpitalach.

  • zapobieganie przestępstwu

Przyjmuje się, że nie istnieje uzasadniony interes pracodawcy w nielegalnie zdobytej wiedzy. Tym samym, w takiej sytuacji pracownik nie ma obowiązku zachowania tajemnicy. Umożliwia to zgłaszanie nieprawidłowości w danej instytucji lub firmie. Informacje te mogą być jednak ujawnione jedynie w przypadku, gdy podjęto próbę wyeliminowania nieprawidłowości lub gdy przemawia za tym interes publiczny. Nie byłoby rzeczą właściwą, gdyby ktoś potajemnie rejestrował dokonywane przestępstwa, a następnie przesyłał nagrania do stacji telewizyjnej lub gazety. Zamiast tego należy poinformować o nieprawidłowościach radę zakładową i ewentualne organy nadzorcze.

  • zagrożenie wyższego dobra prawnego

Jeżeli naruszenie obowiązku zachowania tajemnicy chroni wyższe dobro prawne, czyn nie jest uznawany za nielegalny. Taka sytuacja może mieć miejsce na przykład wtedy, gdy rodzice biologiczni nie wywiązują się z obowiązku opieki z powodu alkoholizmu i uzależnienia od narkotyków. Jeśli urząd ds. młodzieży stwierdzi, że dziecko jest źle traktowane, musi mieć możliwość poinformowania o tym fakcie policji i innych instytucji. To samo dotyczy sytuacji, gdy na przykład lekarz psychiatra stwierdzi, że jego pacjent może być bliski popełnienia samobójstwa, i zdecyduje się zawiadomić odpowiednie służby.

Jak długo obowiązuje wymóg zachowania poufności?

Obowiązek zachowania tajemnicy nie wygasa wraz z zakończeniem stosunku pracy. Lekarze są zobowiązani do zachowania tajemnicy nawet po śmierci swojego pacjenta. Istnieją jednak pewne granice, jeśli chodzi o obowiązek zachowania poufności. Rzecz w tym, aby pracownicy nie byli bezpodstawnie ograniczani w wykonywaniu zawodu. Ogólnikowe klauzule w umowach o pracę są więc zazwyczaj nieważne.

Jeśli pracodawca chce za wszelką cenę uniemożliwić byłemu pracownikowi wyniesienia bezcennych informacji, musi zawrzeć w umowie o pracę klauzulę o zakazie konkurencji po rozwiązaniu umowy o pracę. Musi ona ponadto odnosić się do konkretnych, precyzyjnie wskazanych tajemnic przedsiębiorstwa. Ponieważ taki zakaz konkurencji ogranicza pracownika w wykonywaniu jego zawodu, podlega on z kolei określonym wymogom. Może zostać nałożony na okres nie dłuższy niż dwa lata. Dodatkowo w tym okresie pracodawca musi wypłacić pracownikowi odszkodowanie za powstrzymanie się od działalności konkurencyjnej. Kwota odszkodowania musi stanowić równowartość co najmniej 50 proc. ostatniego rocznego dochodu.

Źródło: Karrierebibel

Obciążenia nadzwyczajne w Niemczech – co to jest i jak je odliczyć od podatku?

Większość z nas wydaje pieniądze na zupełnie przyziemne sprawy, takie jak czynsz, artykuły spożywcze, samochód czy ubezpieczenia. Jednak niektórzy mają do czynienia z nietypowymi problemami i kosztami z tym związanymi. Mogą to być np. koszty związane z ciężką chorobą czy łożenie na utrzymanie byłego małżonka. Te nietypowe problemy noszą w prawie podatkowym nazwę: nadzwyczajne obciążenia (niem. außergewöhnliche Belastungen).

Obciążenia nadzwyczajne – definicja

Państwo definiuje obciążenia nadzwyczajne następująco: „wydatki, z których podatnik nie może zrezygnować ze względów prawnych, rzeczywistych lub etycznych”. Taki zapis widnieje w ustawie o podatku dochodowym (paragraf 33, ustęp 2).

Jeśli więc z jednego z tych powodów jesteście zmuszeni płacić za nietypowe rzeczy/usługi, możecie te koszty odliczyć od podatku jako obciążenia nadzwyczajne.

Co konkretnie można zaliczyć do obciążeń nadzwyczajnych?

Definicja ustawowa jest dość mało konkretna, nie istnieje bowiem żadna ogólnie obowiązująca lista z wyszczególnionymi pozycjami, które są takimi nadzwyczajnymi obciążeniami. Poniżej podajemy orientacyjne kategorie takich wydatków:

  • Koszty związane z chorobami; koszty wizyt lekarskich i dojazdów na nie, dopłaty do leków, o ile kasa chorych nie obejmuje tych kosztów.
  • Koszty opieki i koszty pobytu rodziców w domu opieki. O ile ubezpieczenie opiekuńcze nie obejmuje tych kosztów.
  • Koszty związane z łożeniem na utrzymanie.
  • Koszty pogrzebu.
  • Operacje oczu, korygujące dalekowzroczność/krótkowzroczność
  • Ryczałt w przypadku kosztów za wykształcenie zawodowe dziecka, jeśli jest ono pełnoletnie, nie mieszka w domu i jest prawo do zasiłku rodzinnego (Kindergeld) lub do zwolnienia od podatku pewnej kwoty ze względu na posiadanie dzieci (Kinderfreibetrag).

Dlaczego nie ma ogólnie obowiązującej listy z kosztami zaliczanymi do obciążeń nadzwyczajnych?

Jak już wspominaliśmy, nie ma takiej listy, która obowiązywałaby tak samo dla każdego podatnika. Ustawodawca wychodzi z założenia, że np. dyrektor banku będzie miał mniejszy problem z opłaceniem babci pobytu w domu opieki, niż zwykły pracownik.

Jak państwo sprawdza, czy można coś odliczyć od podatku jako obciążenie nadzwyczajne?

Państwo porównuje osoby z takim samym stanem cywilnym, podobnymi zarobkami i o podobnych statusach majątkowych. Wpływy i wydatki są razem zliczane i wszystkie koszty, które pod koniec roku przekraczają „dopuszczalne obciążenia”, uznawane są za obciążenia nadzwyczajne.

W zależności od tego, jak duże są Wasze wpływy roczne, ile macie dzieci i ile wydatków, Wasz doradca finansowy będzie mógł mniejszą lub większą część obciążeń nadzwyczajnych odliczyć od podatku. Natomiast pozostała część zostanie opodatkowana normalnie.

Jak jest obliczana ta część obciążeń nadzwyczajnych, którą można odliczyć od podatku?

Niemiecki Urząd Skarbowy (niem. Finanzamt) uwzględnia sumę Waszych wpływów, stan cywilny i liczbę dzieci. Za każdą kombinację istnieje pewna określona „dopuszczalna granica obciążeń”. Państwo przygotowało w tym celu tabelę, którą dla Was przeanalizowaliśmy.

Bez dzieciZ dziećmi
ZarobkiWłasny wymiar podatkuWspólny wymiar podatku1 do 2 dzieci3 dzieci i więcej
do 15.340 euro5.00%4.00%2.00%1.00%
15.341 - 51.130 euro6.00%5.00%3.00%1.00%
ponad 51.130 euro7.00%6.00%4.00%2.00%

Poniżej przedstawiamy przykład, który Wam pokaże, jak można obliczyć nadzwyczajne obciążenia: zakładamy, że pewne małżeństwo ma dwoje dzieci i zarabia łącznie 52.000 euro rocznie. Wtedy „dopuszczalne obciążenia” wynoszą 1.415,30 euro.

Urząd Skarbowy wylicza krok po kroku dopuszczalne obciążenie. Dla naszej przykładowej pary wygląda to następująco:

1. Jak wynika z tabeli, Urząd Skarbowy liczy 2% do kwoty 15.340 euro w przypadku małżeństwa z dwójką dzieci.
2% z 15.340 euro = 306,80 euro

2. Do kwoty 51.130 euro obowiązuje 3%. Małżeństwo musi więc od kwoty 51.130 euro odjąć te 15.340 euro z kroku pierwszego, ponieważ tutaj już obliczono 2%. Zostaje więc 35.790 euro, z których Urząd Skarbowy wylicza 3%.
3% z (51.130 euro-15.340 euro) = 1073,70 euro.

3. W związku z tym, że przykładowe małżeństwo zarabia wspólnie 52.000 euro, następuje krok trzeci. Od kwoty 52.000 euro odlicza się 51.130 euro i z pozostałej kwoty Urząd Skarbowy wylicza 4%.
4% z (52.000 euro – 51.130 euro) = 34,80 euro

4. Na koniec Urząd Skarbowy dodaje wyniki pośrednie. Wynik końcowy to indywidualne dopuszczalne obciążenie. W przypadku analizowanej pary jest to 1.415,30 euro.
Małżeństwo z przykładu może odliczyć od podatku każdego centa, którego wyda na nadzwyczajne obciążenia i który przekroczy granicę 1.415,30 euro.

Gdzie należy wpisać obciążenia nadzwyczajne?

Zeznanie podatkowe składa się z wielu formularzy, które należy wypełnić. Nadzwyczajne obciążenia wpisujecie na stronie trzeciej na samej górze.

Trochę więcej o niemieckich podatkach

Jeśli chcecie dowiedzieć się trochę więcej o niemieckich podaktach, koniecznie przeczytajcie:

Klasy podatkowe w Niemczech
Rozliczenie podatkowe w Niemczech
Podatki w Niemczech

Ehegattensplitting: jak zaoszczędzić w Niemczech na podatkach dzięki wspólnemu rozliczeniu małżonków?

Jak można zmniejszyć obciążenia podatkowe? Wielu mieszkańców Niemiec zadaje sobie to pytanie nie tylko przy okazji składania rocznego zeznania podatkowego. Małżeństwa i zarejestrowane związki partnerskie mają tę przewagę, że mogą wspólnie rozliczać się z podatków i czerpać z tego tytułu korzyści finansowe. Oto odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące wspólnego opodatkowania małżonków.

Co oznacza termin Ehegattensplitting?

Ehegattensplitting to możliwość wspólnego rozliczenia podatku przez małżonków lub osoby pozostające w zarejestrowanych związkach partnerskich. Korzyść podatkowa, którą dzięki temu uzyskują, jest tym większa, im większa jest różnica w ich dochodach. Urząd skarbowy oblicza podatek tak, jak gdyby oboje małżonkowie lub partnerzy zarabiali tyle samo.

Procedura jest następująca: małżonek lub partner, który zarabia znacznie więcej, jest przypisywany do klasy podatkowej III, a ten, który zarabia mniej – do klasy podatkowej V. Jeśli dochody nie są bardzo zróżnicowane, oboje partnerzy mogą również wybrać klasę podatkową IV. Dzięki takiemu przypisaniu do klas podatkowych, można oszczędzać przez cały rok na podatku od wynagrodzenia.

Ehegattensplitting w zeznaniu podatkowym: małżonkowie lub partnerzy życiowi, którzy składają wspólne zeznanie podatkowe, zaznaczają na pierwszej stronie formularza pole „Zusammenveranlagung” (wspólne rozliczenie podatku). Ich dochody są wówczas sumowane na potrzeby obliczenia podatku.

Jak obliczyć podatek?

Ehegattensplitting składa się z trzech etapów: najpierw ustala się podlegający opodatkowaniu dochód obojga partnerów, a następnie dzieli się go na pół. W drugim kroku oblicza się podatek dochodowy należny od połowy zsumowanego dochodu. W ostatnim kroku obliczony podatek dochodowy jest podwajany – wynikiem jest kwota podatku, który małżeństwo musi zapłacić.

Nawet jeśli jeden z partnerów nie pracuje zawodowo, dla celów podatkowych uwzględniane są dwie podstawowe kwoty wolne od podatku. Ponadto, małżeństwa i zarejestrowane związki partnerskie mogą wzajemnie kompensować swoje zyski i straty. Jeśli chcą, mogą również rozliczać się indywidualnie, tzn. zrezygnować z opcji wspólnego opodatkowania.

Nawet jeśli w swoim zeznaniu podatkowym zaznaczyliście, że chcecie dokonać wspólnego rozliczenia, możecie odwołać swoją decyzję do czasu uprawomocnienia się decyzji podatkowej. Dotyczy to również sytuacji, gdy decyzja w sprawie partnera jest już prawomocna. Natomiast odwołanie dokonane przez jednego z partnerów w przypadku indywidualnego opodatkowania jest skuteczne tylko wtedy, gdy także drugi z partnerów złoży takie odwołanie.

Grundfreibetrag, czyli podstawowa kwota wolna od podatku, jest to minimum socjalne, które nie jest opodatkowane. Osoby samotne zarabiające mniej niż 11 784 euro nie muszą płacić podatku dochodowego. Dla małżeństw lub zarejestrowanych związków partnerskich podstawowa kwota wolna od podatku wynosi 23 568 euro (wg stanu na 2024 r.). Podatek jest naliczany tylko od dochodów przekraczających te limity. Podstawowa kwota wolna od podatku jest uwzględniana automatycznie.

Splittingtabelle – porównanie wysokości należnego podatku w przypadku wspólnego rozliczenia podatku i rozliczenia indywidualnego

Dochód do opodatkowania (w euro)Podatek naliczony w przypadku rozliczenia indywidualnegoPodatek naliczony w przypadku rozliczenia dokonanego wspólnie z małżonkiem/partnerem
10.00036 euro0 euro
20.0002.266 euro72 euro
30.0005.901 euro2.020 euro
40.0008.333 euro4.532 euro
50.00011.994 euro10.182 euro
60.00016.063 euro10.182 euro
70.00020.263 euro13.320 euro
80.00024.463 euro16.666 euro
90.00028.663 euro20.222 euro

Na przykład, jeśli za punkt wyjścia przyjmiemy dochód w wysokości 50.000 euro, osoba rozliczająca się indywidualnie zapłaci 11.343 euro podatku dochodowego według stawki podstawowej. Jeśli ten sam dochód jest rozliczany wspólnie przez małżonków lub osoby pozostające w zarejestrowanych związkach partnerskich, urząd skarbowy zażąda łącznie 6.560 euro według stawki podatkowej za rok 2023.

Kalkulator podatku dochodowego: za pomocą kalkulatora podatku dochodowego Federalnego Ministerstwa Finansów można obliczyć podatek dochodowy za rok 2024 oraz za lata ubiegłe (od 1958 r.). Przy pomocy kalkulatora obliczycie dochód do opodatkowania zarówno dla osób samotnych, jak i dla małżeństw lub związków partnerskich.

Jakie zasady obowiązują w przypadku zarejestrowanych związków partnerskich?

W maju 2013 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny (niem. Bundesverfassungsgericht, BVerfG) uznał za niekonstytucyjne pozbawienie zarejestrowanych związków partnerskich możliwości skorzystania z Ehegattensplitting (2 BvR 909/06). Prawo do wspólnego rozliczenia podatku obowiązuje z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2001 r., tj. od dnia wprowadzenia ustawy o związkach partnerskich (niem. Lebenspartnerschaftsgesetz).

Jakie zasady obowiązują w przypadku osób niezamężnych?

W Niemczech nie ma możliwości życia w zarejestrowanym związku partnerskim jako mąż i żona. Jest to zarezerwowane dla par homoseksualnych. Z punktu widzenia podatkowego dla par heteroseksualnych oznacza to: albo weźmiecie ślub, albo nie będziecie mogli skorzystać z możliwości wspólnego opodatkowania małżonków. Pary żyjące bez ślubu znajdują się zatem w gorszej sytuacji pod względem podatkowym niż pary małżeńskie osiągające takie same dochody.

Witwensplitting (Gnadensplitting) – jakie zasady obowiązują w przypadku śmierci jednego z partnerów?

W przypadku śmierci partnera, można zdecydować się na wspólne rozliczenie podatkowe w roku, w którym ona nastąpiła i w roku następnym. Aby jednak móc skorzystać z tzw. Witwensplitting (inaczej Gnadensplitting), w chwili śmierci muszą być spełnione kryteria uprawniające do wspólnego rozliczenia podatku. Oboje małżonkowie lub zarejestrowani partnerzy muszą mieszkać w Niemczech i nie mogą pozostawać w trwałej separacji.

Pozostały przy życiu partner wprawdzie wybiera w zeznaniu podatkowym rozliczenie indywidualne dla osób samotnych, ale w tym przypadku urząd skarbowy w drodze wyjątku i po raz ostatni stosuje taryfę wspólnego opodatkowania małżonków (tzw. Splittingtarif).

Jakie zasady obowiązują w przypadku separacji i rozwodu?

W przypadku separacji nie ma już podstaw do wspólnego rozliczenia podatku. Począwszy od roku kalendarzowego następującego po tym, w którym doszło do separacji, byli partnerzy muszą zacząć rozliczać się indywidualnie. Inaczej jest w przypadku, gdy oboje partnerzy podjęli próbę pojednania, w tym ponownego zamieszkania razem. Wówczas, nawet jeśli podjęta próba zakończyła się niepowodzeniem, nadal mogą oni wspólnie rozliczyć się z podatku za rok, w którym znów zamieszkali razem.

Jeśli jeden z partnerów ponownie zawrze związek małżeński w tym samym roku, w którym orzeczono rozwód, były partner może i tak skorzystać z preferencyjnej stawki podatku w rozliczeniu za ten rok, nawet jeśli składa zeznanie podatkowe już indywidualnie (tzw. Sondersplitting).

Jakie zasady obowiązują w przypadku par żyjących na odległość?

Małżonkowie, którzy żyją na odległość, np. z przyczyn zawodowych, mogą przy składaniu zeznania podatkowego skorzystać z możliwości wspólnego opodatkowania małżonków. Tak orzekł Sąd Finansowy w Münster (sygn. akt: 7 K 2441/15).

Dlaczego Ehegattensplitting jest przedmiotem krytyki?

Podatnicy, którzy żyją w związkach nieformalnych, są pozbawieni korzyści podatkowych wynikających z mechanizmu Ehegattensplitting. Ponadto, procedura wspólnego opodatkowania małżonków ma negatywny wpływ na ekonomiczną niezależność kobiet, ponieważ w niektórych przypadkach nie ma sensu, aby w ogóle chodziły do pracy.

Wreszcie, korzyść podatkowa jest największa w przypadku dużych różnic w dochodach. Ze względu na fakt, że to głównie kobiety pracują mniej lub w ogóle nie pracują zawodowo, Ehegattensplitting stwarza warunki dla małżeństw, w których kobieta jest na utrzymaniu męża. Tym samym rośnie również ryzyko finansowe dla kobiety, które może zrealizować się w przypadku rozstania z partnerem.

Ponadto krytycy zarzucają, że Ehegattensplitting nie jest odpowiednim środkiem wspierania rodzin, ponieważ korzystają z niego również osoby bezdzietne.

Dodatkowe pieniądze dla studentów w Niemczech: Begrüßungsgeld

Dzisiaj kolejny artykuł z cyklu: oszczędzanie, dodatki pieniężne – tym razem dla studentów!

Begrüßungsgeld – dodatkowy zastrzyk finansowy dla studentów w Niemczech!

Każdego roku, w październiku na niemieckich uczelniach zaczyna się nowy semestr. Dla tysięcy nowych studentów oznacza to nowe wyzwanie w życiu, któremu muszą sprostać. Rozpoczęcie studiów w innym mieście zwiaząne jest jednak z wieloma nowymi wydatkami. W Niemczech z pomocą przychodzą Rady Miast, które oferują nowo przyjezdnym studentom jednorazową zapomogę w kwocie od 75 do 250 euro. Mowa tutaj o tak zwanym Begrüßungsgeld. To sympatyczny gest dla żaka, który dopiero wkracza w dorosłość i ma wiele wydatków.

Gdzie szukać informacji?

Begrüßungsgeld – na tej stronie znajdziecie tabelkę, która przedstawia, jakie miasta w Niemczech oferują taką pomoc i ile ona wynosi. Oprócz tego warto szukać informacji na swojej konkretnej uczelni i w swoim mieście, gdyż ogólne warunki przyznawania zapomogi mogą się zmieniać z roku na rok.

Warunkiem koniecznym otrzymania wsparcia jest zameldowanie się w danym mieście (tutaj instrukcja instrukcja krok po kroku), rejestracja na uczelni i wypełnienie formularza np. dla Bremen.

Rozliczenie podatku w Niemczech: jakie koszty można odliczyć prowadząc podwójne gospodarstwo domowe?

Część osób pracujących w Niemczech decyduje się na prowadzenie dwóch gospodarstw domowych. Jedno z nich znajduje się z dala od miejsca pracy, drugie zaś w bliskiej jego okolicy, co pozwala na codzienne dojazdy do pracy. Jakie wymagania muszą być spełnione, aby móc rozliczać podatkowo podwójne gospodarstwo i jakie koszty można odliczyć od podatku?

Najważniejsze wymagania

Aby urząd skarbowy zaakceptował prowadzenie podwójnego gospodarstwa domowego, należy spełnić kilka najważniejszych wymagań:

  • Drugie gospodarstwo potrzebne jest ze względów zawodowych, takich jak zmiana pracy.
  • Główne mieszkanie znajduje się na tyle daleko od miejsca pracy, że codzienne dojazdy byłyby nieopłacalne (powyżej 50 km lub czas podróży dłuższy niż godzina).
  • Drugie mieszkanie jest blisko miejsca pracy (mniej niż 50 kilometrów lub czas jazdy mniej niż godzinę).
  • Główne gospodarstwo stanowi centrum życia rodzinnego i towarzyskiego, a drugie stanowi jedynie ułatwienie w życiu zawodowym.
  • Osoba rozliczająca dwa gospodarstwa domowe powinna płacić minimum 10 procent kosztów bieżących w swoim głównym miejscu zamieszkania.

Wskazówka: warto zaznaczyć, że drugie mieszkanie nie powinno być większe niż główne miejsce zamieszkania. Można również udokumentować podróże do domu za pomocą dziennika kierowcy (niem. Fahrtenbuch). Aby zwiększyć szanse na uznanie podwójnego gospodarstwa, można przedstawić dokumenty potwierdzające przynależność do lokalnych klubów lub stowarzyszeń – wskazuje to bezpośrednio, że centrum życia znajduje się w głównym miejscu zamieszkania. W przypadku osób żyjących w związku małżeńskim urząd skarbowy zazwyczaj łatwo uznaje, że głównym miejscem zamieszkania jest miejsce zamieszkania współmałżonka.

Jakie koszty można odliczyć od podatku?

Prowadzenie dwóch gospodarstw domowych może zapewnić przyzwoity zwrot podatku. Ponieważ w zeznaniu podatkowym można uwzględnić część kosztów drugiego gospodarstwa domowego jako wydatki związane z dochodami (niem. Werbungskosten). Podstawą prawną tego jest ustawa o podatku dochodowym (EstG). Koszty związane z dochodami podlegające odliczeniu obejmują:

  • Koszty zakwaterowania (szczegóły niżej)
  • Koszty wyposażenia i artykułów gospodarstwa domowego
  • Koszty przejazdów i podróży do głównego miejsca zamieszkania
  • Koszty przeprowadzki

Są to wydatki, które zazwyczaj pojawiają się regularnie, co miesiąc. Nie ma znaczenia, czy mieszkanie jest wynajmowane, czy osoba, która ją rozlicza, jest właścicielem nieruchomości. Można także uwzględnić umeblowany pokój, pokój hotelowy (bez śniadania), hotel pracowniczy, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymagań.

Wielkość mieszkania również nie ma znaczenia dla odliczenia, pod warunkiem, że znajduje się ono w Niemczech. Jeśli drugie gospodarstwa domowe znajduje się za granicą, można odliczyć koszt zakwaterowania tylko wtedy, gdy mieszkanie nie jest większe niż 60 metrów kwadratowych.

Koszty zakwaterowania obejmują:

  • wynajem,
  • dodatkowe koszty takie jak ogrzewanie, prąd i woda, wywóz śmieci,
  • koszty sprzątania,
  • koszty prowadzenia przestrzeni specjalnych, takich jak ogród lub miejsce parkingowe dla samochodu,
  • abonament RTV w Niemczech (niem. Rundfunkbeitrag),
  • podatek od drugiego domu i podatek od nieruchomości,
  • ubezpieczenie mieszkania i budynku,
  • dla właścicieli również amortyzacja kosztów akwizycji, kosztów remontów, natychmiastowych kosztów utrzymania i odsetek od zadłużenia.

Jak obliczyć wysokość kosztów?

Koszty zakwaterowania można odliczyć jedynie do wysokości 1000 euro miesięcznie, jednak nie ma górnego limitu na wyposażenie mieszkania i przedmioty niezbędne w każdym gospodarstwie domowym. Są to na przykład takie sprzęty jak lodówka, pralka, łóżko, szafa, stół, lampy, kuchenka, naczynia, meble łazienkowe czy zasłony.

Bez szczegółowych kontroli urzędy uznają nawet 5000 euro kosztów wyposażenia drugiego domu. Każdy, kto wykazuje wyższe koszty, powinien być w stanie je udokumentować. Jeżeli koszty jednego sprzętu nie przekraczają 952 euro brutto, to bez problemu od razu można odliczyć pełną kwotę. W przeciwnym razie koszty będzie trzeba rozłożyć na szacowany czas użytkowania i odliczyć tylko część. W przypadku mebli taki okres użytkowania może wynosić nawet 13 lat.

Koszty transportu

Koszty podróży są również częścią podlegających odliczeniu kosztów dodatkowych związanych z zarządzaniem dwoma gospodarstwami domowymi. I to nie tylko te związane z przeprowadzką, ale także koszty wyjazdów do głównego miejsca zamieszkania, tzw. wyjazdy rodzinne do domu.

Jednak w przypadku podróży do rodziny można je uwzględnić tylko raz w tygodniu. Za rok rozliczeniowy 2023 za każdy kilometr od dwudziestego pierwszego kilometra można odliczyć 38 centów.

Transport przeprowadzkowy można rozliczyć na dwa sposoby – wyliczyć rzeczywiste, poniesione koszty przeprowadzki, albo policzyć 38 centów za każdy kilometr (lub 30 centów za kilometr w przypadku odległości mniejszej niż 21 km). W przypadku korzystania z publicznego transportu, zamiast prywatnego samochodu również można wybrać pomiędzy zryczałtowaną opłatą za przejazd a rzeczywistymi kosztami podróży.

Koszty przeprowadzki

Przeprowadzka wiąże się również z kosztami, które możesz odliczyć od podatku. Obejmuje to nie tylko wydatki na wynajem samochodu przeprowadzkowego, pomocników do przeprowadzki i pudeł, ale także wszystkie koszty, które pracownik ponosi, szukając drugiego domu – na przykład na pośrednika i ogłoszenia.

Jak udowodnić prowadzenie podwójnego gospodarstwa domowego?

Aby urząd skarbowy uznał podwójne gospodarowanie, należy przede wszystkim być w stanie udowodnić, że drugie mieszkanie jest w rzeczywistości tylko drugorzędnym mieszkaniem – i że nadal główne miejsce zamieszkania znajduje się gdzie indziej. Pytań pojawia się mniej w przypadku małżeństw. W takim przypadku urząd skarbowy zazwyczaj bez problemu uznaje, że ​​głównym miejscem zamieszkania jest miejsce zamieszkania współmałżonka.

Z drugiej strony osobom samotnym, które odwiedzają swój główny dom mniej niż dwa razy w miesiącu, przydadzą się członkostwa w lokalnych klubach i stowarzyszeniach jako dowód.

Aby odliczyć koszty użytkowania mieszkania, należy także posiadać rachunki za media i umowę najmu. Warto podkreślić, że uznanie podwójnego gospodarstwa jest ważne bezterminowo – tj. na cały okres zatrudnienia.

Czy prowadzenie podwójnego gospodarstwa się opłaca?

Każdy przypadek jest inny i ciężko jednoznacznie odpowiedzieć kiedy prowadzenie podwójnego gospodarstwa jest opłacalne. W końcu nie chodzi tylko o to, czy korzystniejsze finansowo jest przeniesienie się do drugiego domu w pobliżu nowego miejsca pracy, niż ponoszenie kosztów podróży. Chodzi też o jakość życia i relacji rodzinnych.

Jednak niezwykle ważnym czynnikiem jest także wzrost wynagrodzenia, które może nastąpić po zmianie pracy. Jednak oszczędności w podatkach nie powinny być decydującym czynnikiem podczas podejmowania tak ważnych, życiowych decyzji. Aby dokładnie obliczyć możliwości odliczenie kosztów podatkowych, warto zwrócić się o pomoc do specjalisty.

Czy imigranci mogą brać udział w niemieckich wyborach?

Wybory do Bundestagu: kiedy można głosować jako imigrant?

W Niemczech żyje wielu imigrantów, nie posiadających jeszcze niemieckiego obywatelstwa. Jednak kształtują oni ten kraj tak samo, jak kraj kształtuje ich. W związku z tym ich życie zależy w pewnym stopniu od decyzji posłów Bundestagu i przedstawicieli gmin. Oni z kolei mają wpływ na decyzje przedstawicieli narodu. W związku z tym nasuwa się pytanie, czy imigranci nie powinni brać udziału w wyborach do Bundestagu, Landtagu oraz w wyborach przedstawicieli gmin. Czy wszyscy żyjący w Niemczech powinni mieć wpływ na swoją przyszłość, niezależnie od tego, czy to Niemcy, Włosi, Turcy czy Chińczycy? Czy w Niemczech istnieje coś takiego jak prawo do głosowania dla cudzoziemców?

Czy imigranci mają w Niemczech prawo do głosowania?

Imigranci nie posiadający obywatelstwa niemieckiego zasadniczo nie mogą brać udziału w wyborach w Niemczech. Wynika to z artykułu 20 ustęp 2 GG (Grundgesetz, czyli Ustawa Zasadnicza – podstawowy akt prawny w niemieckim systemie prawnym). Jest tam zapis, że władza państwowa znajduje się w rękach narodu, a przez naród rozumie się osoby posiadające niemieckie obywatelstwo. Tę zasadę rozszerza o kraje związkowe i gminy, artykuł 28 ustęp 1 punkt 2 GG. Zgodnie z przytoczonymi przepisami prawnymi, kto nie posiada niemieckiego paszportu, nie może wybierać posłów do Bundestagu ani Landtagu oraz przedstawicieli gmin. Zostało to potwierdzone przez Federalny Trybunał Konstytucyjny, czyli Bundesverfassungsgericht decyzją z dnia 30.10.1990, nr sprawy 2BvF 2/89; 2 BvF 6/89; BvF, czyli Bundesamt für Verfassungsschutz – Federalny Urząd Ochrony Konstytucji.  

Czy to samo dotyczy cudzoziemców z Unii Europejskiej?

Dla cudzoziemców z UE żyjących w Niemczech jest pewien wyjątek. Bowiem zgodnie z artykułem 28, ustęp 1, punkt  3 GG, także osoby, które posiadają obywatelstwo jednego z krajów członkowskich UE, mogą brać udział w wyborach gminnych i okręgowych. Ta regulacja wynika z europejskiego Prawa Wspólnotowego. Jednak w wyborach do Bundestagu czy Landtagu takie osoby nie mogą brać udziału.

Czy istnieją inne możliwości współdziałania?

Cudzoziemcy spoza UE, jak już wspomniano, nie mogą brać udziału w wyborach. Nie mogą też brać udziału w referendum, niezależnie od tego, czy ma ono miejsce na szczeblu federalnym czy regionalnym. Jednak mimo to istnieją pewne możliwości, aby brać udział w kształtowaniu życia społecznego Niemiec. Można się np. angażować politycznie w związkach zawodowych, stowarzyszeniach lub inicjatywach obywatelskich.

14 lutego – dzisiaj obchodzimy Światowy Dzień Bułki z Metką!

14 lutego to nie tylko Walentynki. To także Światowy Dzień Bułki z Metką!

Światowy Dzień Bułki z Metką

Surowe, posiekane, przyprawione mięso na bułce, doprawione cebulą: bułki z metką są popularne zarówno jako śniadanie, jak i obfita przekąska. I tak jest od początku XX wieku. Aby uhonorować ten przysmak, wprowadzono tak zwany Światowy Dzień Bułki z Metką. Jest on obchodzony co roku 14 lutego.

Jak długo istnieje Światowy Dzień Bułki z Metką?

Światowy Dzień Bułki z Metką istnieje od 2018 roku – przynajmniej pierwsze wydarzenie mające na celu uhonorowanie mięsnej przekąski odbyło się tego dnia. Nie wiadomo, dlaczego wybrano 14 lutego, czyli Walentynki.

Czy surowe mięso stanowi zagrożenie dla zdrowia?

Surowe mięso jest produktem łatwo psującym się, ostrzega Federalne Stowarzyszenie Inspektorów Żywności w Niemczech (BVLK). Dlatego też należy się z nim odpowiednio obchodzić. Oznacza to, że łańcuch chłodniczy nie powinien być przerywany, a produkt powinien być przechowywany, przygotowywany i spożywany szybko. Może to zapobiec zakażeniu salmonellą (salmonellozą) lub bakteriami E. coli.

BVLK zwraca uwagę również na to, że jeśli na opakowaniu widnieje napis „do pieczenia”, konsumenci nie powinni spożywać mięsa w stanie nieprzetworzonym.

źródło: t-online.de

Niemcy: za niedozwolone stroje karnawałowe grozi nawet 10.000 € kary

Karnawał w Niemczech to okres szaleństwa i szalonej zabawy, ale czy wiedzieliście, że niektóre przebrania są w Niemczech zakazane? Jak daleko można się więc posunąć wybierając strój karnawałowy? Lepiej spojrzeć do kodeksu karnego, ponieważ są tu pewne ograniczenia.

Za co grozi grzywna?

Wybierając strój karnawałowy należy się wcześniej dobrze zastanowić. Ograniczenia dotyczą bowiem np. noszenia atrapy broni. Ani noszenie, ani posługiwanie się taką atrapą broni nie jest dozwolone w miejscach publicznych. Każdemu, kto naruszy to wykroczenie administracyjne, grozi w Niemczech grzywna w wysokości do 10 000 euro, jak stanowi paragraf 42a niemieckiej ustawy o broni.

Ostrożność zalecana jest również w przypadku noszenia mundurów. Tutaj musi być rozpoznawalne, że to tylko kostium. Jeśli podobieństwo do oryginalnego umundurowania służbowego jest zbyt duże, zgodnie z art. 132a Kodeksu Karnego, może dojść do przestępstwa przez nadużycie tytułów zawodowych i insygniów.

Symbole prawicowych ekstremistów są również zakazane

Zabronione jest również przebieranie się za Adolfa Hitlera. Przestępstwo to zagrożone jest karą grzywny lub pozbawienia wolności do lat trzech. Tego samego można się spodziewać w przypadku noszenia symboli prawicowych ekstremistów, takich jak swastyka, „WP” (White Power, hasło Ku Klux Klanu), „SGH” (Sieg Heil) czy „B&H” (Blut und Ehre, hasło ruchu młodzieżowego Hitlerjugend). Są one uznawane za podburzające i niezgodne z konstytucją.

Przy wyborze stroju nie należy również pokazywać zbyt dużo ciała. W przeciwnym razie istnieje ryzyko, że czyjś wygląd będzie podpadał pod czyny ekshibicjonistyczne lub powodowanie uciążliwości publicznej. Grozi za to kara grzywny lub pozbawienia wolności do roku – tak wynika z artykułów 183 i 183a Kodeksu Karnego.

Ponadto należy powstrzymać się od szerzenia paniki swoimi przebraniami. W związku z tym lepiej unikać przebierania się za dżihadystów lub terrorystów.