Różnica w wynagrodzeniach pracowników pełnoetatowych przekroczyła 1000 euro
Cudzoziemcy zatrudnieni w Niemczech na pełny etat zarabiają miesięcznie w ujęciu mediany ponad 1000 euro brutto mniej niż pracownicy posiadający niemieckie obywatelstwo. Według danych na 31 grudnia 2025 roku różnica wynosiła dokładnie 1038 euro. Mediana miesięcznego wynagrodzenia brutto niemieckich pracowników wynosiła 4396 euro. W przypadku pracowników posiadających zagraniczne obywatelstwo było to 3358 euro. Oznacza to, że mediana wynagrodzeń cudzoziemców była o 23,6 procent niższa niż w przypadku Niemców.
Różnica w ciągu roku jeszcze się zwiększyła
Dane pokazują, że dystans płacowy powiększył się w ciągu zaledwie roku. Pod koniec 2024 roku mediana miesięcznego wynagrodzenia brutto wynosiła 4177 euro wśród Niemców oraz 3204 euro wśród cudzoziemców. Różnica sięgała wówczas 973 euro, czyli 23,3 procent. Najnowsze dane pochodzą ze statystyk zatrudnienia Federalnej Agencji Pracy. Zostały one opublikowane przez niemiecki rząd w odpowiedzi na interpelację frakcji AfD w Bundestagu.
Cudzoziemcy znacznie częściej znajdują się w najniższym przedziale wynagrodzeń
Jeszcze większe różnice widać, gdy przeanalizuje się odsetek osób otrzymujących niskie wynagrodzenia. Spośród około 3,81 miliona zagranicznych pracowników pełnoetatowych należących do analizowanej grupy około 1,17 miliona pod koniec 2025 roku zarabiało mniej niż 2811 euro brutto miesięcznie. Oznacza to 30,6 procent wszystkich pracowników w tej grupie. Wśród pracowników posiadających niemieckie obywatelstwo odsetek ten wynosił 12,3 procent. Z około 17,82 miliona niemieckich pracowników pełnoetatowych około 2,19 miliona znajdowało się w najniższym przedziale wynagrodzeń. Federalna Agencja Pracy wyznacza granicę tego przedziału zgodnie z metodologią OECD – obejmuje on wynagrodzenia niższe niż dwie trzecie mediany wynagrodzeń wszystkich analizowanych pracowników pełnoetatowych.
Statystyka dotyczy obywatelstwa, a nie pochodzenia
Warto zwrócić uwagę na ważne ograniczenie tych danych. Statystyka obejmuje pracowników zatrudnionych na pełny etat i podlegających obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, należących do tak zwanej grupy podstawowej. Nie uwzględnia między innymi osób odbywających kształcenie zawodowe oraz pracowników, których dotyczą szczególne regulacje ustawowe. Dane odnoszą się do obywatelstwa, a nie miejsca urodzenia czy ewentualnego pochodzenia migracyjnego. Oznacza to, że osoba urodzona za granicą, ale posiadająca niemieckie obywatelstwo, jest w tych statystykach zaliczana do grupy niemieckich pracowników. Z kolei osoba urodzona w Niemczech, ale posiadająca inne obywatelstwo, znajduje się w grupie cudzoziemców.
Ogromne różnice między poszczególnymi narodowościami
Średnia dla wszystkich zagranicznych pracowników ukrywa bardzo duże różnice między poszczególnymi grupami obywatelstw. W 2025 roku najwyższą medianę wynagrodzeń osiągali pracownicy posiadający obywatelstwo Indii. Wynosiła ona 5445 euro brutto miesięcznie. To o 1049 euro, czyli 23,9 procent więcej niż mediana wynagrodzeń pracowników z niemieckim obywatelstwem. Powyżej niemieckiej mediany znajdowali się również pracownicy z Chin i Tajwanu. Ich mediana wynagrodzeń wynosiła odpowiednio 5065 oraz 5395 euro. Zdecydowanie niższe wynagrodzenia odnotowano natomiast między innymi wśród pracowników z Rumunii, Wietnamu i Ukrainy. W przypadku obywateli Rumunii mediana wynosiła 2912 euro, Wietnamu – 2928 euro, a Ukrainy – 2825 euro. Szczególnie duża była różnica w przypadku obywateli Ukrainy. Wynosiła ona 1571 euro, czyli 35,7 procent w porównaniu z medianą wynagrodzeń niemieckich pracowników.
Jak wyglądają zarobki pracowników z Afryki?
Również wśród obywateli państw afrykańskich występują bardzo duże różnice. W przypadku pracowników z pięciu analizowanych państw Afryki Północnej – Egiptu, Tunezji, Maroka, Libii i Algierii – łączna mediana wynagrodzeń wynosiła 3800 euro. Było to o 596 euro, czyli 13,6 procent mniej niż wśród pracowników z niemieckim obywatelstwem. Co ciekawe, obywatele Egiptu osiągali medianę wynagrodzeń w wysokości 4563 euro, a więc o 167 euro wyższą niż Niemcy. W przypadku Tunezyjczyków było to 3995 euro. Mediana wynagrodzeń obywateli Maroka wynosiła 3464 euro, Algierii – 3445 euro, a Libii – 3622 euro.
Największe różnice dotyczą między innymi obywateli Somalii i Nigerii
Znacznie niższe wynagrodzenia odnotowano w przypadku kilku innych grup obywateli państw afrykańskich, które wraz z innymi państwami zostały przez niemiecki rząd zaliczone do ośmiu najważniejszych pozaeuropejskich krajów pochodzenia osób ubiegających się o azyl. Pracownicy posiadający obywatelstwo Somalii osiągnęli w 2025 roku medianę wynagrodzeń na poziomie 2798 euro. To aż o 1598 euro, czyli 36,4 procent mniej niż w przypadku niemieckich pracowników. Wśród obywateli Nigerii mediana wynosiła 2964 euro, co oznacza różnicę 1432 euro, czyli 32,6 procent. Pracownicy z Erytrei zarabiali w ujęciu mediany 2980 euro miesięcznie. Było to o 1416 euro mniej niż w przypadku Niemców. Różnice widać również w odsetku osób znajdujących się w najniższym przedziale wynagrodzeń. Pod koniec 2025 roku aż 50,9 procent pełnoetatowych pracowników z obywatelstwem Somalii zarabiało poniżej wyznaczonej granicy niskich wynagrodzeń. Wśród Nigeryjczyków było to 42,2 procent, a wśród Erytrejczyków – 39,7 procent. W przypadku pracowników z obywatelstwem Syrii odsetek ten wynosił 49,4 procent.
Afryka Północna wypada znacznie lepiej
Wśród pracowników z państw Afryki Północnej udział osób w najniższym przedziale wynagrodzeń był wyraźnie niższy i wynosił łącznie 21,5 procent. W przypadku obywateli Maroka było to 27,2 procent, Algierii – 28,2 procent, Libii – 31,4 procent, Egiptu – 17,9 procent, a Tunezji – 15,4 procent. Dane pokazują więc, że nie można mówić o jednej sytuacji wszystkich cudzoziemców ani nawet wszystkich pracowników pochodzących z Afryki. Różnice między poszczególnymi grupami są bardzo duże.
Różnice utrzymują się także przy porównaniu poziomu wykonywanej pracy
Dysproporcje nie znikają całkowicie również wtedy, gdy pracowników porównuje się według poziomu wymagań związanych z wykonywanym zawodem. Wśród zagranicznych pracowników pełnoetatowych zakwalifikowanych jako wykwalifikowani specjaliści około 1,3 miliona osób, czyli 70 procent, zarabiało mniej niż mediana niemieckich pracowników z tej samej kategorii. Wynosiła ona 4009 euro brutto miesięcznie. Również wśród cudzoziemców wykonujących prace pomocnicze odsetek osób zarabiających poniżej niemieckiej mediany dla tej grupy wynosił 70 procent. W przypadku cudzoziemców zakwalifikowanych jako specjaliści odsetek ten wynosił 58 procent. Taki sam wynik odnotowano w grupie pracowników określanych jako eksperci.
Szczególnie duże różnice wśród specjalistów z niektórych państw
Jeszcze większe dysproporcje widać w przypadku wykwalifikowanych pracowników z części państw, z których pochodzi wielu migrantów ubiegających się o azyl. Aż 86,1 procent wykwalifikowanych pracowników posiadających obywatelstwo Somalii zarabiało mniej niż mediana niemieckich specjalistów. W przypadku specjalistów z Syrii było to 88,3 procent, Iraku – 89,1 procent, Erytrei – 84,8 procent, a Nigerii – 78,4 procent.
Czy dane dowodzą dyskryminacji płacowej?
Same statystyki nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że cudzoziemcy otrzymują niższe wynagrodzenia za dokładnie tę samą pracę. Dane porównują mediany wynagrodzeń według obywatelstwa oraz innych kategorii statystycznych. Nie zestawiają natomiast pracowników posiadających identyczne stanowisko, kwalifikacje, doświadczenie zawodowe i staż pracy w konkretnym przedsiębiorstwie. Na podstawie przedstawionych danych nie można więc określić, jaka część różnic wynika z branży, wykonywanego zawodu, poziomu kwalifikacji, doświadczenia zawodowego, stażu u pracodawcy czy innych czynników. Statystyki pokazują jednak wyraźną różnicę w poziomie wynagrodzeń pomiędzy grupami pracowników posiadających niemieckie i zagraniczne obywatelstwo. Jednocześnie pokazują, że sytuacja poszczególnych grup narodowościowych jest bardzo zróżnicowana – od wynagrodzeń wyższych niż mediana niemieckich pracowników, jak w przypadku obywateli Indii czy Egiptu, po bardzo duże różnice w przypadku niektórych państw afrykańskich. Dlatego określenie tych danych jako dowodu na „rasizm płacowy” byłoby zbyt daleko idącym wnioskiem. Statystyka pokazuje istniejącą dysproporcję, ale sama w sobie nie wyjaśnia jej przyczyn.
źródło: hna.de
